Αυτή η μελέτη εξέτασε τις διαφορές φύλου στην απομονωμένη στεφανιαία παράκαμψη (CABG) σε διάστημα 20 ετών (2001-2021) σε ένα μόνο κέντρο, με αντιστοίχιση βαθμολογίας ροπής 1:1 (2573 γυναίκες έναντι 2573 ανδρών). Οι γυναίκες ήταν μεγαλύτερης ηλικίας και εμφάνιζαν συχνότερα στηθάγχη κατηγορίας III-IV, υπέρταση και διαβήτη. Μετά την αντιστοίχιση, οι γυναίκες έλαβαν λιγότερα μοσχεύματα αριστερής έσω μαστικής αρτηρίας (LIMA) (84% έναντι 88%) και λιγότερα συνολικά μοσχεύματα (διάμεσος 2 έναντι 3), είχαν υψηλότερη ενδονοσοκομειακή θνησιμότητα (2,2% έναντι 1,3%· OR 1,74) και μεγαλύτερη διάρκεια νοσηλείας. Ωστόσο, η 20ετής επιβίωση ήταν παρόμοια. Η CABG χωρίς αντλία μείωσε την ενδονοσοκομειακή θνησιμότητα στις γυναίκες (1,6% χωρίς αντλία έναντι 3,0% με αντλία). Οι γυναίκες συνεπώς έχουν υψηλότερο περιεγχειρητικό κίνδυνο και λαμβάνουν λιγότερα (αρτηριακά) μοσχεύματα, ενώ η μακροπρόθεσμη επιβίωση είναι ίση – γεγονός που υποστηρίζει μια εξατομικευμένη για γυναίκες περιεγχειρητική προσέγγιση.
Αξιολόγηση των διαφορών φύλου στα περιεγχειρητικά χαρακτηριστικά, τα ενδονοσοκομειακά αποτελέσματα και τη μακροπρόθεσμη επιβίωση μετά από στεφανιαία παράκαμψη (CABG).
Συλλέχθηκαν προοπτικά δεδομένα για όλους τους ασθενείς που υποβλήθηκαν σε απομονωμένη CABG σε ένα μόνο κέντρο κατά την περίοδο 2001-2021. Τα βασικά χαρακτηριστικά μεταξύ γυναικών και ανδρών προσαρμόστηκαν με χρήση αντιστοίχισης βαθμολογίας ροπής 1:1 (πλησιέστερος γείτονας, χωρίς αντικατάσταση). Η ανάλυση Kaplan-Meier αξιολόγησε τη μακροπρόθεσμη επιβίωση. Μια προκαθορισμένη υποανάλυση αξιολόγησε τη μείωση κινδύνου που σχετίζεται με τη χρήση CABG χωρίς αντλία (OPCABG) σε γυναίκες στην αντιστοιχισμένη κοόρτη.
Πριν την αντιστοίχιση, εντάχθηκαν 11.563 άνδρες και 2573 γυναίκες. Οι γυναίκες ήταν μεγαλύτερης ηλικίας με υψηλότερο επιπολασμό στηθάγχης κατηγορίας III-IV, υπέρτασης και διαβήτη. Μετά την αντιστοίχιση, αναλύθηκαν 2573 ασθενείς ανά ομάδα, με τυποποιημένες μέσες διαφορές <0,1 για όλες τις συμμεταβλητές. Οι γυναίκες είχαν λιγότερα μοσχεύματα αριστερής έσω μαστικής αρτηρίας (LIMA) (84% έναντι 88%, p<0,001), λιγότερα συνολικά μοσχεύματα (διάμεσος 2 έναντι 3, p<0,001), υψηλότερη ενδονοσοκομειακή θνησιμότητα (2,2% έναντι 1,3%, OR 1,74, ΔΕ 95% 1,14 έως 2,71, p=0,011) και μεγαλύτερη διάρκεια νοσηλείας (διάμεσος 7 ημέρες έναντι 6 ημερών, beta 0,51, ΔΕ 95% 0,12 έως 0,90, p=0,01). Η μακροπρόθεσμη επιβίωση ήταν παρόμοια (στρωματοποιημένη log-rank p=0,79). Η OPCABG μείωσε τον κίνδυνο ενδονοσοκομειακής θνησιμότητας στις γυναίκες (1,1% άνδρες έναντι 1,6% γυναίκες, OR 0,69, ΔΕ 95% 0,33 έως 1,43, p=0,32· 1,6% γυναίκες OPCABG έναντι 3,0% γυναίκες με αντλία, OR 0,53, ΔΕ 95% 0,31 έως 0,91, p=0,021).
Οι γυναίκες παρουσιάζουν υψηλότερη ενδονοσοκομειακή θνησιμότητα και λαμβάνουν λιγότερα μοσχεύματα LIMA και μικρότερο συνολικό αριθμό μοσχευμάτων σε σύγκριση με τους άνδρες· ωστόσο, η 20ετής επιβίωση είναι παρόμοια. Η OPCABG προστατεύει τις γυναίκες από την ενδονοσοκομειακή θνησιμότητα. Δικαιολογείται μια νέα εξατομικευμένη για γυναίκες περιεγχειρητική προσέγγιση φροντίδας για γυναίκες που υποβάλλονται σε CABG.
