Ανάλυση δεδομένων του Medicare από τη μελέτη Get with the Guidelines-Heart Failure: 8.847 ασθενείς ηλικίας ≥65 ετών νοσηλευθέντες για καρδιακή ανεπάρκεια με μειωμένη καρδιακή προσβολτική απόδοση (HFrEF) μεταξύ Ιουλίου 2021 και Ιουνίου 2023, οι οποίοι ήταν υποψήφιοι για λήψη αναστολέων SGLT2 αλλά δεν λάμβαναν ήδη θεραπεία με αυτά (διάμεση ηλικία 77 έτη, 40% γυναίκες, διάμεση καρδιακή προσβολτική απόδοση (LVEF) 28%). Το 16,5% (n=1.464) ξεκίνησε θεραπεία με αναστολέα SGLT2 κατά την αποβολή. Μετά τη σταθμίση επικάλυψης μέσω του σκορ πιθανότητας, η έναρξη θεραπείας με αναστολέα SGLT2 συσχετίστηκε ανεξάρτητα με χαμηλότερη θνησιμότητα από οποιαδήποτε αιτία στους 12 μήνες (aHR 0,76· 95% CI 0,67-0,86), με επανεισαγωγή από οποιαδήποτε αιτία (aHR 0,89) και με επανεισαγωγή λόγω καρδιακής ανεπάρκειας (aHR 0,84). Τα ευρήματα ήταν συνεπή σε όλες τις ομάδες ηλικίας, φύλου, φυλής/εθνότητας, κατάστασης διαβήτη, χρόνιας νεφρικής νόσου (CKD) και LVEF. Επομένως, η έγκαιρη ενδονοσοκομειακή έναρξη θεραπείας με αναστολείς SGLT2 βελτιώνει την πρόγνωση σε ηλικιωμένους ασθενείς με HFrEF στην καθημερινή κλινική πράξη, σε έναν πληθυσμό που προηγουμένως ήταν ανεπαρκώς εκπροσωπημένος σε τυχαίες ελεγχόμενες κλινικές μελέτες (RCTs).
Οι αναστολείς του μεταφορέα νατρίου-γλυκόζης τύπου 2 (SGLT2i) μειώνουν τα καρδιαγγειακά συμβάντα σε τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια με μειωμένο κλάσμα εκτόξευσης (HFrEF), αλλά οι μελέτες αυτές περιελάμβαναν ασθενείς που παρακολουθούνται σε εξωτερικά ιατρεία και ήταν σχετικά νεότεροι (διάμεση ηλικία 66-67 ετών). Η αποτελεσματικότητα των SGLT2i σε ηλικιωμένους ασθενείς που νοσηλεύονται για HFrEF στην καθημερινή κλινική πράξη στις ΗΠΑ δεν έχει μελετηθεί επαρκώς.
Η παρούσα μελέτη περιελάμβανε δικαιούχους του Medicare ηλικίας ≥65 ετών που νοσηλεύτηκαν για HFrEF και ήταν υποψήφιοι για θεραπεία με SGLT2i στο πρόγραμμα «Get with the Guidelines-Heart Failure» μεταξύ 1ης Ιουλίου 2021 και 30ής Ιουνίου 2023. Πρωτεύοντα αποτελέσματα ήταν η θνησιμότητα από κάθε αιτία σε 30 ημέρες και σε 1 έτος, η επανεισαγωγή από κάθε αιτία και η επανεισαγωγή λόγω καρδιακής ανεπάρκειας. Η συσχέτιση μεταξύ της έναρξης θεραπείας με SGLT2i και των αποτελεσμάτων αξιολογήθηκε με ανάλυση παλινδρόμησης Cox και σταθμίσεις επικάλυψης χρησιμοποιώντας εκτιμήσεις του δείκτη πιθανότητας (propensity score).
Συνολικά 8847 ασθενείς ήταν υποψήφιοι για θεραπεία με SGLT2i αλλά δεν τους συνταγογραφήθηκε κατά τη νοσηλεία (διάμεση ηλικία 77 ετών· 40% γυναίκες· διάμεσο κλάσμα εκτόξευσης αριστερής κοιλίας 28%). Σε 1464 ασθενείς (16,5%) ξεκίνησε θεραπεία με SGLT2i πριν την έξοδο. Μετά τη σταθμίση επικάλυψης, η έναρξη θεραπείας με SGLT2i συσχετίστηκε ανεξάρτητα με χαμηλότερη θνησιμότητα από κάθε αιτία (προσαρμοσμένος λόγος κινδύνου [HR], 0,76 [95% CI, 0,67-0,86]), χαμηλότερη επανεισαγωγή από κάθε αιτία (HR, 0,89 [95% CI, 0,81-0,97]) και χαμηλότερη επανεισαγωγή λόγω καρδιακής ανεπάρκειας (HR, 0,84 [95% CI, 0,75-0,95]) κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης 12 μηνών, σε σύγκριση με τους ασθενείς στους οποίους δεν συνταγογραφήθηκε SGLT2i. Τα ευρήματα ήταν συνεπή σε όλες τις υποομάδες που βασίστηκαν στην ηλικία, το φύλο, τη φυλή, την εθνότητα, την κατάσταση διαβήτη, την κατάσταση χρόνιας νεφρικής νόσου και το κλάσμα εκτόξευσης της αριστερής κοιλίας.
Σε ηλικιωμένους ασθενείς που νοσηλεύονται για HFrEF, η έναρξη θεραπείας με SGLT2i έως την έξοδο συσχετίστηκε ανεξάρτητα με μειωμένη θνησιμότητα από κάθε αιτία, μειωμένη επανεισαγωγή από κάθε αιτία και μειωμένη επανεισαγωγή λόγω καρδιακής ανεπάρκειας. Τα ευρήματα αυτά υποστηρίζουν τη χρήση των SGLT2i για τη βελτίωση των αποτελεσμάτων μετά την έξοδο σε ηλικιωμένους ασθενείς που νοσηλεύονται για HFrEF στην καθημερινή κλινική πράξη στις ΗΠΑ.
