Υπολειπόμενο κίνδυνο από υπολειπόμενο χοληστερόλη και φλεγμονή παρά τη θεραπεία μείωσης λιπιδίων και συσχέτιση με την εμφάνιση περιφερικής αγγειακής νόσου στον διαβήτη τύπου 2
Σε μια προοπτική μελέτη κοόρτης 18.741 ασθενών με διαβήτη τύπου 2 υπό λιποκαταστατική αγωγή, τα αυξημένα επίπεδα υπολειπόμενης χοληστερόλης και της hsCRP συσχετίζονταν καθένα ανεξάρτητα με υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης περιφερικής αρτηριοπάθειας. Οι ασθενείς με ταυτόχρονη αύξηση και των δύο δεικτών αντιμετώπιζαν τον μεγαλύτερο κίνδυνο, και αυτές οι συσχετίσεις παρέμειναν σταθερές μετά από εκτεταμένες πολυμεταβλητές προσαρμογές και αναλύσεις ευαισθησίας. Τα ευρήματα επισημαίνουν ένα σημαντικό υπολειπόμενο καρδιαγγειακό κίνδυνο πέραν των επιπέδων LDL-C που επιτεύχθηκαν, τονίζοντας την ανάγκη για ευρύτερες στρατηγικές διαχείρισης κινδύνου που να αντιμετωπίζουν τα υπολειπόμενα λιποπρωτεϊνικά σωματίδια και τη συστηματική φλεγμονή σε ασθενείς με διαβήτη.
Υπόβαθρο
Παρά τη θεραπεία μείωσης των λιπιδίων που συνιστάται από τις κατευθυντήριες οδηγίες, οι ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 διατηρούν σημαντικό υπολειπόμενο κίνδυνο για περιφερική αρτηριοπάθεια (PAD). Τα συστατικά του υπολειπόμενου χοληστερόλης (RC) και της συστηματικής φλεγμονής σε αυτόν τον θεραπευόμενου πληθυσμό, ιδιαίτερα πέραν της επιτευχθείσας χοληστερόλης λιποπρωτεϊνών χαμηλής πυκνότητας (LDL), παραμένουν ελλιπώς κατανοητά.
Μέθοδοι
Η παρούσα προοπτική μελέτη κοόρτης περιελάμβανε 18 741 συμμετέχοντες με διαβήτη τύπου 2 από το UK Biobank, οι οποίοι ήταν ελεύθεροι από PAD και λάμβαναν θεραπεία μείωσης των λιπιδίων στη βάση. Τα επίπεδα του πλάσματος RC και του hsCRP (CRP-αντιδρώσα πρωτεΐνη υψηλής ευαισθησίας) μετρήθηκαν στη βάση. Η εμφάνιση PAD τεκμηριώθηκε κατά τη διάρκεια ενός διαμεσού χρόνου παρακολούθησης 13,6 ετών. Χρησιμοποιήθηκαν πολυμεταβλητά μοντέλα Cox για την εκτίμηση λόγων κινδύνου μετά από προσαρμογή για δημογραφικούς, κλινικούς, μεταβολικούς και θεραπευτικούς συντελεστές, συμπεριλαμβανομένης της χοληστερόλης LDL και της στεφανιαίας αρτηριοπάθειας στη βάση.
Αποτελέσματα
Κατά την παρακολούθηση, εμφανίστηκε PAD σε 1223 συμμετέχοντες (6,5%). Τα αυξημένα επίπεδα RC και hsCRP συσχετίστηκαν ανεξάρτητα με αυξημένο κίνδυνο PAD. Οι συμμετέχοντες με ταυτόχρονη αύξηση και των δύο, RC και hsCRP, παρουσίασαν τον υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης PAD. Αυτές οι συσχετίσεις παρέμειναν ισχυρές σε πολλαπλές αναλύσεις ευαισθησίας, συμπεριλαμβανομένου του αποκλεισμού συμμετεχόντων με στεφανιαία αρτηριοπάθεια στη βάση, της αφαίρεσης περιστατικών κατά την αρχική 2ετών παρακολούθηση, της εξάλειψης ατόμων με hsCRP >10 mg/L, αναλύσεων ανταγωνιστικού κινδύνου που λαμβάνουν υπόψη τον θάνατο, και περαιτέρω προσαρμογής για κατηγορίες θεραπείας μείωσης των λιπιδίων με λεπτομέρεια.
Συμπεράσματα
Σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 που λαμβάνουν θεραπεία μείωσης των λιπιδίων για την πρωτογενή πρόληψη PAD, τα αυξημένα επίπεδα RC και η συστηματική φλεγμονή συσχετίζονται ανεξάρτητα και συνδυαστικά με τον μελλοντικό κίνδυνο PAD. Τα ευρήματα αυτά τονίζουν το σημαντικό υπολειπόμενο κίνδυνο πέραν της διαχειριζόμενης χοληστερόλης LDL και υποστηρίζουν την ανάγκη για περαιτέρω στρατηγικές που στοχεύουν τόσο στις υπολειπόμενες λιποπρωτεΐνες όσο και στη φλεγμονή σε αυτόν τον πληθυσμό υψηλού κινδύνου.
Γίνετε μέλος
Γίνετε μέλος του παγκόσμιου καρδιαγγειακού δικτύου πρωτοβάθμιας φροντίδας. Η συμμετοχή είναι δωρεάν.
Θέλετε να μας πείτε περισσότερα για εσάς;
Ενδιαφέροντα
Θα σας στείλουμε ένα email με σύνδεσμο για την επιβεβαίωση της εγγραφής σας.
