Η ενδοκαρδίτιδα της αορτικής βαλβίδας σε φυσική βαλβίδα συχνά περιπλέκεται από καρδιακή ανεπάρκεια, περιαννουλική επέκταση και διαταραχές αγωγής, καθιστώντας τη χειρουργική επέμβαση δύσκολη. Σε αυτή την αναδρομική ανάλυση του μητρώου NICOR του Ηνωμένου Βασιλείου, 3.694 ασθενείς υπέστησαν αντικατάσταση αορτικής βαλβίδας (AVR) για ενδοκαρδίτιδα (1996-2019· μέσος όρος ηλικίας 58 έτη, 22% γυναίκες). Η ενδονοσοκομειακή θνητότητα ήταν 7,8%. Οι μη επιζώντες ήταν μεγαλύτερης ηλικίας και συχνότερα παρουσίαζαν χρόνια νεφρική νόσο, διαβήτη, πνευμονοπάθεια, καρδιογενές σοκ και κακή κοιλιακή λειτουργία. Στην πολυμεταβλητή ανάλυση, η επείγουσα φύση της επέμβασης (OR 2,49) και η προεγχειρητική εντροπική υποστήριξη (OR 2,24) ήταν οι ισχυρότεροι προγνωστικοί παράγοντες θνητότητας, μαζί με τη λειτουργική κατηγορία NYHA III-IV, την ηλικία, τη νεφρική νόσο και την κολπική μαρμαρυγή. Τα πιο πρόσφατα έτη χειρουργικής επέμβασης συσχετίστηκαν με καλύτερη επιβίωση. Επομένως, η χειρουργική επέμβαση για ενδοκαρδίτιδα της αορτικής βαλβίδας παραμένει υψηλού κινδύνου, αν και τα αποτελέσματα έχουν βελτιωθεί με την πάροδο του χρόνου.
Η ενδοκαρδίτιδα της φυσιολογικής αορτικής βαλβίδας συνεχίζει να παρουσιάζει σημαντικές χειρουργικές προκλήσεις, συχνά περιπλέκεται από καρδιακή ανεπάρκεια, περι-αγγειακή επέκταση και διαταραχές αγωγής. Η παρούσα μελέτη στόχευε στην αξιολόγηση των χρονικών τάσεων, των αποτελεσμάτων και των προγνωστικών παραγόντων θνησιμότητας μετά τη χειρουργική επέμβαση σε ένα εθνικό κοόρτη.
Διεξήχθη αναδρομική ανάλυση χρησιμοποιώντας δεδομένα από το μητρώο του Εθνικού Ινστιτούτου για την Έρευνα Καρδιαγγειακών Αποτελεσμάτων του Ηνωμένου Βασιλείου. Περιλήφθηκαν όλοι οι ασθενείς που υπέστησαν αντικατάσταση αορτικής βαλβίδας (AVR) για μολυσματική ενδοκαρδίτιδα μεταξύ 1996 και 2019. Κύριος στόχος ήταν η ενδονοσοκομειακή θνησιμότητα. Διεξήχθησαν αναλύσεις μονομεταβλητής και πολυμεταβλητής λογιστικής παλινδρόμησης για τον εντοπισμό ανεξάρτητων προγνωστικών παραγόντων δυσμενών αποτελεσμάτων, με επικύρωση bootstrap σε 500 σύνολα δεδομένων.
Συνολικά 3.694 ασθενείς υπέστησαν AVR για ενδοκαρδίτιδα φυσιολογικής βαλβίδας μεταξύ 1996 και 2019. Η μέση ηλικία ήταν 58,0 έτη (IQR 45,9–68,2) και το 21,9% (n=809) ήταν γυναίκες. Τα βιολογικά προθέματα εμφυτεύτηκαν συχνότερα (55,7%). Η ενδονοσοκομειακή θνησιμότητα ήταν 7,8% (n=290).
Τα θανόντα ασθενή ήταν σημαντικά μεγαλύτερης ηλικίας και είχαν μεγαλύτερη πιθανότητα να παρουσιάζουν χρόνια νεφρική νόσο, διαβήτη, πνευμονοπάθεια, καρδιογενές σοκ και κακή προεγχειρητική κοιλιακή λειτουργία. Στην πολυμεταβλητή ανάλυση, η επείγουσα φύση της επέμβασης (OR 2,49, 95% CI 1,98 έως 3,14) και η προεγχειρητική ενισχυτική αγωγή (OR 2,24, 95% CI 1,42 έως 3,52) ήταν οι ισχυρότεροι προγνωστικοί παράγοντες θνησιμότητας. Άλλοι παράγοντες κινδύνου περιελάμβαναν την κλάση III–IV της New York Heart Association (OR 1,73–1,94), την προχωρημένη ηλικία (OR 1,02/έτος), τη χρόνια νεφρική νόσο (OR 1,53) και την προεγχειρητική κολπική μαρμαρυγή (OR 1,58). Τα μεταγενέστερα έτη χειρουργικής επέμβασης συσχετίστηκαν με βελτιωμένη επιβίωση (OR 0,96, 95% CI 0,94 έως 0,99).
Η χειρουργική επέμβαση για ενδοκαρδίτιδα της φυσιολογικής αορτικής βαλβίδας παραμένει υψηλού κινδύνου, αν και τα αποτελέσματα έχουν βελτιωθεί με την πάροδο του χρόνου. Η επείγουσα φύση της επέμβασης και η προεγχειρητική ανάγκη για ενισχυτική αγωγή αποτελούν τους ισχυρότερους προγνωστικούς παράγοντες θνησιμότητας.
