Σε μια πολυκεντρική τυχαιοποιημένη κλινική μελέτη διπλής τυφλής με 1670 ασθενείς με προηγούμενο ενδοκρανιακή αιμορραγία, ένα τριπλό σκεύασμα χαμηλής δόσης που χορηγόταν μία φορά την ημέρα (τελμισαρτάνη 20 mg, αμλοδιπίνη 2,5 mg και ινδαπαμίδη 1,25 mg) σε συνδυασμό με την τυπική θεραπεία μείωσε την επαναλαμβανόμενη αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο κατά 39 % (4,6 % έναντι 7,4 %· HR 0,61) κατά τη διάρκεια 2,5 ετών, με μέση συστολική αρτηριακή πίεση 127 έναντι 138 mmHg. Τα κύρια καρδιαγγειακά γεγονότα ήταν επίσης λιγότερο συχνά (6,6 % έναντι 9,8 %). Η πρόωρη διακοπή λόγω ανεπιθύμητων ενεργειών, κυρίως αυξήσεις της κρεατινίνης ορού, ήταν πιο συχνή με το τριπλό σκεύασμα (13,6 % έναντι 6,0 %).
Η μείωση της αρτηριακής πίεσης είναι η μόνη αποδεδειγμένη θεραπεία για την πρόληψη του αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου. Δεν είναι σαφές αν ένα μονοδόσιο σκεύασμα που συνδυάζει τρεις αντιυπερτασικούς παράγοντες σε χαμηλές δόσεις, σε συνδυασμό με την τυπική αντιυπερτασική αγωγή, μπορεί να μειώσει την αρτηριακή πίεση περισσότερο από την τυπική φροντίδα μόνο και να μειώσει τον κίνδυνο υποτροπιάζοντος αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου μετά από ενδοεγκεφαλική αιμορραγία.
Διεξήγαγουμε μια πολυκεντρική, διπλή-τυφλή, τυχαιοποιημένη, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο μελέτη σε ασθενείς με ιστορικό ενδοεγκεφαλικής αιμορραγίας. Οι ασθενείς ήταν επιλέξιμοι για τη μελέτη εάν είχαν συστολική αρτηριακή πίεση 130 έως 160 mm Hg στην αρχή της μελέτης και βρίσκονταν σε κλινικά σταθερή κατάσταση. Μετά από μια φάση ενεργού προσαρμογής 2 εβδομάδων κατά την οποία όλοι οι ασθενείς έλαβαν ένα ημερήσιο μονοδόσιο σκεύασμα που περιείχε τρεις αντιυπερτασικούς παράγοντες σε χαμηλές δόσεις (τελμισαρτάνη 20 mg, αμλοδιπίνη 2,5 mg και ινδαπαμίδη 1,25 mg· το τριπλό σκεύασμα), οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν για να συνεχίσουν να λαμβάνουν το τριπλό σκεύασμα ή να λάβουν ταιριαστό εικονικό φάρμακο. Πρωτεύων τελικός σημείο ήταν το πρώτο υποτροπιάζον αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Δευτερεύοντες τελικοί σημείοι περιελάμβαναν τον έλεγχο της αρτηριακής πίεσης, τα κύρια καρδιαγγειακά γεγονότα, τον θάνατο από καρδιαγγειακές αιτίες και την ασφάλεια.
Από τους 1670 ασθενείς που υπέστησαν τυχαιοποίηση, οι 833 αντιστοιχίστηκαν στο τριπλό σκεύασμα και οι 837 στο εικονικό φάρμακο. Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 58 έτη. Σε διάμεσο χρόνο παρακολούθησης 2,5 ετών, υποτροπιάζον αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο είχε συμβεί σε 38 ασθενείς (4,6%) στην ομάδα του τριπλού σκευάσματος και σε 62 (7,4%) στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου (λόγος κινδύνου, 0,61· 95% διάστημα εμπιστοσύνης [ΔΕ], 0,41 έως 0,92· P = 0,02). Η μέση συστολική αρτηριακή πίεση κατά την παρακολούθηση ήταν 127 mm Hg και 138 mm Hg, αντίστοιχα. Η επίπτωση των κύριων καρδιαγγειακών γεγονότων ήταν χαμηλότερη με το τριπλό σκεύασμα σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο (6,6% έναντι 9,8%· P = 0,04). Σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες παρατηρήθηκαν σε 23,2% των ασθενών στην ομάδα του τριπλού σκευάσματος και σε 26,0% εκείνων στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου. Η πρόωρη διακοπή της μελετητικής αγωγής λόγω ανεπιθύμητης ενέργειας occurred σε 13,6% και 6,0%, αντίστοιχα. Η πιο συχνή ανεπιθύμητη ενέργεια που οδήγησε σε διακοπή ήταν η αύξηση της κρεατινίνης ορού κατά 20% ή περισσότερο.
Σε ασθενείς με ενδοεγκεφαλική αιμορραγία, η θεραπεία με συνδυασμό τριών αντιυπερτασικών παραγόντων χαμηλής δόσης σε ένα μονοδόσιο σκεύασμα, σε συνδυασμό με την τυπική φροντίδα, συσχετίστηκε με χαμηλότερη επίπτωση υποτροπιάζοντος αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου και κύριων καρδιαγγειακών γεγονότων σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο. (Χρηματοδοτήθηκε από το Εθνικό Συμβούλιο Υγείας και Ιατρικής Έρευνας της Αυστραλίας και το Υπουργείο Υγείας της Βραζιλίας· Αριθμός κλινικής μελέτης TRIDENT στο ClinicalTrials.gov, NCT02699645· Αριθμός στο Australian New Zealand Clinical Trials Registry, ACTRN12616000327482.).
