Η μελέτη IRONMAN έδειξε μια τάση προς μειωμένη νοσηλεία για καρδιακή ανεπάρκεια και καρδιαγγειακό θάνατο με ενδοφλέβια σιδηρική δερισομαλτόζη σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια και έλλειψη σιδήρου, αν και η πρωτεύουσα έκβαση δεν έφτασε στατιστική σημαντικότητα. Οι διαταραχές της πανδημίας COVID-19 επηρέασαν τη στρατολόγηση και την παρακολούθηση.
Σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια, μειωμένο κλάσμα εξώθησης αριστερής κοιλίας, και έλλειψη σιδήρου, η ενδοφλέβια χορήγηση σιδηρικής καρβοξυμαλτόζης βελτιώνει την ποιότητα ζωής και την ικανότητα άσκησης βραχυπρόθεσμα και μειώνει τις νοσηλείες για καρδιακή ανεπάρκεια έως 1 έτος. Στόχος μας ήταν να αξιολογήσουμε τις μακροπρόθεσμες επιδράσεις της ενδοφλέβιας σιδηρικής δερισομαλτόζης στα καρδιαγγειακά συμβάντα σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια.
Η IRONMAN ήταν προοπτική, τυχαιοποιημένη, ανοιχτής επισήμανσης μελέτη με τυφλή αξιολόγηση καταληκτικού σημείου, που διεξήχθη σε 70 νοσοκομεία στο Ηνωμένο Βασίλειο. Επιλέξιμοι ήταν ασθενείς ηλικίας 18 ετών ή άνω με καρδιακή ανεπάρκεια (κλάσμα εξώθησης αριστερής κοιλίας ≤45%) και κορεσμό τρανσφερρίνης κάτω από 20% ή φερριτίνη ορού κάτω από 100 μg/L. Οι συμμετέχοντες κατανεμήθηκαν τυχαία (1:1) χρησιμοποιώντας ένα διαδικτυακό σύστημα σε ενδοφλέβια σιδηρική δερισομαλτόζη ή συνήθη φροντίδα, διαστρωματωμένοι κατά πλαίσιο στρατολόγησης και κέντρο μελέτης. Η μελέτη ήταν ανοιχτής επισήμανσης, με τυφλή κρίση των εκβάσεων. Η δόση της ενδοφλέβιας σιδηρικής δερισομαλτόζης καθορίστηκε από το σωματικό βάρος του ασθενή και τη συγκέντρωση αιμοσφαιρίνης. Η πρωτεύουσα έκβαση ήταν οι υποτροπιάζουσες νοσηλείες για καρδιακή ανεπάρκεια και καρδιαγγειακός θάνατος, αξιολογούμενη σε όλους τους έγκυρα τυχαία κατανεμημένους ασθενείς. Η ασφάλεια αξιολογήθηκε σε όλους τους ασθενείς που κατανεμήθηκαν σε σιδηρική δερισομαλτόζη και έλαβαν τουλάχιστον μία έγχυση, καθώς και σε όλους τους ασθενείς που κατανεμήθηκαν σε συνήθη φροντίδα. Μια προκαθορισμένη ανάλυση ευαισθησίας COVID-19 με λογοκρισία της παρακολούθησης στις 30 Σεπτεμβρίου 2020 είχε προκαθοριστεί. Η IRONMAN είναι καταχωρισμένη στο ClinicalTrials.gov, NCT02642562.
Μεταξύ 25 Αυγούστου 2016 και 15 Οκτωβρίου 2021, 1869 ασθενείς εξετάστηκαν για επιλεξιμότητα, εκ των οποίων 1137 κατανεμήθηκαν τυχαία να λάβουν ενδοφλέβια σιδηρική δερισομαλτόζη (n=569) ή συνήθη φροντίδα (n=568). Η διάμεση παρακολούθηση ήταν 2,7 έτη (IQR 1,8-3,6). 336 πρωτεύοντα καταληκτικά σημεία (22,4 ανά 100 έτη-ασθενή) παρατηρήθηκαν στην ομάδα σιδηρικής δερισομαλτόζης και 411 (27,5 ανά 100 έτη-ασθενή) στην ομάδα συνήθους φροντίδας (λόγος ρυθμών [RR] 0,82 [ΔΕ 95% 0,66 έως 1,02]· p=0,070). Στην ανάλυση COVID-19, 210 πρωτεύοντα καταληκτικά σημεία (22,3 ανά 100 έτη-ασθενή) παρατηρήθηκαν στην ομάδα σιδηρικής δερισομαλτόζης σε σύγκριση με 280 (29,3 ανά 100 έτη-ασθενή) στην ομάδα συνήθους φροντίδας (RR 0,76 [ΔΕ 95% 0,58 έως 1,00]· p=0,047). Δεν παρατηρήθηκαν διαφορές μεταξύ των ομάδων σε θανάτους ή νοσηλείες λόγω λοιμώξεων. Λιγότεροι ασθενείς στην ομάδα σιδηρικής δερισομαλτόζης είχαν σοβαρές καρδιακές ανεπιθύμητες ενέργειες (200 [36%]) απ' ό,τι στην ομάδα συνήθους φροντίδας (243 [43%]· διαφορά -7,00% [ΔΕ 95% -12,69 έως -1,32]· p=0,016).
Για ένα ευρύ φάσμα ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια, μειωμένο κλάσμα εξώθησης αριστερής κοιλίας, και έλλειψη σιδήρου, η ενδοφλέβια χορήγηση σιδηρικής δερισομαλτόζης σχετίστηκε με χαμηλότερο κίνδυνο νοσηλειών για καρδιακή ανεπάρκεια και καρδιαγγειακού θανάτου, υποστηρίζοντας περαιτέρω το όφελος της αναπλήρωσης σιδήρου σε αυτόν τον πληθυσμό.
