Αυτή η εξομοίωση στοχευμένης δοκιμής χρησιμοποιώντας σουηδικά δεδομένα πληθυσμού συνέκρινε τους αγωνιστές του υποδοχέα GLP-1 με τους αναστολείς DPP-4 και τους αναστολείς SGLT2 ως προς τον κίνδυνο νοσηλείας για καρδιακή ανεπάρκεια στον σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, παρέχοντας δεδομένα συγκριτικής αποτελεσματικότητας πραγματικού κόσμου για την επιλογή καρδιομεταβολικών φαρμάκων.
ΙΣΤΟΡΙΚΟ: Απαιτούνται νέες θεραπείες για την πρωτογενή και δευτερογενή πρόληψη της καρδιακής ανεπάρκειας σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, συμπεριλαμβανομένων ατόμων με και χωρίς ιστορικό καρδιακής ανεπάρκειας. Υπάρχουν αντικρουόμενα δεδομένα μελετών σχετικά με το αν οι αγωνιστές του υποδοχέα πεπτιδίου-1 τύπου γλυκαγόνης (GLP-1RA) μειώνουν τον κίνδυνο νοσηλείας για καρδιακή ανεπάρκεια (HHF) σε αυτόν τον ευρύ πληθυσμό και αν πρόκειται για επίδραση κατηγορίας ή διαφέρει ανά συγκεκριμένο παράγοντα. Επιπλέον, η συγκριτική τους αποτελεσματικότητα έναντι των αναστολέων του συμμεταφορέα νατρίου-γλυκόζης τύπου 2 (SGLT-2i) είναι άγνωστη.
ΜΕΘΟΔΟΙ: Εξομοιώσαμε 2 στοχευμένες δοκιμές χρησιμοποιώντας δεδομένα υγειονομικής περίθαλψης βασισμένα στον πληθυσμό από τη Στοκχόλμη της Σουηδίας (2010-2021). Η στοχευμένη δοκιμή 1 περιελάμβανε ενήλικες ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 που ξεκίνησαν νέα θεραπεία με GLP-1RA έναντι αναστολέων διπεπτιδυλικής πεπτιδάσης-4 (DPP-4i), και η στοχευμένη δοκιμή 2 συνέκρινε GLP-1RA με SGLT-2i. Το πρωτεύον αποτέλεσμα ήταν η HHF. Χρησιμοποιήθηκε παλινδρόμηση Cox για την εκτίμηση λόγων κινδύνου κατά πρόθεση θεραπείας, με στάθμιση αντίστροφης πιθανότητας θερα
