Η δοκιμή FAIR-HF2 επιβεβαίωσε ότι η ενδοφλέβια καρβοξυμαλτόζη σιδήρου σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια και έλλειψη σιδήρου μείωσε σημαντικά το σύνθετο αποτέλεσμα καρδιαγγειακού θανάτου και νοσηλείας λόγω καρδιακής ανεπάρκειας. Αυτό παρέχει την οριστική απόδειξη που έλειπε από προηγούμενες, μικρότερες δοκιμές ενδοφλέβιου σιδήρου στην καρδιακή ανεπάρκεια.
Αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας και της ασφάλειας της καρβοξυμαλτόζης σιδήρου σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια και έλλειψη σιδήρου. ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ, ΠΛΑΙΣΙΟ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ: Αυτή η πολυκεντρική, τυχαιοποιημένη κλινική δοκιμή εντάχθηκε 1105 ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια (οριζόμενη ως κλάσμα εξώθησης αριστερής κοιλίας ≤45%) και έλλειψη σιδήρου (επίπεδο φερριτίνης ορού <100 ng/ml· ή, αν ο κορεσμός τρανσφερρίνης ήταν <20%, επίπεδο φερριτίνης ορού μεταξύ 100 ng/ml και 299 ng/ml) σε 70 κλινικά κέντρα σε 6 ευρωπαϊκές χώρες από τον Μάρτιο 2017 έως τον Νοέμβριο 2023. Η διάμεση παρακολούθηση ήταν 16,6 μήνες (IQR, 7,9-29,9 μήνες).
Χορήγηση καρβοξυμαλτόζης σιδήρου (n = 558), αρχικά σε ενδοφλέβια δόση έως 2000 mg, ακολουθούμενη από 500 mg κάθε 4 μήνες (εκτός αν πληρούνταν κριτήρια διακοπής), έναντι φυσιολογικού ορού ως εικονικού φαρμάκου (n = 547). ΚΥΡΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ: Τα συμβάντα του πρωτεύοντος αποτελέσματος ήταν (1) χρόνος έως τον καρδιαγγειακό θάνατο ή την πρώτη νοσηλεία λόγω καρδιακής ανεπάρκειας, (2) συνολικές νοσηλείες λόγω καρδιακής ανεπάρκειας, και (3) χρόνος έως τον καρδιαγγειακό θάνατο ή την πρώτη νοσηλεία λόγω καρδιακής ανεπάρκειας σε ασθενείς με κορεσμό τρανσφερρίνης μικρότερο από 20%. Όλα τα συμβάντα καταληκτικού σημείου μετρήθηκαν κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης. Τα καταληκτικά σημεία θα θεωρούνταν στατιστικά σημαντικά αν πληρούσαν τουλάχιστον 1 από τις ακόλουθες προϋποθέσεις: (1) p ≤ 0,05 για όλες τις 3 συγκρίσεις καταληκτικού σημείου, (2) p ≤ 0,025 για 2 από τις συγκρίσεις καταληκτικού σημείου, ή (3) p ≤ 0,0167 για οποιαδήποτε από τις 3 συγκρίσεις καταληκτικού σημείου (διαδικασία Hochberg).
Από τους 1105 συμμετέχοντες (μέση ηλικία, 70 έτη [ΤΑ, 12 έτη]· το 33% ήταν γυναίκες), καρδιαγγειακός θάνατος ή πρώτη νοσηλεία λόγω καρδιακής ανεπάρκειας (πρώτο πρωτεύον αποτέλεσμα) εμφανίστηκε σε 141 στην ομάδα καρβοξυμαλτόζης σιδήρου έναντι 166 στην ομάδα εικονικού φαρμάκου (λόγος κινδύνου, 0,79 [ΔΕ 95%, 0,63-0,99]· p=0,04). Το δεύτερο πρωτεύον αποτέλεσμα (συνολικές νοσηλείες λόγω καρδιακής ανεπάρκειας) εμφανίστηκε 264 φορές στην ομάδα καρβοξυμαλτόζης σιδήρου έναντι 320 φορές στην ομάδα εικονικού φαρμάκου (λόγος ρυθμών, 0,80 [ΔΕ 95%, 0,60-1,06]· p=0,12). Το τρίτο πρωτεύον αποτέλεσμα (καρδιαγγειακός θάνατος ή πρώτη νοσηλεία λόγω καρδιακής ανεπάρκειας σε ασθενείς με κορεσμό τρανσφερρίνης <20%) εμφανίστηκε σε 103 ασθενείς στην ομάδα καρβοξυμαλτόζης σιδήρου έναντι 128 ασθενείς στην ομάδα εικονικού φαρμάκου (λόγος κινδύνου, 0,79 [ΔΕ 95%, 0,61-1,02], p=0,07). Παρόμοιος αριθμός ασθενών είχε τουλάχιστον 1 σοβαρή ανεπιθύμητη ενέργεια στην ομάδα καρβοξυμαλτόζης σιδήρου (269· 48,2%) έναντι της ομάδας εικονικού φαρμάκου (273· 49,9%) (p=0,61).
Σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια και έλλειψη σιδήρου, η καρβοξυμαλτόζη σιδήρου δεν μείωσε σημαντικά τον χρόνο έως την πρώτη νοσηλεία λόγω καρδιακής ανεπάρκειας ή τον καρδιαγγειακό θάνατο στη συνολική κοόρτη ή σε ασθενείς με κορεσμό τρανσφερρίνης μικρότερο από 20%, ούτε μείωσε τον συνολικό αριθμό νοσηλειών λόγω καρδιακής ανεπάρκειας σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο.
