Η δοκιμή VANISH2 επιβεβαίωσε ότι η διαδερμική κατάλυση ήταν ανώτερη της κλιμάκωσης της αντιαρρυθμικής φαρμακευτικής θεραπείας για υποτροπιάζουσα κοιλιακή ταχυκαρδία σε ασθενείς με ισχαιμική μυοκαρδιοπάθεια, μειώνοντας σημαντικά την υποτροπή της VT και τα σοκ του ICD. Τα αποτελέσματα ενισχύουν τη θέση της πρώιμης κατάλυσης στη διαχείριση της VT.
Οι ασθενείς με κοιλιακή ταχυκαρδία και ισχαιμική μυοκαρδιοπάθεια έχουν υψηλό κίνδυνο ανεπιθύμητων εκβάσεων. Η διαδερμική κατάλυση χρησιμοποιείται συνήθως όταν τα αντιαρρυθμικά φάρμακα δεν καταστέλλουν την κοιλιακή ταχυκαρδία. Δεν είναι σαφές αν η διαδερμική κατάλυση είναι πιο αποτελεσματική από τα αντιαρρυθμικά φάρμακα ως θεραπεία πρώτης γραμμής σε ασθενείς με κοιλιακή ταχυκαρδία.
Σε μια διεθνή δοκιμή, κατανείμαμε τυχαία, σε αναλογία 1:1, ασθενείς με προηγούμενο έμφραγμα του μυοκαρδίου και κλινικά σημαντική κοιλιακή ταχυκαρδία (οριζόμενη ως καταιγίδα κοιλιακής ταχυκαρδίας, λήψη κατάλληλου σοκ εμφυτεύσιμου καρδιομετατροπέα-απινιδωτή [ICD] ή αντιταχυκαρδιακής βηματοδότησης, ή επίμονη κοιλιακή ταχυκαρδία που τερματίστηκε με επείγουσα θεραπεία) να λάβουν αντιαρρυθμική φαρμακευτική θεραπεία ή να υποβληθούν σε διαδερμική κατάλυση. Όλοι οι ασθενείς είχαν ICD. Η διαδερμική κατάλυση πραγματοποιήθηκε εντός 14 ημερών από την τυχαιοποίηση· χορηγήθηκε σοταλόλη ή αμιωδαρόνη ως αντιαρρυθμική φαρμακευτική θεραπεία σύμφωνα με προκαθορισμένα κριτήρια. Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο ήταν ένα σύνθετο αποτέλεσμα θανάτου από κάθε αιτία κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης ή, πάνω από 14 ημέρες μετά την τυχαιοποίηση, καταιγίδας κοιλιακής ταχυκαρδίας, κατάλληλου σοκ ICD, ή επίμονης κοιλιακής ταχυκαρδίας που αντιμετωπίστηκε με ιατρική παρέμβαση.
Συνολικά 416 ασθενείς παρακολουθήθηκαν για διάμεσο 4,3 έτη. Συμβάν πρωτεύοντος καταληκτικού σημείου εμφανίστηκε σε 103 από τους 203 ασθενείς (50,7%) που κατανεμήθηκαν σε διαδερμική κατάλυση και σε 129 από τους 213 (60,6%) που κατανεμήθηκαν σε φαρμακευτική θεραπεία (λόγος κινδύνου, 0,75· διάστημα εμπιστοσύνης 95%, 0,58 έως 0,97· p=0,03). Μεταξύ των ασθενών στην ομάδα διαδερμικής κατάλυσης, οι ανεπιθύμητες ενέργειες εντός 30 ημερών από την επέμβαση περιελάμβαναν θάνατο σε 2 ασθενείς (1,0%) και μη θανατηφόρες ανεπιθύμητες ενέργειες σε 23 ασθενείς (11,3%). Μεταξύ των ασθενών που κατανεμήθηκαν σε φαρμακευτική θεραπεία, οι ανεπιθύμητες ενέργειες που αποδόθηκαν στην αντιαρρυθμική φαρμακευτική αγωγή περιελάμβαναν θάνατο από πνευμονική τοξικότητα σε 1 ασθενή (0,5%) και μη θανατηφόρες ανεπιθύμητες ενέργειες σε 46 ασθενείς (21,6%).
Μεταξύ ασθενών με ισχαιμική μυοκαρδιοπάθεια και κοιλιακή ταχυκαρδία, μια αρχική στρατηγική διαδερμικής κατάλυσης οδήγησε σε χαμηλότερο κίνδυνο συμβάντος σύνθετου πρωτεύοντος καταληκτικού σημείου σε σύγκριση με την αντιαρρυθμική φαρμακευτική θεραπεία. (Χρηματοδοτήθηκε από τα Canadian Institutes of Health Research και άλλους· αριθμός VANISH2 ClinicalTrials.gov, NCT02830360.)
