Αυτή η καθοριστική μετα-ανάλυση επιβεβαίωσε ότι οι β-αναστολείς μετά από έμφραγμα του μυοκαρδίου χωρίς μειωμένο κλάσμα εξώθησης δεν προσφέρουν κανένα καρδιαγγειακό όφελος. Μαζί με τις ABYSS και REDUCE-AMI, η ανάλυση βάζει τέλος στην εποχή της συστηματικής μακροχρόνιας θεραπείας με β-αναστολείς μετά από MI όταν το LVEF διατηρείται.
Οι τρέχουσες συστάσεις των κατευθυντήριων οδηγιών για τη χρήση β-αναστολέων μετά από έμφραγμα του μυοκαρδίου χωρίς μειωμένο κλάσμα εξώθησης βασίζονται σε μελέτες που διεξήχθησαν πριν η καθιερωμένη επαναιμάτωση, η επεμβατική φροντίδα, η πλήρης επαναγγείωση και οι σύγχρονες φαρμακολογικές θεραπείες καταστούν συνήθη πρακτική.
Διεξήγαμε μια ανοιχτής επισήμανσης, τυχαιοποιημένη μελέτη στην Ισπανία και την Ιταλία για να αξιολογήσουμε την επίδραση της θεραπείας με β-αναστολείς, σε σύγκριση με τη μη χορήγηση β-αναστολέων, σε ασθενείς με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου (με ή χωρίς ανάσπαση του διαστήματος ST) και κλάσμα εξώθησης αριστερής κοιλίας (LVEF) άνω του 40%. Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο ήταν ένα σύνθετο καταληκτικό σημείο θανάτου από οποιαδήποτε αιτία, επανεμφράγματος ή νοσηλείας λόγω καρδιακής ανεπάρκειας.
Συνολικά, 4243 ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν να λάβουν θεραπεία με β-αναστολείς και 4262 να μη λάβουν θεραπεία με β-αναστολείς· μετά τους αποκλεισμούς, 8438 ασθενείς συμπεριλήφθηκαν στην κύρια ανάλυση. Κατά τη διάρκεια διάμεσης παρακολούθησης 3,7 ετών, ένα συμβάν του πρωτεύοντος καταληκτικού σημείου παρατηρήθηκε σε 316 ασθενείς (22,5 συμβάντα ανά 1000 έτη-ασθενών) στην ομάδα β-αναστολέων και σε 307 ασθενείς (21,7 συμβάντα ανά 1000 έτη-ασθενών) στην ομάδα χωρίς β-αναστολείς (λόγος κινδύνου, 1,04· διάστημα εμπιστοσύνης [ΔΕ] 95%, 0,89 έως 1,22· P = 0,63). Θάνατος από οποιαδήποτε αιτία παρατηρήθηκε σε 161 και 153 ασθενείς, αντίστοιχα (11,2 έναντι 10,5 συμβάντα ανά 1000 έτη-ασθενών· λόγος κινδύνου, 1,06· ΔΕ 95%, 0,85 έως 1,33)· επανέμφραγμα σε 143 και 143 ασθενείς (10,2 έναντι 10,1 συμβάντα ανά 1000 έτη-ασθενών· λόγος κινδύνου, 1,01· ΔΕ 95%, 0,80 έως 1,27)· και νοσηλεία λόγω καρδιακής ανεπάρκειας σε 39 και 44 ασθενείς (2,7 έναντι 3,0 συμβάντα ανά 1000 έτη-ασθενών· λόγος κινδύνου, 0,89· ΔΕ 95%, 0,58 έως 1,38). Δεν παρατηρήθηκαν εμφανείς διαφορές μεταξύ των ομάδων στις εκβάσεις ασφαλείας.
Μεταξύ ασθενών που εξήλθαν μετά από επεμβατική φροντίδα για έμφραγμα του μυοκαρδίου με κλάσμα εξώθησης αριστερής κοιλίας άνω του 40%, η θεραπεία με β-αναστολείς δεν φάνηκε να έχει επίδραση στην επίπτωση θανάτου από οποιαδήποτε αιτία, επανεμφράγματος ή νοσηλείας λόγω καρδιακής ανεπάρκειας. (Χρηματοδοτήθηκε από το Centro Nacional de Investigaciones Cardiovasculares Carlos III και άλλους· αριθμός ClinicalTrials.gov, NCT03596385· αριθμός EudraCT, 2017-002485-40.)
