Προσυνταγμένη ανάλυση της μελέτης DECISION: 1.001 ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια που λάμβαναν θεραπεία σύμφωνη με τις σύγχρονες κατευθυντήριες οδηγίες τυχαίως κατανεμήθηκαν σε χαμηλή δόση διγοξίνης ή εικονικό φάρμακο, με διάμεσο χρόνο θεραπείας 36,5 μήνες. Στο τέλος της μελέτης, 587 ασθενείς στην ενεργή ομάδα θεραπείας (288 διγοξίνη, 299 εικονικό φάρμακο) υπέστησαν τυφλή διακοπή της θεραπείας με παρακολούθηση 6 εβδομάδων. Κατά τις 100 ημέρες πριν τη διακοπή, οι ρυθμοί καρδιαγγειακού θανάτου/γεγονότος καρδιακής ανεπάρκειας ήταν παρόμοιοι (5,7 έναντι 6,5 γεγονότα ανά 100 έτη-ασθενούς). Μετά τη διακοπή, ο ρυθμός αυξήθηκε απότομα στην ομάδα διγοξίνης αλλά όχι στην ομάδα εικονικού φαρμάκου (42,8 έναντι 5,9 ανά 100 έτη-ασθενούς· αλληλεπίδραση χρόνου-θεραπείας p=0,036). 14 γεγονότα σημειώθηκαν στην ομάδα διακοπής διγοξίνης (12 νοσηλείες, 2 επείγουσες επισκέψεις λόγω καρδιακής ανεπάρκειας) έναντι 2 στην ομάδα διακοπής εικονικού φαρμάκου (ΛΟΧ 7,37· 95% ΕΚ 1,56-34,88· p=0,012). Η διακοπή συνοδεύτηκε από υψηλότερο καρδιακό ρυθμό, χαμηλότερη συστολική αρτηριακή πίεση και ανοδική τάση των NT-proBNP. Συμπέρασμα: απαιτείται προσοχή κατά τη διακοπή της μακροχρόνιας διγοξίνης σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια και (ήπια) μειωμένο κλάσμα εκένωσης.
Στη μελέτη DECISION, 1001 ασθενείς τυχαίως κατανεμήθηκαν σε χαμηλή δόση διγοξίνης ή εικονικό φάρμακο και υποβλήθηκαν σε θεραπεία για διάμεσο διάστημα 36,5 μηνών. Στο τέλος της μελέτης, 587 ασθενείς στην ενεργή ομάδα θεραπείας (διγοξίνη 288, εικονικό φάρμακο 299) υπέστησαν τυφλή διακοπή της θεραπείας, με επακόλουθη επίσκεψη παρακολούθησης εξωτερικά έξι εβδομάδες αργότερα. Όλα τα συμβάντα αξιολογήθηκαν από επιτροπή.
Κατά τη φάση πριν τη διακοπή (100 ημέρες), οι συχνότητες εμφάνισης καρδιαγγειακού (CV) θανάτου ή επιδείνωσης της καρδιακής ανεπάρκειας (ΚΑ) ήταν 5,7 έναντι 6,5 συμβάντων ανά 100 έτη-ασθενούς στην ομάδα διγοξίνης έναντι της ομάδας εικονικού φαρμάκου, με λόγο συχνοτήτων 0,88: 95% ΠΙ [0,24-3,10]. Μετά τη διακοπή, η συχνότητα εμφάνισης αυξήθηκε σημαντικά στους ασθενείς στους οποίους διακόπηκε η διγοξίνη, αλλά όχι σε εκείνους στους οποίους διακόπηκε το εικονικό φάρμακο (42,8 έναντι 5,9 συμβάντων ανά 100 έτη-ασθενούς· αλληλεπίδραση περιόδου χρόνου-θεραπείας, P=0,036). Δεκατέσσερα συμβάντα (12 νοσηλείες και 2 επείγουσες εξετάσεις για ΚΑ) σημειώθηκαν στην ομάδα διακοπής διγοξίνης, έναντι δύο (μία νοσηλεία για ΚΑ και ένας θάνατος CV) στην ομάδα διακοπής εικονικού φαρμάκου (ΛΟΣ 7,37, 95% ΠΙ 1,56-34,88· P=0,012). Η διακοπή της διγοξίνης συνοδεύτηκε από αύξηση του καρδιακού ρυθμού (p=0,003), μείωση της συστολικής αρτηριακής πίεσης (p=0,014) και αύξηση των επιπέδων NT-proBNP (p=0,002).
Η διακοπή της διγοξίνης μετά από μακροχρόνια θεραπεία συνδέεται με κλινική επιδείνωση σε ασθενείς με ΚΑ και μειωμένη ή ήπια μειωμένη κλάση εκκένωσης. Τα ευρήματα αυτά επιβάλλουν προσοχή κατά τη διακοπή της διγοξίνης.
