Αυτή η υποανάλυση της AZALEA-TIMI 71 επιβεβαίωσε ότι η αμπελασιμάμπη προκαλεί λιγότερη αιμορραγία από τη ριβαροξαβάνη ακόμη και σε ασθενείς με AF υπό ταυτόχρονη αντιαιμοπεταλιακή θεραπεία, το σενάριο υψηλότερου κινδύνου αιμορραγίας για αντιπηκτική αγωγή.
Ο συνδυασμός αντιαιμοπεταλιακής θεραπείας (APT) με συμβατικά αντιπηκτικά αυξάνει τον κίνδυνο αιμορραγίας. Στη δοκιμή AZALEA-TIMI 71 (Safety and Tolerability of Abelacimab [MAA868] vs Rivaroxaban in Patients With Atrial Fibrillation), ο νέος αναστολέας του παράγοντα XI αμπελασιμάμπη μείωσε σημαντικά τον κίνδυνο αιμορραγίας σε σύγκριση με τη ριβαροξαβάνη σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή. Το κατά πόσο η ασφάλεια της συνδυασμένης αντιθρομβωτικής θεραπείας διαφέρει στο πλαίσιο της αναστολής του παράγοντα XI δεν έχει χαρακτηριστεί καλά.
Αυτή η προκαθορισμένη ανάλυση της AZALEA-TIMI 71, η οποία κατένειμε τυχαία ασθενείς μεταξύ Μαρτίου και Δεκεμβρίου 2021 σε 1 από 2 υποδόριες μηνιαίες δόσεις αμπελασιμάμπης (90 ή 150 mg) ή από του στόματος ριβαροξαβάνη (20 mg ημερησίως, με μείωση δόσης στα 15 mg σε ασθενείς με κάθαρση κρεατινίνης ≤50 ml/min), διαστρωμάτωσε τους ασθενείς ανάλογα με τη σχεδιαζόμενη ταυτόχρονη χρήση APT. Το πρωτεύον σύνθετο καταληκτικό σημείο σοβαρής ή κλινικά σημαντικής μη σοβαρής αιμορραγίας και άλλα αποτελέσματα ασφάλειας και αποτελεσματικότητας εξετάστηκαν ανά ταυτόχρονη APT και τυχαιοποιημένη θεραπεία.
Από τους 1287 ασθενείς (44% γυναίκες· διάμεση ηλικία 74 έτη [ενδοτεταρτημοριακό εύρος, 69-78]), 318 (24,7%) λάμβαναν APT στην αρχική τιμή με προγραμματισμένη συνέχιση (15,5% μόνο ασπιρίνη, 7,5% μόνο αναστολέα P2Y12, και 1,6% διπλή APT). Στο σκέλος ριβαροξαβάνης, το ποσοστό σοβαρής ή κλινικά σημαντικής μη σοβαρής αιμορραγίας ήταν 10,6 ανά 100 ασθενή-έτη με ταυτόχρονη APT έναντι 7,7 ανά 100 ασθενή-έτη χωρίς. Στα σκέλη αμπελασιμάμπης, τα ποσοστά ήταν 2,5 και 3,5 ανά 100 ασθενή-έτη για τις δόσεις των 90 mg και 150 mg, αντίστοιχα, με ταυτόχρονη APT και 2,7 και 3,1 ανά 100 ασθενή-έτη χωρίς. Κάθε δόση αμπελασιμάμπης μείωσε σημαντικά τη σοβαρή ή κλινικά σημαντική μη σοβαρή αιμορραγία σε σύγκριση με τη ριβαροξαβάνη, τόσο σε όσους είχαν ταυτόχρονη APT (προσαρμοσμένος λόγος κινδύνου, 0,26 [95% ΔΕ, 0,10-0,70] και 0,30 [95% ΔΕ, 0,12-0,74] για 90 mg και 150 mg αμπελασιμάμπης, αντίστοιχα, έναντι ριβαροξαβάνης) όσο και σε όσους δεν είχαν ταυτόχρονη APT (προσαρμοσμένος λόγος κινδύνου, 0,34 [95% ΔΕ, 0,19-0,60] και 0,40 [95% ΔΕ, 0,23-0,68] για 90 mg και 150 mg αμπελασιμάμπης, αντίστοιχα· p αλληλεπίδρασης = 0,56 και 0,60, αντίστοιχα). Οι ασθενείς με ταυτόχρονη APT έτειναν να έχουν μεγαλύτερες απόλυτες μειώσεις κινδύνου με αμπελασιμάμπη (8,1 και 7,1 για 90 mg και 150 mg αμπελασιμάμπης, αντίστοιχα, έναντι ριβαροξαβάνης) σε σχέση με όσους δεν είχαν ταυτόχρονη APT (5,0 και 4,6, αντίστοιχα).
Η αναστολή του παράγοντα XI με αμπελασιμάμπη μείωσε σταθερά την αιμορραγία σε σύγκριση με τη ριβαροξαβάνη ανεξάρτητα από τη χρήση ταυτόχρονης APT, με μεγαλύτερες απόλυτες μειώσεις της αιμορραγίας σε όσους απαιτούσαν ταυτόχρονη APT. Αυτά τα δεδομένα υποδεικνύουν ότι η αναστολή του παράγοντα XI μπορεί να αποτελεί ασφαλή αντιπηκτική επιλογή σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή που απαιτούν ταυτόχρονη APT. ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΗ: URL: https://www.clinicaltrials.gov· μοναδικό αναγνωριστικό: NCT04755283.
