Η δοκιμή STELLAR κατέδειξε ότι η σοτατερσέπτη, μια πρωτοπόρα πρωτεΐνη σύντηξης στην κατηγορία της που στοχεύει τους υποδοχείς ακτιβίνης, βελτίωσε δραματικά την ικανότητα άσκησης, την αιμοδυναμική και την λειτουργική τάξη κατά ΠΟΥ σε ασθενείς με πνευμονική αρτηριακή υπέρταση υπό βασική θεραπεία. Αυτό αντιπροσωπεύει τη σημαντικότερη θεραπευτική πρόοδο στην ΠΑΥ εδώ και πάνω από μία δεκαετία, στοχεύοντας στην υποκείμενη πολλαπλασιαστική παθοφυσιολογία.
Η πνευμονική αρτηριακή υπέρταση είναι μια προοδευτική νόσος που περιλαμβάνει πολλαπλασιαστική αναδιαμόρφωση των πνευμονικών αγγείων. Παρά τις θεραπευτικές προόδους, η νοσηρότητα και η θνησιμότητα που σχετίζονται με τη νόσο παραμένουν υψηλές. Η σοτατερσέπτη είναι μια πρωτεΐνη σύντηξης που παγιδεύει ακτιβίνες και παράγοντες διαφοροποίησης ανάπτυξης που εμπλέκονται στην πνευμονική αρτηριακή υπέρταση.
Διεξαγάγαμε μια πολυκεντρική, διπλά τυφλή δοκιμή φάσης 3, στην οποία ενήλικες με πνευμονική αρτηριακή υπέρταση (λειτουργική τάξη II ή III κατά τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας [ΠΟΥ]) που λάμβαναν σταθερή βασική θεραπεία κατανεμήθηκαν τυχαία σε αναλογία 1:1 να λάβουν υποδόρια σοτατερσέπτη (αρχική δόση 0,3 mg ανά κιλό σωματικού βάρους· δόση στόχου 0,7 mg ανά κιλό) ή εικονικό φάρμακο κάθε 3 εβδομάδες. Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο ήταν η μεταβολή από την έναρξη έως την εβδομάδα 24 στην απόσταση βάδισης 6 λεπτών. Εννέα δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία, που ελέγχθηκαν ιεραρχικά με την ακόλουθη σειρά, ήταν: πολυπαραγοντική βελτίωση, μεταβολή στην πνευμονική αγγειακή αντίσταση, μεταβολή στο επίπεδο του N-τελικού προ-Β τύπου νατριουρητικού πεπτιδίου, βελτίωση της λειτουργικής τάξης ΠΟΥ, χρόνος έως τον θάνατο ή την κλινική επιδείνωση, γαλλική βαθμολογία κινδύνου, και μεταβολές στις βαθμολογίες των τομέων Physical Impacts, Cardiopulmonary Symptoms και Cognitive/Emotional Impacts του Pulmonary Arterial Hypertension-Symptoms and Impact (PAH-SYMPACT)· όλα αξιολογήθηκαν στην εβδομάδα 24, εκτός από τον χρόνο έως τον θάνατο ή την κλινική επιδείνωση, ο οποίος αξιολογήθηκε όταν ο τελευταίος ασθενής ολοκλήρωσε την επίσκεψη της εβδομάδας 24.
Συνολικά 163 ασθενείς κατανεμήθηκαν να λάβουν σοτατερσέπτη και 160 εικονικό φάρμακο. Η διάμεση μεταβολή από την έναρξη έως την εβδομάδα 24 στην απόσταση βάδισης 6 λεπτών ήταν 34,4 m (διάστημα εμπιστοσύνης [ΔΕ] 95%, 33,0 έως 35,5) στην ομάδα σοτατερσέπτης και 1,0 m (ΔΕ 95%, -0,3 έως 3,5) στην ομάδα εικονικού φαρμάκου. Η εκτίμηση Hodges-Lehmann της διαφοράς μεταξύ των ομάδων σοτατερσέπτης και εικονικού φαρμάκου στη μεταβολή από την έναρξη έως την εβδομάδα 24 στην απόσταση βάδισης 6 λεπτών ήταν 40,8 m (ΔΕ 95%, 27,5 έως 54,1· p<0,001). Τα πρώτα οκτώ δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία βελτιώθηκαν σημαντικά με σοτατερσέπτη σε σύγκριση με εικονικό φάρμακο, ενώ η βαθμολογία τομέα Cognitive/Emotional Impacts του PAH-SYMPACT δεν βελτιώθηκε. Τα ανεπιθύμητα συμβάντα που εμφανίστηκαν συχνότερα με σοτατερσέπτη απ' ό,τι με εικονικό φάρμακο περιλάμβαναν επίσταξη, ζάλη, τηλεαγγειεκτασία, αυξημένα επίπεδα αιμοσφαιρίνης, θρομβοπενία και αυξημένη αρτηριακή πίεση.
Σε ασθενείς με πνευμονική αρτηριακή υπέρταση που λάμβαναν σταθερή βασική θεραπεία, η σοτατερσέπτη οδήγησε σε μεγαλύτερη βελτίωση της ικανότητας άσκησης (όπως αξιολογήθηκε με τη δοκιμασία βάδισης 6 λεπτών) σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο. (Χρηματοδοτήθηκε από την Acceleron Pharma, θυγατρική της MSD· αριθμός ClinicalTrials.gov της STELLAR, NCT04576988.)
