Η μελέτη POST-PCI κατέδειξε ότι ο καθιερωμένος λειτουργικός έλεγχος μετά από PCI σε ασθενείς υψηλού κινδύνου δεν βελτίωσε τις κλινικές εκβάσεις σε σύγκριση με την τυπική φροντίδα στα 2 έτη. Τα αποτελέσματα επιχειρηματολόγησαν κατά του καθιερωμένου ελέγχου παρακολούθησης ως στρατηγικής παρακολούθησης μετά από PCI.
Υπάρχουν περιορισμένα δεδομένα από τυχαιοποιημένες μελέτες για την καθοδήγηση μιας συγκεκριμένης προσέγγισης παρακολούθησης μετά τη μυοκαρδιακή επαναγγείωση. Παραμένει αβέβαιο εάν μια στρατηγική παρακολούθησης που περιλαμβάνει καθιερωμένο λειτουργικό έλεγχο βελτιώνει τις κλινικές εκβάσεις σε ασθενείς υψηλού κινδύνου που έχουν υποβληθεί σε διαδερμική στεφανιαία παρέμβαση (PCI).
Κατανείμαμε τυχαία 1706 ασθενείς με ανατομικά ή κλινικά χαρακτηριστικά υψηλού κινδύνου που είχαν υποβληθεί σε PCI σε στρατηγική παρακολούθησης καθιερωμένου λειτουργικού ελέγχου (πυρηνική δοκιμασία κόπωσης, ηλεκτροκαρδιογράφημα κόπωσης, ή ηχοκαρδιογράφημα κόπωσης) 1 έτος μετά την PCI ή μόνο σε τυπική φροντίδα. Η πρωτεύουσα έκβαση ήταν ένα σύνθετο θανάτου από κάθε αιτία, εμφράγματος του μυοκαρδίου, ή νοσηλείας για ασταθή στηθάγχη στα 2 έτη. Βασικές δευτερεύουσες εκβάσεις περιελάμβαναν επεμβατική στεφανιογραφία και επαναληπτική επαναγγείωση.
Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 64,7 έτη, το 21,0% είχε νόσο κύριου στελέχους, το 43,5% είχε νόσο διχασμού, το 69,8% είχε πολυαγγειακή νόσο, το 70,1% είχε διάχυτες μακριές βλάβες, το 38,7% είχε διαβήτη, και το 96,4% είχε αντιμετωπιστεί με stent έκλυσης φαρμάκου. Στα 2 έτη, ένα συμβάν πρωτεύουσας έκβασης είχε συμβεί σε 46 από τους 849 ασθενείς (εκτίμηση Kaplan-Meier, 5,5%) στην ομάδα λειτουργικού ελέγχου και σε 51 από τους 857 (εκτίμηση Kaplan-Meier, 6,0%) στην ομάδα τυπικής φροντίδας (λόγος κινδύνου, 0,90· διάστημα εμπιστοσύνης [ΔΕ] 95%, 0,61 έως 1,35· p = 0,62). Δεν υπήρχαν διαφορές μεταξύ των ομάδων όσον αφορά τα συστατικά της πρωτεύουσας έκβασης. Στα 2 έτη, το 12,3% των ασθενών στην ομάδα λειτουργικού ελέγχου και το 9,3% στην ομάδα τυπικής φροντίδας είχαν υποβληθεί σε επεμβατική στεφανιογραφία (διαφορά, 2,99 ποσοστιαίες μονάδες· ΔΕ 95%, -0,01 έως 5,99), και το 8,1% και 5,8% των ασθενών, αντίστοιχα, είχαν υποβληθεί σε επαναληπτική επαναγγείωση (διαφορά, 2,23 ποσοστιαίες μονάδες· ΔΕ 95%, -0,22 έως 4,68).
Μεταξύ ασθενών υψηλού κινδύνου που είχαν υποβληθεί σε PCI, μια στρατηγική παρακολούθησης καθιερωμένου λειτουργικού ελέγχου, σε σύγκριση με μόνη την τυπική φροντίδα, δεν βελτίωσε τις κλινικές εκβάσεις στα 2 έτη. (Χρηματοδοτήθηκε από το CardioVascular Research Foundation και τη Daewoong Pharmaceutical· αριθμός ClinicalTrials.gov της POST-PCI, NCT03217877.)
