Η μελέτη FIGARO-DKD κατέδειξε ότι η φινερενόνη μείωσε τα καρδιαγγειακά συμβάντα σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 και ευρύτερο φάσμα σοβαρότητας CKD από την FIDELIO, συμπεριλαμβανομένων εκείνων με νεφρική νόσο πρωιμότερου σταδίου και λιγότερο σοβαρά αυξημένη λευκωματινουρία. Μαζί με την FIDELIO, το πρόγραμμα FIDELITY καθιέρωσε το καρδιονεφρικό όφελος της φινερενόνης σε όλο το φάσμα της CKD στον διαβήτη.
Η φινερενόνη, ένας εκλεκτικός μη στεροειδής ανταγωνιστής του υποδοχέα αλατοκορτικοειδών, έχει ευνοϊκές επιδράσεις στις καρδιονεφρικές εκβάσεις σε ασθενείς κυρίως με χρόνια νεφρική νόσο (CKD) σταδίου 3 ή 4 με σοβαρά αυξημένη λευκωματινουρία και διαβήτη τύπου 2. Η χρήση της φινερενόνης σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 και ευρύτερο φάσμα CKD είναι ασαφής.
Σε αυτή τη διπλά τυφλή μελέτη, κατανείμαμε τυχαία ασθενείς με CKD και διαβήτη τύπου 2 να λάβουν φινερενόνη ή εικονικό φάρμακο. Οι επιλέξιμοι ασθενείς είχαν λόγο λευκωματίνης προς κρεατινίνη ούρων (με λευκωματίνη μετρημένη σε χιλιοστόγραμμα και κρεατινίνη σε γραμμάρια) 30 έως κάτω από 300 και εκτιμώμενο ρυθμό σπειραματικής διήθησης (eGFR) 25 έως 90 mL ανά λεπτό ανά 1,73 m2 επιφάνειας σώματος (CKD σταδίου 2 έως 4), ή λόγο λευκωματίνης προς κρεατινίνη ούρων 300 έως 5000 και eGFR τουλάχιστον 60 mL ανά λεπτό ανά 1,73 m2 (CKD σταδίου 1 ή 2). Οι ασθενείς αντιμετωπίστηκαν με αναστολή του συστήματος ρενίνης-αγγειοτενσίνης που είχε προσαρμοστεί πριν από την τυχαιοποίηση στη μέγιστη δόση της ετικέτας του κατασκευαστή που δεν προκαλούσε μη αποδεκτές παρενέργειες. Το πρωτεύον αποτέλεσμα, αξιολογημένο σε ανάλυση χρόνου έως το συμβάν, ήταν ένα σύνθετο θανάτου από καρδιαγγειακές αιτίες, μη θανατηφόρου εμφράγματος του μυοκαρδίου, μη θανατηφόρου εγκεφαλικού επεισοδίου, ή νοσηλείας λόγω καρδιακής ανεπάρκειας. Το πρώτο δευτερεύον αποτέλεσμα ήταν ένα σύνθετο νεφρικής ανεπάρκειας, διατηρούμενης μείωσης από την αρχική τιμή τουλάχιστον 40% στο eGFR, ή θανάτου από νεφρικές αιτίες. Η ασφάλεια αξιολογήθηκε ως ανεπιθύμητα συμβάντα που αναφέρθηκαν από τον ερευνητή.
Συνολικά 7437 ασθενείς υποβλήθηκαν σε τυχαιοποίηση. Μεταξύ των ασθενών που συμπεριλήφθηκαν στην ανάλυση, κατά τη διάρκεια διάμεσης παρακολούθησης 3,4 ετών, ένα συμβάν πρωτεύοντος αποτελέσματος παρατηρήθηκε σε 458 από 3686 ασθενείς (12,4%) στην ομάδα φινερενόνης και σε 519 από 3666 (14,2%) στην ομάδα εικονικού φαρμάκου (λόγος κινδύνου, 0,87· διάστημα εμπιστοσύνης [ΔΕ] 95%, 0,76 έως 0,98· p = 0,03), με το όφελος να οδηγείται κυρίως από χαμηλότερη επίπτωση νοσηλείας λόγω καρδιακής ανεπάρκειας (λόγος κινδύνου, 0,71· ΔΕ 95%, 0,56 έως 0,90). Το δευτερεύον σύνθετο αποτέλεσμα παρατηρήθηκε σε 350 ασθενείς (9,5%) στην ομάδα φινερενόνης και σε 395 (10,8%) στην ομάδα εικονικού φαρμάκου (λόγος κινδύνου, 0,87· ΔΕ 95%, 0,76 έως 1,01). Η συνολική συχνότητα ανεπιθύμητων συμβάντων δεν διέφερε ουσιαστικά μεταξύ των ομάδων. Η επίπτωση διακοπής του σχήματος της μελέτης λόγω υπερκαλιαιμίας ήταν υψηλότερη με τη φινερενόνη (1,2%) από ό,τι με το εικονικό φάρμακο (0,4%).
Μεταξύ ασθενών με διαβήτη τύπου 2 και CKD σταδίου 2 έως 4 με μέτρια αυξημένη λευκωματινουρία ή CKD σταδίου 1 ή 2 με σοβαρά αυξημένη λευκωματινουρία, η θεραπεία με φινερενόνη βελτίωσε τις καρδιαγγειακές εκβάσεις σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο. (Χρηματοδοτήθηκε από τη Bayer· αριθμός ClinicalTrials.gov της FIGARO-DKD, NCT02545049.).
