Πολυκεντρική αναδρομική μελέτη κοόρτης (UT Southwestern) με 2.550 ασθενείς που ταιριάστηκαν με βάση τον δείκτη πιθανότητας, με καρδιακή ανεπάρκεια με μειωμένη κλάση εκροής (ΚΑΜΚΕ, ΚΕΚ ≤40 %). Η θεραπεία με αγωνιστές υποδοχέα GLP-1 (σεμαγλουτίδη, τιρζεπατίδη ή λιραγλουτίδη) συνδέθηκε με 32 % χαμηλότερη θνησιμότητα από όλους τους λόγους σε 1 έτος (7,1 % έναντι 10,2 %· OR 0,68· HR 0,54) και με λιγότερες νοσηλείες για οξεία αποζημίωση καρδιακής ανεπάρκειας (27,7 % έναντι 32,8 %· OR 0,79), χωρίς αύξηση αρρυθμικών επεισοδίων ή νέων οξέων στεφανιαίων συνδρόμων (ΟΣΣ) ή αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου. Απαιτούνται προοπτικές τυχαιοποιημένες μελέτες πριν συνιστώνται οι αγωνιστές υποδοχέα GLP-1 σε ασθενείς με ΚΑΜΚ.
Οι αγωνιστές των υποδοχέων του πεπτιδίου-1 παρόμοιου με το γλυκαγόνο (GLP-1RAs) βελτιώνουν τις καρδιαγγειακές εκβάσεις στην παχυσαρκία και στην καρδιακή ανεπάρκεια με διατηρημένο κλάσμα εκροής (HFpEF). Ωστόσο, η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητά τους στην καρδιακή ανεπάρκεια με μειωμένο κλάσμα εκροής (HFrEF) παραμένουν αβέβαιες.
Εξετάσαμε την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια των GLP-1RAs σε ασθενείς με HFrEF.
Διεξήγαγουμε μια πολυκεντρική αναδρομική μελέτη συνόλου ασθενών ενηλίκων με HFrEF (LVEF ≤40%) μεταξύ 2021 και 2024. Οι ασθενείς που λάμβαναν σεμαγλουτίδη, τιρζεπατίδη ή λιραγλουτίδη συγκρίθηκαν με ασθενείς που δεν είχαν λάβει προηγουμένως GLP-1RA. Εφαρμόστηκε αντιστοίχιση με σκορ propensity (PSM) (1:1, caliper 0,1) για την ισορροπία των δημογραφικών χαρακτηριστικών, των συνοδών παθήσεων, του LVEF, του ΔΜΣ, του HbA1c και της ιατρικής θεραπείας βάσει των κατευθυντήριων οδηγιών. Οι πρωτεύοντες δείκτες αποτελέσματος ήταν η θνησιμότητα από οποιαδήποτε αιτία και οι νοσηλείες λόγω οξείας επιδείνωσης της καρδιακής ανεπάρκειας (ADHF) εντός ενός έτους. Δευτερεύοντες δείκτες αποτελέσματος περιελάμβαναν νέο οξύ στεφανιαίο σύνδρομο (ACS), αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο/παροδικό ισχαιμικό επεισόδιο (TIA), κολπική μαρμαρυγή/παλπισμό και επεισόδια ταχυκαρδίας/ιμβρυγμής της κοιλίας (VT/VF).
Συνολικά 127.021 ασθενείς πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης. Μετά την PSM, αναλύθηκαν 2.550 ασθενείς (n=1.275 ανά ομάδα) (μέση ηλικία 61,5 ±13 έτη, 33,5% γυναίκες, 66% λευκοί, μέσος HbA1c 8,1 ±2,1%, μέσο LVEF 30 ±8,7%, μέσος ΔΜΣ 34,5 ±8,4 kg/m2). Οι ασθενείς στους οποίους συνταγογραφήθηκαν GLP-1RAs είχαν χαμηλότερο κίνδυνο θνησιμότητας από οποιαδήποτε αιτία (7,1% έναντι 10,2% OR: 0,68, 95% CI: 0,51-0,90· p=0,006). Η ανάλυση χρόνου μέχρι το γεγονός ήταν επίσης συνεπής (αντιστοιχισμένο HR: 0,54 [95% CI: 0,41-0,7]· p<0,0001). Οι ασθενείς στην ομάδα GLP-1RA είχαν επίσης χαμηλότερο κίνδυνο ADHF (27,7% έναντι 32,8% OR: 0,79 [95% CI: 0,66-0,93]· p=0,005). Τα επεισόδια νέου onset ACS, αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου/TIA, κολπικής μαρμαρυγής/παλπισμού και VT/VF ήταν παρόμοια και στις δύο ομάδες.
Σε αυτόν τον πληθυσμό πραγματικής κλινικής πρακτικής, η θεραπεία με GLP-1RA σε ασθενείς με HFrEF συνδέθηκε με μειωμένη θνησιμότητα και ADHF, χωρίς αύξηση των αρρυθμικών επεισοδίων. Απαιτούνται προοπτικές τυχαιοποιημένες μελέτες για την επικύρωση αυτών των ευρημάτων.
