Το Dig-RHD είναι η πρώτη τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη δοκιμή (RCT) διγοξίνης στη ρευματική καρδιοπάθεια. 1769 ασθενείς σε 12 τριτοβάθμια κέντρα στην Ινδία (μέση ηλικία 46, 72% γυναίκες, 70% AF, 90% NYHA II–IV, οι περισσότεροι με μικτές βαλβιδικές βλάβες) τυχαιοποιήθηκαν σε διγοξίνη 0,125–0,25 mg/ημέρα ή εικονικό φάρμακο και παρακολουθήθηκαν για διάμεσο διάστημα 2,1 ετών. Το πρωτεύον σύνθετο καταληκτικό σημείο θανάτου από όλες τις αιτίες ή νεοεμφανιζόμενης/επιδεινούμενης HF παρατηρήθηκε στο 31,4% (διγοξίνη) έναντι 35,5% (εικονικό φάρμακο) — HR 0,82· 95% ΔΕ 0,69–0,96. Πρακτική που αλλάζει τη θεραπευτική προσέγγιση για τον Παγκόσμιο Νότο, όπου η RHD παραμένει η κύρια αιτία HF· σχετικό για μεταναστευτικούς πληθυσμούς με χρόνια ρευματική βαλβιδοπάθεια σε δυτικά περιβάλλοντα.
Να προσδιοριστεί αν η διγοξίνη, σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο, βελτιώνει το σύνθετο καταληκτικό σημείο θανάτου ή νεοεμφανιζόμενης ή επιδεινούμενης καρδιακής ανεπάρκειας σε ασθενείς με συμπτωματική ρευματική καρδιοπάθεια. Σχεδιασμός, περιβάλλον και συμμετέχοντες: Πολυκεντρική, τυχαιοποιημένη, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο δοκιμή που ενέταξε ασθενείς με ρευματική καρδιοπάθεια οι οποίοι επιπλέον είχαν καρδιακή ανεπάρκεια ή κολπική μαρμαρυγή ή ελάμβαναν ήδη διγοξίνη, σε 12 τριτοβάθμια νοσοκομεία στην Ινδία μεταξύ 25 Φεβρουαρίου 2022 και 31 Αυγούστου 2024· η διάμεση παρακολούθηση ήταν 2,1 έτη (έως τις 15 Δεκεμβρίου 2025).
Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν 1:1, διαστρωματωμένοι κατά αρχικό ρυθμό, να λάβουν από του στόματος διγοξίνη 0,125 έως 0,25 mg μία φορά ημερησίως (n=885) ή αντίστοιχο εικονικό φάρμακο (n=884). Κύριες εκβάσεις και μετρήσεις: Η πρωτεύουσα έκβαση ήταν ένα σύνθετο καταληκτικό σημείο θανάτου από όλες τις αιτίες ή νεοεμφανιζόμενης ή επιδεινούμενης καρδιακής ανεπάρκειας εντός 36 μηνών παρακολούθησης ή έως το τέλος της μελέτης, όποιο συνέβαινε πρώτο.
Από τους 1769 ασθενείς που εντάχθηκαν, οι 1759 έλαβαν τουλάχιστον 1 δόση. Η μέση ηλικία ήταν 46 έτη και το 72% ήταν γυναίκες. Οι περισσότεροι (81,5%) είχαν μικτές βλάβες που αφορούσαν πολλαπλές βαλβίδες, με το 85% να παρουσιάζει μέτρια έως σοβαρή μιτροειδική στένωση. Κολπική μαρμαρυγή υπήρχε στο 70%, και το 90% βρισκόταν σε κατηγορία NYHA II-IV. Το πρωτεύον σύνθετο καταληκτικό σημείο παρατηρήθηκε σε 276 ασθενείς (31,4%) που έλαβαν διγοξίνη και σε 312 (35,5%) που έλαβαν εικονικό φάρμακο (λόγος κινδύνου 0,82· 95% ΔΕ 0,69-0,96).
Σε ασθενείς με συμπτωματική ρευματική καρδιοπάθεια, η διγοξίνη μείωσε το σύνθετο καταληκτικό σημείο θανάτου ή νεοεμφανιζόμενης ή επιδεινούμενης καρδιακής ανεπάρκειας σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο.
