Αυτή η ανασκόπηση στο European Heart Journal περιγράφει την επιδημιολογία, την παθοφυσιολογία και τη διαχείριση της καρδιακής ανεπάρκειας στους ηλικιωμένους, τονίζοντας ότι ο κίνδυνος διά βίου υπερβαίνει το 25% μετά την ηλικία των 70 ετών. Το άρθρο εξετάζει τις προκλήσεις της πολυφαρμακίας, της αδυναμίας και της συννοσηρότητας που περιπλέκουν τη θεραπεία βάσει κατευθυντήριων οδηγιών σε ηλικιωμένους ασθενείς.
Δεν υπάρχει συναίνεση σχετικά με ένα όριο ηλικίας για να θεωρείται κάποιος ηλικιωμένος, αλλά η πλειονότητα των ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια (HF) είναι προχωρημένης ηλικίας. Ο κίνδυνος διά βίου για την ανάπτυξη HF είναι περίπου 25%, με απότομη αύξηση της επίπτωσης μετά την ηλικία των 70 ετών. Ο κίνδυνος διά βίου για άνδρες και γυναίκες είναι σχεδόν ίσος, αλλά οι γυναίκες παρουσιάζουν μεγαλύτερη τάση ανάπτυξης HF με διατηρημένο κλάσμα εξώθησης, ενώ οι άνδρες είναι πιο επιρρεπείς σε HF με μειωμένο κλάσμα εξώθησης. Κατά τη διάρκεια της βιολογικής διαδικασίας γήρανσης, αρκετές συστηματικές και τοπικές παθοφυσιολογικές αλλαγές επηρεάζουν το μυοκάρδιο, συμπεριλαμβανομένης της διαταραγμένης αυτοφαγίας και πρωτεοστασίας, της μιτοχονδριακής δυσλειτουργίας και του οξειδωτικού στρες, καθώς και της κυτταρικής γήρανσης, της κλωνικής αιμοποίησης απροσδιόριστου δυναμικού και της χρόνιας χαμηλού βαθμού φλεγμονής ή «inflammaging». Συνολικά, αυτές οι αλλαγές διαταράσσουν την καρδιακή ενεργειακή ομοιόσταση και προάγουν την κυτταρική απώλεια και δυσλειτουργία, αυξάνοντας τον κίνδυνο HF. Παρά τη σημασία τους, αυτοί οι μηχανισμοί που σχετίζονται με τη γήρανση δεν αντιμετωπίζονται μέχρι στιγμής από την φαρμακευτική θεραπεία που συνιστάται από τις κατευθυντήριες οδηγίες. Η φαρμακευτική θεραπεία που συνιστάται από τις κατευθυντήριες οδηγίες παραμένει ο ακρογωνιαίος λίθος της θεραπείας της HF σε όλες τις ηλικιακές ομάδες, συμπεριλαμβανομένων των ηλικιωμένων ασθενών που την ανέχονται. Ωστόσο, ένα υψηλό φορτίο συννοσηροτήτων και αρκετά χαρακτηριστικά ειδικά για την προχωρημένη ηλικία, όπως η χαμηλή αρτηριακή πίεση και η αδυναμία, συχνά αποκλείουν την πλήρους δόσης φαρμακευτική θεραπεία που συνιστάται από τις κατευθυντήριες οδηγίες. Ομοίως, η σχέση κινδύνου-οφέλους των θεραπειών με συσκευές χρειάζεται προσεκτική εξέταση υπό το πρίσμα ανταγωνιστικών μη καρδιακών κινδύνων λόγω συννοσηροτήτων που είναι διαδεδομένες σε αυτόν τον πληθυσμό. Τέλος, η HF είναι θανατηφόρα κατάσταση, και ο προκαταρκτικός σχεδιασμός φροντίδας και οι αποφάσεις τέλους ζωής θα πρέπει να συζητούνται έγκαιρα σε ηλικιωμένους ασθενείς.
