Η μελέτη CLOROTIC έδειξε ότι η προσθήκη υδροχλωροθειαζίδης στη φουροσεμίδη σε οξεία απορρυθμισμένη καρδιακή ανεπάρκεια βελτίωσε την απώλεια βάρους και τη διούρηση σε σύγκριση με μόνο φουροσεμίδη, αν και δεν επηρέασε τη δύσπνοια ή τη θνησιμότητα από όλες τις αιτίες. Τα αποτελέσματα υποστήριξαν τον διαδοχικό αποκλεισμό νεφρώνων ως διουρητική στρατηγική.
Αξιολόγηση του αν η προσθήκη υδροχλωροθειαζίδης (HCTZ) σε ενδοφλέβια φουροσεμίδη αποτελεί ασφαλή και αποτελεσματική στρατηγική για τη βελτίωση της διουρητικής ανταπόκρισης στην οξεία καρδιακή ανεπάρκεια (AHF).
Μια προοπτική, διπλά τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο μελέτη, που περιελάμβανε ασθενείς με AHF τυχαιοποιημένους να λάβουν HCTZ ή εικονικό φάρμακο επιπλέον ενός σχήματος ενδοφλέβιας φουροσεμίδης. Τα συμπρωτεύοντα καταληκτικά σημεία ήταν οι μεταβολές στο σωματικό βάρος και η δύσπνοια που ανέφεραν οι ασθενείς 72 ώρες μετά την τυχαιοποίηση. Οι δευτερεύουσες εκβάσεις περιλάμβαναν μετρήσεις της διουρητικής ανταπόκρισης και θνησιμότητα/επανανοσηλείες στις 30 και 90 ημέρες. Αξιολογήθηκαν επίσης εκβάσεις ασφάλειας (μεταβολές στη νεφρική λειτουργία ή/και τους ηλεκτρολύτες). Τυχαιοποιήθηκαν διακόσιοι τριάντα ασθενείς (48 γυναίκες, 83 ετών). Οι ασθενείς που κατανεμήθηκαν σε HCTZ ήταν πιο πιθανό να χάσουν βάρος στις 72 ώρες σε σχέση με όσους κατανεμήθηκαν σε εικονικό φάρμακο [2,3 έναντι 1,5 kg· προσαρμοσμένη εκτιμώμενη διαφορά (ονομαστικό διάστημα εμπιστοσύνης 95%) 1,14 (1,84 έως 0,42)· p 0,002], αλλά δεν υπήρξαν σημαντικές διαφορές στη δύσπνοια που ανέφεραν οι ασθενείς (περιοχή κάτω από την καμπύλη για την οπτική αναλογική κλίμακα: 960 έναντι 720· p 0,497). Αυτά τα αποτελέσματα ήταν παρόμοια 96 ώρες μετά την τυχαιοποίηση. Οι ασθενείς που κατανεμήθηκαν σε HCTZ παρουσίασαν μεγαλύτερη διούρηση 24 ωρών (1775 έναντι 1400 mL· p 0,05) και απώλεια βάρους για κάθε 40 mg φουροσεμίδης (στις 72 και στις 96 ώρες) (p 0,001). Οι ασθενείς που κατανεμήθηκαν σε HCTZ παρουσίασαν πιο συχνά επιδεινωμένη νεφρική λειτουργία (αύξηση της κρεατινίνης κατά 26,5 µmol/L ή μείωση του eGFR κατά 50· 46,5 έναντι 17,2· p 0,001), αλλά η υποκαλιαιμία και η υπερκαλιαιμία ήταν παρόμοιες μεταξύ των ομάδων. Δεν υπήρξαν διαφορές στη θνησιμότητα ή στις επανανοσηλείες.
Η προσθήκη HCTZ στη θεραπεία με διουρητικά αγκύλης βελτίωσε τη διουρητική ανταπόκριση σε ασθενείς με AHF.
