Προοπτική πολυκεντρική εγγραφή (VERISEC) 835 διαδοχικών ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια με μειωμένη καρδιακή εκτίμηση (HFrEF) μετά από πρόσφατη επιδείνωση, οι οποίοι ξεκίνησαν θεραπεία με βερισιγκάτη σε 41 ισπανικά κέντρα (μέσος ηλικία 71,3 έτη, 78,9% άνδρες). Η θεραπεία στη βάση ήταν ιδιαίτερα βελτιστοποιημένη: 91,5% αναστολείς SGLT2, 90,7% β-αναστολείς, 85,4% αναστολείς του συστήματος ρενίνης-αγγειοτενσίνης-αλδοστερόνης (RAAS), 79,8% ανταγωνιστές υποδοχέων αλδοστερόνης (MRA); η τετραπλή θεραπεία ήταν 61,7-63,0% καθ’ όλη τη διάρκεια της παρακολούθησης. Σε 1 έτος, το NT-proBNP μειώθηκε από 3.532 σε 2.292 pg/mL (p<0,001), η καρδιακή εκτίμηση (LVEF) αυξήθηκε από 30,3% σε 35,4% (p<0,001) και η ταξινόμηση NYHA βελτιώθηκε. Οι επιδεινώσεις της καρδιακής ανεπάρκειας που απαιτούσαν ενδοφλέβια διουρητικά υποδιπλασιάστηκαν (1,34 → 0,65/έτος), ενώ οι μη καρδιακές νοσηλείες για καρδιαγγειακούς λόγους μειώθηκαν από 0,98 σε 0,39/έτος. Η βερισιγκάτη διακόπηκε σε 13,4% των περιπτώσεων, κυρίως λόγω συμπτωματικής υπότασης (49,4%); το υψηλότερο NT-proBNP στη βάση προέβλεψε διακοπή (OR 1,06 ανά 1.000 pg/mL). Τα δεδομένα πραγματικής κλινικής πράξης επιβεβαιώνουν την κλινική ωφέλεια και την ασφάλεια της βερισιγκάτης σε συνδυασμό με τετραπλή θεραπεία.
Να αξιολογηθεί η αποτελεσματικότητα και η ασφάλεια της βερισιγκουάτης σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια και μειωμένο κλάσμα εκροής (HFrEF) μετά από πρόσφατη επιδείνωση, στο πλαίσιο της ρουτίνας κλινικής πράξης στην Ισπανία.
Το VERISEC είναι μια προοπτική, πολυκεντρική εγγραφή 835 διαδοχικών ασθενών που ξεκίνησαν θεραπεία με βερισιγκουάτη σε 41 κέντρα στην Ισπανία. Η λειτουργική κλάση, οι βιοχημικοί δείκτες, η κοιλιακή λειτουργία και τα κλινικά γεγονότα αναλύθηκαν κατά τη διάρκεια 1-ετούς παρακολούθησης.
Οι ασθενείς (ηλικία 71,3 έτη [ΤΑ: 11,2], 78,9% άνδρες) λάμβαναν εξαιρετικά βελτιστοποιημένη θεραπεία βάσης: 91,5% αναστολείς SGLT2, 90,7% β-αναστολείς, 85,4% αναστολείς του συστήματος ρενίνης-αγγειοτενσίνης (RAASi) και 79,8% αντιαλδοστερονικά (MRAs). Η τετραπλή θεραπεία παρέμεινε σταθερή (61,7% στη βάση vs 63,0% στους 12 μήνες· p=0,526). Στη 1-ετή παρακολούθηση, παρατηρήθηκαν σημαντικές βελτιώσεις. Τα επίπεδα NT-proBNP μειώθηκαν από 3532,0 (ΔΕΠ: 1689,3-6974,5) σε 2291,5 pg/mL (ΔΕΠ: 1063,0-5076,3· p<0,001) και το LVEF αυξήθηκε από 30,3% (ΤΑ: 7,6) σε 35,4% (ΤΑ: 11,1· p<0,001). Η κλάση NYHA βελτιώθηκε, με την αύξηση των ασθενών κλάσης II από 55,6% σε 62,2% (p<0,001). Ο μέσος αριθμός επεισοδίων επιδείνωσης καρδιακής ανεπάρκειας που απαιτούσαν ενδοφλέβια διουρητικά μειώθηκε από 1,34 (ΤΑ: 1,1) κατά το προηγούμενο έτος σε 0,65 (ΤΑ: 1,3) κατά την παρακολούθηση. Οι νοσηλείες για μη καρδιαγγειακά αίτια μειώθηκαν από 0,98 (ΤΑ: 1,4) σε 0,39 (ΤΑ: 1,0). Η βερισιγκουάτη διακόπηκε στο 13,4% των ασθενών, κυρίως λόγω συμπτωματικής υπότασης (49,4%). Τα υψηλότερα επίπεδα NT-proBNP στη βάση (ανά αύξηση 1000 pg/mL) προέβλεπαν ανεξάρτητα τη διακοπή (OR: 1,06· 95% CI: 1,03-1,08· p<0,001).
Η προσθήκη βερισιγκουάτης σε βελτιστοποιημένη τετραπλή θεραπεία συσχετίστηκε με αντίστροφη αναδιαμόρφωση, μείωση του NT-proBNP, βελτίωση της λειτουργικής κλάσης και αριθμητική μείωση των επεισοδίων σχετιζόμενων με καρδιακή ανεπάρκεια σε ασθενείς με HFrEF στην πραγματική κλινική πράξη. Τα ευρήματα αυτά επιβεβαιώνουν την κλινική χρησιμότητα και την ασφάλεια της βερισιγκουάτης στη ρουτίνα πράξη.
