Η CADENCE (n=164, πολυκεντρική, τυχαιοποιημένη, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο, φάσης 2) αξιολόγησε τη σοτατερσέπτη (αναστολέα σηματοδότησης ακτιβίνης) σε ασθενείς με συνδυασμένη μετα- και προτριχοειδική πνευμονική υπέρταση (CpcPH) στην HFpEF. Η PVR στην εβδομάδα 24 μειώθηκε κατά −1,02 μονάδες Wood (95% ΔΕ −1,81 έως −0,23· p=0,004) στη δόση 0,3 mg/kg και κατά −0,75 (p=0,024) στα 0,7 mg/kg. Η μέση PAP μειώθηκε κατά ~9 mmHg, η πίεση επισφήνωσης κατά 2,5–3 mmHg, και η δοκιμασία βάδισης 6 λεπτών βελτιώθηκε κατά 20,3 m στη χαμηλότερη δόση. Απόδειξη αρχής για την πρώτη θεραπεία στην CpcPH-HFpEF, έναν φαινότυπο υψηλής θνησιμότητας χωρίς εγκεκριμένη θεραπεία. Σημαντική επέκταση της πλατφόρμας σοτατερσέπτης (WINREVAIR) από την PAH στην HFpEF-PH. (Παρουσιάστηκε αρχικά στο ACC.26 τον Μάρτιο· πλήρης δημοσίευση στο Circulation κατά τη διάρκεια της HF26.)
Η συνδυασμένη μετα- και προτριχοειδική πνευμονική υπέρταση στην καρδιακή ανεπάρκεια με διατηρημένο κλάσμα εξώθησης (CpcPH-HFpEF) περιλαμβάνει αναδιαμόρφωση τόσο της καρδιάς όσο και του πνευμονικού αγγειακού δικτύου. Παρά τη σημαντική θνησιμότητα, δεν υπάρχουν αποδεδειγμένες θεραπείες.
Σε αυτή την πολυκεντρική, τυχαιοποιημένη, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο δοκιμή φάσης 2, οι ενήλικες έλαβαν σοτατερσέπτη (0,3 ή 0,7 mg/kg) ή εικονικό φάρμακο κάθε 3 εβδομάδες. Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο ήταν η μεταβολή της πνευμονικής αγγειακής αντίστασης στην εβδομάδα 24. Οι εκτιμητές μετατόπισης Hodges-Lehmann περιέγραψαν τις προσαρμοσμένες ως προς το εικονικό φάρμακο μεταβολές.
164 ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν σε αναλογία 54:55:55 σε σοτατερσέπτη 0,3 mg/kg, 0,7 mg/kg και εικονικό φάρμακο (μέση ηλικία 75, 70% γυναίκες). Η διάμεση πνευμονική αγγειακή αντίσταση στην αρχική τιμή ήταν 5,2 (IQR 4,0–6,9) μονάδες Wood. Η μετατόπιση Hodges-Lehmann στην πνευμονική αγγειακή αντίσταση ήταν −1,02 μονάδες Wood (95% ΔΕ −1,81 έως −0,23· P=0,004) για 0,3 mg/kg και −0,75 (95% ΔΕ −1,52 έως 0,03· P=0,024) για 0,7 mg/kg σοτατερσέπτης. Η μέση πνευμονική αρτηριακή πίεση μειώθηκε κατά ~9 mmHg και στις δύο ομάδες σοτατερσέπτης, με μειώσεις της πνευμονικής αρτηριακής πίεσης επισφήνωσης κατά 3 και 2,5 mmHg. Η απόσταση δοκιμασίας βάδισης 6 λεπτών βελτιώθηκε κατά 20,3 m στα 0,3 mg/kg (95% ΔΕ 1,5–39,1) και κατά 5,8 m στα 0,7 mg/kg. Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν η αύξηση της αιμοσφαιρίνης και η διάρροια.
Αυτά τα ευρήματα παρέχουν απόδειξη αρχής για βελτιωμένη πνευμονική αγγειακή και καρδιακή αιμοδυναμική μετά την αναστολή της σηματοδότησης ακτιβίνης με σοτατερσέπτη σε ασθενείς με CpcPH-HFpEF. Η δόση 0,3 mg/kg είχε το πιο ελκυστικό προφίλ αποτελεσματικότητας-ασφάλειας για την ανάπτυξη φάσης 3.
