Αυτή η υποανάλυση της ESPRIT έδειξε ότι ο εντατικός έλεγχος της αρτηριακής πίεσης μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου, με το μεγαλύτερο όφελος σε ασθενείς με την υψηλότερη αρχική αρτηριακή πίεση. Τα δεδομένα υποστηρίζουν επιθετικούς στόχους ειδικά για την πρόληψη εγκεφαλικού επεισοδίου.
Η αυξημένη συστολική αρτηριακή πίεση (SBP) ευθύνεται για το ήμισυ του πληθυσμιακά αποδιδόμενου κλάσματος για το εγκεφαλικό επεισόδιο, επομένως η μείωση της SBP αποτελεί τη σημαντικότερη θεραπεία για την πρόληψη εγκεφαλικού επεισοδίου.
Σε αυτή τη μελέτη, οι συγγραφείς επιδίωξαν να αξιολογήσουν τις επιδράσεις της εντατικής θεραπείας με στόχο SBP <120 mmHg στο εγκεφαλικό επεισόδιο σε σύγκριση με την τυπική θεραπεία με στόχο SBP <140 mmHg.
Στη δοκιμή ESPRIT, υπερτασικοί ασθενείς με υψηλό καρδιαγγειακό κίνδυνο κατανεμήθηκαν τυχαία σε εντατική θεραπεία ή τυπική θεραπεία και παρακολουθήθηκαν για 3,4 έτη. Προσαρμόσαμε μοντέλα παλινδρόμησης αναλογικών κινδύνων Cox για να εξετάσουμε τις επιδράσεις στην επίπτωση εγκεφαλικού επεισοδίου, ενός από τα προκαθορισμένα δευτερεύοντα αποτελέσματα. Επιπλέον, πραγματοποιήσαμε αναλύσεις post hoc, συμπεριλαμβανομένων επιδράσεων σε υποτύπους εγκεφαλικού επεισοδίου και αναλύσεις ορόσημου (landmark) σχετικά με το εγκεφαλικό επεισόδιο και τους υποτύπους του.
Τυχαιοποιήσαμε 11.255 συμμετέχοντες (3022 με προηγούμενο εγκεφαλικό επεισόδιο). Η μέση ηλικία τους ήταν 64,6 ± 7,1 έτη, και 4650 (41,3%) ήταν γυναίκες. Κατά την παρακολούθηση, η μέση SBP ήταν 119,1 ± 11,1 mmHg στο εντατικό σκέλος και 134,8 ± 10,5 mmHg στο τυπικό σκέλος. Εγκεφαλικό επεισόδιο εμφανίστηκε σε 262 συμμετέχοντες (4,7%) στο εντατικό σκέλος και σε 303 (5,4%) στο τυπικό σκέλος (HR: 0,86· 95% ΔΕ: 0,73-1,02· p = 0,083), ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο, αντίστοιχα, σε 243 (4,3%) έναντι 261 (4,6%) (HR: 0,93· 95% ΔΕ: 0,78-1,11· p = 0,423), και αιμορραγικό εγκεφαλικό επεισόδιο σε 23 (0,4%) έναντι 45 (0,8%) (HR: 0,51· 95% ΔΕ: 0,31-0,85· p = 0,009). Η ανάλυση ορόσημου (landmark) έδειξε ότι η διαφορά κινδύνου στο εγκεφαλικό επεισόδιο εμφανίστηκε μετά από 1 έτος, και η HR για την περίοδο άνω του 1 έτους ήταν 0,75 (95% ΔΕ: 0,60-0,94· p = 0,011). Δεν υπήρχαν αλληλεπιδράσεις σε όλες τις υποομάδες βασικών χαρακτηριστικών, συμπεριλαμβανομένων δημογραφικών στοιχείων, περιοχής, τρόπου ζωής, διαστολικής αρτηριακής πίεσης, ορθοστατικής υπότασης, και συννοσηροτήτων (όλες οι p αλληλεπίδρασης >0,05).
Σε σύγκριση με τον στόχο <140 mmHg, ο στόχος <120 mmHg μείωσε στο μισό τον κίνδυνο αιμορραγικού εγκεφαλικού επεισοδίου και δεν αύξησε εκείνον του ισχαιμικού εγκεφαλικού επεισοδίου. Η προληπτική επίδραση κατά του εγκεφαλικού επεισοδίου εμφανίστηκε μετά από 1 έτος παρέμβασης. Απαιτούνται μελλοντικές μελέτες για την επιβεβαίωση αυτών των ευρημάτων.
