Αυτή η μετα-ανάλυση επιβεβαίωσε ότι η μονοθεραπεία με αναστολέα P2Y12 είναι ανώτερη από την ασπιρίνη για τη μακροπρόθεσμη δευτερογενή πρόληψη στεφανιαίων συμβάντων, με λιγότερα ισχαιμικά συμβάντα (ιδίως ΑΕΕ) και χωρίς αύξηση της αιμορραγίας. Τα δεδομένα υποστηρίζουν την αντικατάσταση της ασπιρίνης με κλοπιδογρέλη ως προεπιλεγμένο παράγοντα μετά τη DAPT.
Η ασπιρίνη είναι ο μόνος αντιαιμοπεταλιακός παράγοντας με σύσταση Κατηγορίας I για τη μακροπρόθεσμη πρόληψη καρδιαγγειακών συμβάντων σε ασθενείς με στεφανιαία νόσο (CAD). Υπάρχουν ασυνεπή δεδομένα σχετικά με το πώς συγκρίνεται με εναλλακτικούς αντιαιμοπεταλιακούς παράγοντες.
Αυτή η μελέτη συνέκρινε τη μονοθεραπεία με αναστολέα P2Y12 έναντι της ασπιρίνης σε ασθενείς με CAD.
Πραγματοποιήσαμε μια μετα-ανάλυση σε επίπεδο ασθενούς τυχαιοποιημένων δοκιμών που συνέκριναν τη μονοθεραπεία με αναστολέα P2Y12 έναντι της μονοθεραπείας με ασπιρίνη για την πρόληψη καρδιαγγειακών συμβάντων σε ασθενείς με τεκμηριωμένη CAD. Η πρωτεύουσα έκβαση ήταν το σύνθετο καρδιαγγειακού θανάτου, εμφράγματος του μυοκαρδίου και ΑΕΕ. Οι προκαθορισμένες βασικές δευτερεύουσες εκβάσεις ήταν η σοβαρή αιμορραγία και τα καθαρά ανεπιθύμητα κλινικά συμβάντα (το σύνθετο της πρωτεύουσας έκβασης και της σοβαρής αιμορραγίας). Τα δεδομένα συγκεντρώθηκαν σε μετα-ανάλυση ενός βήματος.
Δεδομένα σε επίπεδο ασθενούς λήφθηκαν από 7 δοκιμές. Συνολικά, 24.325 συμμετέχοντες ήταν διαθέσιμοι για ανάλυση, συμπεριλαμβανομένων 12.178 ασθενών που κατανεμήθηκαν να λάβουν μονοθεραπεία με αναστολέα P2Y12 (κλοπιδογρέλη σε 7.545 [62,0%], τικαγρελόρη σε 4.633 [38,0%]) και 12.147 που κατανεμήθηκαν να λάβουν ασπιρίνη. Ο κίνδυνος της πρωτεύουσας έκβασης ήταν χαμηλότερος με τη μονοθεραπεία αναστολέα P2Y12 σε σύγκριση με την ασπιρίνη κατά τη διάρκεια 2 ετών (HR: 0,88· ΔΕ 95%: 0,79-0,97· p = 0,012), κυρίως λόγω λιγότερων εμφραγμάτων του μυοκαρδίου (HR: 0,77· ΔΕ 95%: 0,66-0,90· p < 0,001). Η σοβαρή αιμορραγία ήταν παρόμοια (HR: 0,87· ΔΕ 95%: 0,70-1,09· p = 0,23) και τα καθαρά ανεπιθύμητα κλινικά συμβάντα ήταν χαμηλότερα (HR: 0,89· ΔΕ 95%: 0,81-0,98· p = 0,020) με τους αναστολείς P2Y12. Η επίδραση της θεραπείας ήταν συνεπής σε προκαθορισμένες υποομάδες και τύπους αναστολέων P2Y12.
Δεδομένης της ανώτερης αποτελεσματικότητάς της και της παρόμοιας συνολικής ασφάλειας, η μονοθεραπεία με αναστολέα P2Y12 θα μπορούσε να προτιμηθεί έναντι της μονοθεραπείας με ασπιρίνη για τη μακροπρόθεσμη δευτερογενή πρόληψη σε ασθενείς με τεκμηριωμένη CAD. (P2Y12 Inhibitor or Aspirin Monotherapy as Secondary Prevention in Patients With Coronary Artery Disease: An Individual Patient Data Meta-Analysis of Randomized Trials [PANTHER collaborative initiative]· CRD42021290774)
