Αυτή η εκτενής μετα-ανάλυση πέντε μεγάλων μελετών αναστολέων SGLT2 στην καρδιακή ανεπάρκεια (DAPA-HF, EMPEROR-Reduced, DELIVER, EMPEROR-Preserved, SOLOIST-WHF) επιβεβαίωσε ότι η αναστολή SGLT2 μειώνει τη νοσηλεία λόγω καρδιακής ανεπάρκειας και τον καρδιαγγειακό θάνατο σε ολόκληρο το εύρος του κλάσματος εξώθησης. Η ανάλυση παρείχε οριστικά στοιχεία σε επίπεδο κατηγορίας που υποστηρίζουν τη χρήση τους σε όλους τους φαινότυπους καρδιακής ανεπάρκειας.
Οι αναστολείς SGLT2 συνιστώνται έντονα στις κατευθυντήριες οδηγίες για τη θεραπεία ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια με μειωμένο κλάσμα εξώθησης, αλλά τα κλινικά τους οφέλη σε υψηλότερα κλάσματα εξώθησης είναι λιγότερο καλά τεκμηριωμένα. Έχουν διεξαχθεί δύο μεγάλης κλίμακας μελέτες, η DELIVER και η EMPEROR-Preserved, σε καρδιακή ανεπάρκεια με ήπια μειωμένο ή διατηρημένο κλάσμα εξώθησης, παρέχοντας στατιστική ισχύ για την εξέταση θεραπευτικών επιδράσεων στην καρδιαγγειακή θνησιμότητα και σε υποομάδες ασθενών όταν συνδυάζονται με τις προγενέστερες μελέτες σε μειωμένο κλάσμα εξώθησης.
Διεξαγάγαμε μια προκαθορισμένη μετα-ανάλυση των DELIVER και EMPEROR-Preserved, και στη συνέχεια συμπεριλάβαμε μελέτες που ενέγραψαν ασθενείς με μειωμένο κλάσμα εξώθησης (DAPA-HF και EMPEROR-Reduced) και εκείνους που εισήχθησαν στο νοσοκομείο με επιδείνωση καρδιακής ανεπάρκειας, ανεξάρτητα από το κλάσμα εξώθησης (SOLOIST-WHF). Χρησιμοποιώντας δεδομένα σε επίπεδο μελέτης με εναρμονισμένους ορισμούς καταληκτικών σημείων, διεξαγάγαμε μια μετα-ανάλυση σταθερών επιδράσεων για την εκτίμηση της επίδρασης των αναστολέων SGLT2 σε διάφορα κλινικά καταληκτικά σημεία στην καρδιακή ανεπάρκεια. Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο για αυτή τη μετα-ανάλυση ήταν ο χρόνος από την τυχαιοποίηση έως την εμφάνιση του σύνθετου καρδιαγγειακού θανάτου ή νοσηλείας λόγω καρδιακής ανεπάρκειας. Αξιολογήσαμε την ετερογένεια των επιδράσεων θεραπείας για το πρωτεύον καταληκτικό σημείο σε υποομάδες ενδιαφέροντος. Αυτή η μελέτη είναι καταχωρημένη στο PROSPERO, CRD42022327527.
Μεταξύ 12.251 συμμετεχόντων από τις DELIVER και EMPEROR-Preserved, οι αναστολείς SGLT2 μείωσαν το σύνθετο καρδιαγγειακού θανάτου ή πρώτης νοσηλείας λόγω καρδιακής ανεπάρκειας (λόγος κινδύνου 0,80 [ΔΕ 95% 0,73-0,87]) με συνεπείς μειώσεις και στα δύο συστατικά: καρδιαγγειακό θάνατο (0,88 [0,77-1,00]) και πρώτη νοσηλεία λόγω καρδιακής ανεπάρκειας (0,74 [0,67-0,83]). Στο ευρύτερο πλαίσιο των πέντε μελετών με 21.947 συμμετέχοντες, οι αναστολείς SGLT2 μείωσαν τον κίνδυνο του σύνθετου καρδιαγγειακού θανάτου ή νοσηλείας λόγω καρδιακής ανεπάρκειας (0,77 [0,72-0,82]), καρδιαγγειακού θανάτου (0,87 [0,79-0,95]), πρώτης νοσηλείας λόγω καρδιακής ανεπάρκειας (0,72 [0,67-0,78]), και θνησιμότητας από κάθε αιτία (0,92 [0,86-0,99]). Αυτές οι επιδράσεις θεραπείας για κάθε ένα από τα εξεταζόμενα καταληκτικά σημεία παρατηρήθηκαν με συνέπεια τόσο στις μελέτες καρδιακής ανεπάρκειας με ήπια μειωμένο ή διατηρημένο κλάσμα εξώθησης όσο και σε όλες τις πέντε μελέτες. Οι επιδράσεις θεραπείας στο πρωτεύον καταληκτικό σημείο ήταν γενικά συνεπείς στις 14 εξεταζόμενες υποομάδες, συμπεριλαμβανομένου του κλάσματος εξώθησης.
Οι αναστολείς SGLT2 μείωσαν τον κίνδυνο καρδιαγγειακού θανάτου και νοσηλειών λόγω καρδιακής ανεπάρκειας σε ένα ευρύ φάσμα ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια, υποστηρίζοντας τον ρόλο τους ως θεμελιώδη θεραπεία για την καρδιακή ανεπάρκεια, ανεξάρτητα από το κλάσμα εξώθησης ή το πλαίσιο φροντίδας.
