Αυτή η προκαθορισμένη συγκεντρωτική ανάλυση των μελετών FIDELIO-DKD, FIGARO-DKD και FINEARTS-HF (n=18.991) έδειξε ότι οι γυναίκες με καρδιαγγειακό-νεφρικό-μεταβολικό σύνδρομο ήταν μεγαλύτερης ηλικίας, παρουσίαζαν συχνότερα νεφρική νόσο CKM σταδίου 4 και λάμβαναν λιγότερες θεραπείες που συνιστώνται από τις κατευθυντήριες οδηγίες (ασπιρίνη, στατίνες, αναστολείς του ΣΑΑ, αναστολείς SGLT2, αγωνιστές υποδοχέα GLP-1) σε σύγκριση με τους άνδρες. Οι συχνότητες νοσηλείας για καρδιακή ανεπάρκεια ή καρδιαγγειακού θανάτου ήταν παρόμοιες μεταξύ των φύλων, αλλά οι γυναίκες είχαν 17% χαμηλότερη θνησιμότητα από όλες τις αιτίες. Η φινερενόνη ήταν рівно τόσο αποτελεσματική και στα δύο φύλα. Τα αποτελέσματα υπογραμμίζουν ένα επίμονο κενό στη θεραπεία που αξίζει την κλινική προσοχή.
Σε αυτή την προκαθορισμένη ανάλυση, δεδομένα επιπέδου ατόμου από δύο κλινικές μελέτες για τη χρόνια νεφρική νόσο και τον διαβήτη τύπου 2 (FIDELIO-DKD και FIGARO-DKD) και μία κλινική μελέτη για την καρδιακή ανεπάρκεια (HF) με ελαφρώς μειωμένο ή διατηρημένο κλάσμα εκβολής (FINEARTS-HF), συγκεντρώθηκαν (pooled). Ο κίνδυνος πρώτης νοσηλείας λόγω καρδιακής ανεπάρκειας, καρδιαγγειακού θανάτου, κύριων αρνητικών καρδιαγγειακών γεγονότων, σύνθετου νεφρικού αποτελέσματος και θνησιμότητας από οποιαδήποτε αιτία, συγκρίθηκε μεταξύ ανδρών και γυναικών χρησιμοποιώντας προσαρμοσμένα μοντέλα παλινδρόμησης Cox. Η ετερογένεια της θεραπευτικής απόκρισης στη φινερενόνη αξιολογήθηκε μέσω αναλύσεων αλληλεπίδρασης.
Από τους 18 991 συμμετέχοντες στη FINE-HEART, οι 6664 (35%) ήταν γυναίκες. Σε σύγκριση με τους άνδρες, οι γυναίκες ήταν ελαφρώς μεγαλύτερες σε ηλικία (69 έναντι 67 ετών) και παρουσίαζαν χαμηλότερη διαμεσότητα λόγου αλβουμίνης/κρεατινίνης ούρων (183 έναντι 337 mg/g). Οι γυναίκες είχαν μεγαλύτερη πιθανότητα εμφάνισης σταδίου 4 συνδρόμου CKM, αλλά μικρότερη πιθανότητα λήψης φαρμακευτικών θεραπειών που συνήθως υποδεικνύονται για τη διαχείριση των καταστάσεων CKM στη βάση, όπως ασπιρίνη, στατίνες, αναστολείς του συστήματος ρενίνης-αγγειοτενσίνης, αναστολείς μεταφορέα νατρίου-γλυκόζης τύπου 2 και αγωνιστές υποδοχέα του γλυκαγόνης-παρόμοιου πεπτιδίου-1. Κατά τη διάρκεια ενός διαμεσού χρόνου παρακολούθησης 2,9 ετών, τόσο οι γυναίκες όσο και οι άνδρες παρουσίασαν παρόμοια υψηλά ποσοστά νοσηλείας λόγω καρδιακής ανεπάρκειας ή καρδιαγγειακού θανάτου (4,8 έναντι 3,9 ανά 100 έτη ασθενούς, προσαρμοσμένος λόγος κινδύνου [HR] 0,97, διάστημα εμπιστοσύνης 95% [CI] 0,89-1,06, P = ,52), αλλά χαμηλότερο κίνδυνο θνησιμότητας από οποιαδήποτε αιτία (προσαρμοσμένος HR 0,83, 95% CI 0,76-0,91, P < ,001) σε σύγκριση με τους άνδρες. Δεν υπήρχε ένδειξη ετερογένειας της θεραπείας ανά φύλο με τη φινερενόνη στη μείωση των καρδιαγγειακών, νεφρικών και θνησιμολογικών αποτελεσμάτων (όλα τα Pinteraction > ,05).
Σε αυτή την συγκεντρωτική ανάλυση ατόμων με προχωρημένο σύνδρομο CKM, οι γυναίκες είχαν υψηλότερο φορτίο πολυπάθειας και ήταν λιγότερο πιθανό να λάβουν κοινώς υποδεικνυόμενες θεραπείες CKM σε σύγκριση με τους άνδρες. Η φινερενόνη παρείχε συνεπή οφέλη τόσο στις γυναίκες όσο και στους άνδρες, ενισχύοντας τη χρήση της και υπογραμμίζοντας ταυτόχρονα τις επίμονες ανισότητες στη θεραπεία βάσει φύλου στη φροντίδα του συνδρόμου CKM. ΕΓΓΡΑΦΗ: Ταυτοποιητικό PROSPERO: CRD42024570467.
