Η μελέτη TRANSFORM-HF δεν διαπίστωσε διαφορά στη θνησιμότητα από όλες τις αιτίες μεταξύ τορσεμίδης και φουροσεμίδης σε ασθενείς που νοσηλεύτηκαν για καρδιακή ανεπάρκεια. Αυτή η οριστική πραγματιστική μελέτη έθεσε τέλος στη μακροχρόνια υπόθεση ότι οι αντι-αλδοστερονικές ιδιότητες της τορσεμίδης θα μπορούσαν να προσφέρουν πλεονέκτημα επιβίωσης έναντι της φουροσεμίδης.
Να προσδιοριστεί αν η τορσεμίδη οδηγεί σε μειωμένη θνησιμότητα σε σύγκριση με τη φουροσεμίδη μεταξύ ασθενών που νοσηλεύτηκαν για καρδιακή ανεπάρκεια. ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ, ΠΛΑΙΣΙΟ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ: Η TRANSFORM-HF ήταν ανοιχτής επισήμανσης, πραγματιστική τυχαιοποιημένη μελέτη που στρατολόγησε 2859 συμμετέχοντες που νοσηλεύτηκαν με καρδιακή ανεπάρκεια (ανεξάρτητα από το κλάσμα εξώθησης) σε 60 νοσοκομεία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η στρατολόγηση πραγματοποιήθηκε από τον Ιούνιο του 2018 έως τον Μάρτιο του 2022, με παρακολούθηση έως 30 μήνες για τον θάνατο και 12 μήνες για τις νοσηλείες. Η τελική ημερομηνία συλλογής δεδομένων παρακολούθησης ήταν ο Ιούλιος του 2022.
Στρατηγική διουρητικού αγκύλης με τορσεμίδη (n = 1431) ή φουροσεμίδη (n = 1428) με δοσολογία επιλεγμένη από τον ερευνητή. ΚΥΡΙΕΣ ΕΚΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ: Η πρωτεύουσα έκβαση ήταν η θνησιμότητα από όλες τις αιτίες σε ανάλυση χρόνου έως το συμβάν. Υπήρχαν 5 δευτερεύουσες εκβάσεις, με τη θνησιμότητα από όλες τις αιτίες ή τη νοσηλεία από όλες τις αιτίες και τις συνολικές νοσηλείες αξιολογούμενες σε διάστημα 12 μηνών να βρίσκονται στην κορυφή της ιεραρχίας. Η προκαθορισμένη πρωτεύουσα υπόθεση ήταν ότι η τορσεμίδη θα μείωνε τη θνησιμότητα από όλες τις αιτίες κατά 20% σε σύγκριση με τη φουροσεμίδη.
Η TRANSFORM-HF τυχαιοποίησε 2859 συμμετέχοντες με διάμεση ηλικία 65 ετών (IQR, 56-75), 36,9% ήταν γυναίκες, και 33,9% ήταν μαύροι. Κατά τη διάρκεια διάμεσης παρακολούθησης 17,4 μηνών, συνολικά 113 ασθενείς (53 [3,7%] στην ομάδα τορσεμίδης και 60 [4,2%] στην ομάδα φουροσεμίδης) απέσυραν τη συναίνεσή τους από τη μελέτη πριν από την ολοκλήρωση. Θάνατος παρατηρήθηκε σε 373 από τους 1431 ασθενείς (26,1%) στην ομάδα τορσεμίδης και σε 374 από τους 1428 ασθενείς (26,2%) στην ομάδα φουροσεμίδης (λόγος κινδύνου, 1,02 [ΔΕ 95%, 0,89-1,18]). Κατά τη διάρκεια 12 μηνών μετά την τυχαιοποίηση, θνησιμότητα από όλες τις αιτίες ή νοσηλεία από όλες τις αιτίες παρατηρήθηκε σε 677 ασθενείς (47,3%) στην ομάδα τορσεμίδης και σε 704 ασθενείς (49,3%) στην ομάδα φουροσεμίδης (λόγος κινδύνου, 0,92 [ΔΕ 95%, 0,83-1,02]). Υπήρξαν 940 συνολικές νοσηλείες μεταξύ 536 συμμετεχόντων στην ομάδα τορσεμίδης και 987 συνολικές νοσηλείες μεταξύ 577 συμμετεχόντων στην ομάδα φουροσεμίδης (λόγος ρυθμών, 0,94 [ΔΕ 95%, 0,84-1,07]). Τα αποτελέσματα ήταν παρόμοια στις προκαθορισμένες υποομάδες, συμπεριλαμβανομένων ασθενών με μειωμένο, ήπια μειωμένο, ή διατηρημένο κλάσμα εξώθησης.
Μεταξύ ασθενών που έλαβαν εξιτήριο μετά από νοσηλεία για καρδιακή ανεπάρκεια, η τορσεμίδη σε σύγκριση με τη φουροσεμίδη δεν οδήγησε σε σημαντική διαφορά στη θνησιμότητα από όλες τις αιτίες κατά τη διάρκεια 12 μηνών. Ωστόσο, η ερμηνεία αυτών των ευρημάτων περιορίζεται από την απώλεια παρακολούθησης και τη διασταύρωση και μη συμμόρφωση των συμμετεχόντων.
