Η μελέτη EMPULSE κατέδειξε ότι η εμπαγλιφλοζίνη, με έναρξη κατά τη διάρκεια νοσηλείας για οξεία καρδιακή ανεπάρκεια, βελτίωσε σημαντικά ένα ιεραρχικό σύνθετο θανάτου, συμβάντων καρδιακής ανεπάρκειας, και συμπτωμάτων σε σύγκριση με εικονικό φάρμακο. Τα αποτελέσματα υποστηρίζουν την ενδονοσοκομειακή έναρξη αναστολέων SGLT2 στην οξεία καρδιακή ανεπάρκεια.
Οι ασθενείς που νοσηλεύονται για οξεία καρδιακή ανεπάρκεια παρουσιάζουν κακή κατάσταση υγείας, συμπεριλαμβανομένου υψηλού φορτίου συμπτωμάτων και σωματικών περιορισμών, και κακή ποιότητα ζωής. Οι αναστολείς SGLT2 (συμμεταφορέας νατρίου-γλυκόζης 2) βελτιώνουν την κατάσταση υγείας στη χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια, αλλά η επίδρασή τους σε αυτές τις εκβάσεις στην οξεία καρδιακή ανεπάρκεια δεν έχει χαρακτηριστεί καλά. Διερευνήσαμε τις επιδράσεις του αναστολέα SGLT2 εμπαγλιφλοζίνης στα συμπτώματα, τους σωματικούς περιορισμούς, και την ποιότητα ζωής, χρησιμοποιώντας το Kansas City Cardiomyopathy Questionnaire (KCCQ) στη μελέτη EMPULSE (Empagliflozin in Patients Hospitalized With Acute Heart Failure Who Have Been Stabilized).
Οι ασθενείς που νοσηλεύονταν για οξεία καρδιακή ανεπάρκεια κατανεμήθηκαν τυχαία σε εμπαγλιφλοζίνη 10 mg ημερησίως ή εικονικό φάρμακο για 90 ημέρες. Το KCCQ αξιολογήθηκε κατά την τυχαιοποίηση και στις 15, 30, και 90 ημέρες. Οι επιδράσεις της εμπαγλιφλοζίνης στο πρωτεύον καταληκτικό σημείο κλινικού οφέλους (ιεραρχικό σύνθετο θανάτου από κάθε αιτία, συμβάντων καρδιακής ανεπάρκειας, και διαφοράς 5 βαθμών ή περισσότερο στη μεταβολή του συνολικού σκορ συμπτωμάτων [TSS] του KCCQ από την έναρξη έως τις 90 ημέρες) εξετάστηκαν post hoc στα τεταρτημόρια του βασικού TSS-KCCQ. Σε προκαθορισμένες αναλύσεις, οι μεταβολές (από την τυχαιοποίηση έως την ημέρα 90) στους τομείς του KCCQ, συμπεριλαμβανομένων του TSS, των σωματικών περιορισμών, της ποιότητας ζωής, της κλινικής σύνοψης, και των σκορ συνολικής σύνοψης αξιολογήθηκαν με χρήση μοντέλου επαναλαμβανόμενων μετρήσεων.
Συνολικά, τυχαιοποιήθηκαν 530 ασθενείς (265 σε κάθε σκέλος). Το βασικό TSS-KCCQ ήταν γενικά χαμηλό (μέση τιμή [SD], 40,8 [24,0] βαθμοί). Οι ασθενείς που έλαβαν εμπαγλιφλοζίνη παρουσίασαν μεγαλύτερο κλινικό όφελος σε όλο το εύρος του TSS-KCCQ, χωρίς ετερογένεια της επίδρασης της θεραπείας (λόγος νίκης [ΔΕ 95%] από το χαμηλότερο έως το υψηλότερο τεταρτημόριο: 1,49 [1,01-2,20], 1,37 [0,94-1,99], και 1,48 [1,00-2,20], αντίστοιχα· p για αλληλεπίδραση=0,94). Ευεργετικές επιδράσεις της εμπαγλιφλοζίνης στην κατάσταση υγείας παρατηρήθηκαν ήδη από τις 15 ημέρες και επέμειναν έως τις 90 ημέρες, οπότε οι ασθενείς που έλαβαν εμπαγλιφλοζίνη παρουσίασαν μεγαλύτερη βελτίωση στο TSS του KCCQ, τους σωματικούς περιορισμούς, την ποιότητα ζωής, την κλινική σύνοψη, και τη συνολική σύνοψη (διαφορές μέσων όρων προσαρμοσμένες ως προς εικονικό φάρμακο [ΔΕ 95%]: 4,45 [ΔΕ 95%, 0,32-8,59], p=0,03· 4,80 [ΔΕ 95%, 0,00-9,61], p=0,05· 4,66 [ΔΕ 95%, 0,32-9,01], p=0,04· 4,85 [ΔΕ 95%, 0,77-8,92], p=0,02· και 4,40 βαθμοί [ΔΕ 95%, 0,33-8,48], p=0,03, αντίστοιχα).
Η έναρξη εμπαγλιφλοζίνης σε ασθενείς που νοσηλεύονταν για οξεία καρδιακή ανεπάρκεια παρήγαγε κλινικό όφελος ανεξάρτητα από τον βαθμό συμπτωματικής διαταραχής κατά την έναρξη, και βελτίωσε τα συμπτώματα, τους σωματικούς περιορισμούς, και την ποιότητα ζωής, με οφέλη που παρατηρήθηκαν ήδη από τις 15 ημέρες και διατηρήθηκαν έως τις 90 ημέρες. ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΗ: URL: https://www.clinicaltrials.gov· μοναδικό αναγνωριστικό: NCT0415775.
