Αυτή η μεγάλη πραγματιστική μελέτη του NEJM σε 13.000 υπερτασικούς βετεράνους κατέδειξε ότι η χλωρθαλιδόνη δεν ήταν ανώτερη της υδροχλωροθειαζίδης στην πρόληψη σοβαρών καρδιαγγειακών συμβάντων. Τα αποτελέσματα αμφισβήτησαν την παραδοχή της υπεροχής της χλωρθαλιδόνης και υποστήριξαν τη συνεχιζόμενη χρήση οποιουδήποτε από τα δύο θειαζιδικά διουρητικά.
Δεν είναι σαφές αν η χλωρθαλιδόνη είναι ανώτερη της υδροχλωροθειαζίδης στην πρόληψη σοβαρών ανεπιθύμητων καρδιαγγειακών συμβάντων σε ασθενείς με υπέρταση.
Σε μια πραγματιστική μελέτη, κατανείμαμε τυχαία ενήλικες ηλικίας 65 ετών ή άνω που ήταν ασθενείς στο σύστημα υγείας του Department of Veterans Affairs και λάμβαναν υδροχλωροθειαζίδη σε ημερήσια δόση 25 ή 50 mg να συνεχίσουν τη θεραπεία με υδροχλωροθειαζίδη ή να μεταβούν σε χλωρθαλιδόνη σε ημερήσια δόση 12,5 ή 25 mg. Η πρωτεύουσα έκβαση ήταν ένα σύνθετο μη θανατηφόρου εμφράγματος του μυοκαρδίου, εγκεφαλικού, καρδιακής ανεπάρκειας που οδηγεί σε νοσηλεία, επείγουσας στεφανιαίας επαναγγείωσης για ασταθή στηθάγχη, και θανάτου μη σχετιζόμενου με καρκίνο. Αξιολογήθηκε επίσης η ασφάλεια.
Συνολικά 13.523 ασθενείς υποβλήθηκαν σε τυχαιοποίηση. Η μέση ηλικία ήταν 72 έτη. Κατά την έναρξη, η υδροχλωροθειαζίδη σε δόση 25 mg ημερησίως είχε συνταγογραφηθεί σε 12.781 ασθενείς (94,5%). Η μέση αρχική συστολική αρτηριακή πίεση σε κάθε ομάδα ήταν 139 mmHg. Σε διάμεση παρακολούθηση 2,4 ετών, υπήρχε μικρή διαφορά στην εμφάνιση συμβάντων πρωτεύουσας έκβασης μεταξύ της ομάδας χλωρθαλιδόνης (702 ασθενείς [10,4%]) και της ομάδας υδροχλωροθειαζίδης (675 ασθενείς [10,0%]) (λόγος κινδύνου, 1,04· διάστημα εμπιστοσύνης 95%, 0,94 έως 1,16· p = 0,45). Δεν υπήρξαν διαφορές μεταξύ των ομάδων στην εμφάνιση οποιουδήποτε από τα συστατικά της πρωτεύουσας έκβασης. Η επίπτωση υποκαλιαιμίας ήταν υψηλότερη στην ομάδα χλωρθαλιδόνης απ' ό,τι στην ομάδα υδροχλωροθειαζίδης (6,0% έναντι 4,4%, p<0,001).
Σε αυτή τη μεγάλη πραγματιστική μελέτη θειαζιδικών διουρητικών σε δόσεις που χρησιμοποιούνται συνήθως στην κλινική πρακτική, οι ασθενείς που έλαβαν χλωρθαλιδόνη δεν παρουσίασαν χαμηλότερη επίπτωση σοβαρών καρδιαγγειακών συμβάντων έκβασης ή θανάτων μη σχετιζόμενων με καρκίνο σε σύγκριση με τους ασθενείς που έλαβαν υδροχλωροθειαζίδη. (Χρηματοδοτήθηκε από το Veterans Affairs Cooperative Studies Program· αριθμός ClinicalTrials.gov NCT02185417.)
