Θεραπεία της πνευμονικής αρτηριακής υπέρτασης

Μέθοδοι

Πραγματοποιήθηκε δικτυακή μετα-ανάλυση χρησιμοποιώντας δεδομένα μεμονωμένων συμμετεχόντων από 6811 ασθενείς με ΠΑΥ από 20 τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές φάσης III θεραπείας για ΠΑΥ που είχαν υποβληθεί στον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (FDA). Τα επιμέρους φάρμακα ομαδοποιήθηκαν σύμφωνα με τις ακόλουθες οδούς θεραπείας: οδός ενδοθηλίνης, οδός νιτρικού οξειδίου, και οδός προστακυκλίνης.

Αποτελέσματα

Η μέση (±τυπική απόκλιση) ηλικία του δείγματος ήταν 49,2 (±15,4) έτη· το 78,4% ήταν γυναίκες, το 59,7% είχε ιδιοπαθή ΠΑΥ, και το 36,5% βρισκόταν υπό θεραπεία υποβάθρου για ΠΑΥ. Μετά την προσαρμογή για συμμεταβλητές, η στόχευση της συνδυασμένης οδού ενδοθηλίνης + νιτρικού οξειδίου {β: 43,7 m [διάστημα εμπιστοσύνης 95% (ΔΕ): 32,9, 54,4]}, της οδού νιτρικού οξειδίου [β: 29,4 m (ΔΕ 95%: 22,6, 36,3)], της οδού ενδοθηλίνης [β: 25,3 m (ΔΕ 95%: 19,8, 30,8)], και της οδού προστακυκλίνης [από του στόματος/εισπνεόμενη β: 19,1 m (ΔΕ 95%: 14,2, 24,0), ενδοφλέβια/υποδόρια β: 24,4 m (ΔΕ 95%: 15,1, 33,7)] αύξησαν σημαντικά την απόσταση βάδισης 6 λεπτών στις 12 ή 16 εβδομάδες σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο. Οι θεραπείες μείωσαν επίσης σημαντικά την πιθανότητα εμφάνισης συμβάντων κλινικής επιδείνωσης. Υπήρχε σημαντική ετερογένεια των θεραπευτικών επιδράσεων ανάλογα με την ηλικία, τον δείκτη μάζας σώματος, την υπέρταση, τον διαβήτη, και τη στεφανιαία νόσο.

Συμπεράσματα

Τα φάρμακα που στοχεύουν τις τρεις παραδοσιακές οδούς θεραπείας βελτιώνουν σημαντικά τα αποτελέσματα στην ΠΑΥ, με σημαντική ετερογένεια θεραπείας σε ασθενείς με ορισμένες συνοσηρότητες. Απαιτούνται τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές για τον προσδιορισμό των πιο αποτελεσματικών θεραπευτικών στρατηγικών σε μια εξατομικευμένη προσέγγιση.