PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Wczesna lub odroczona kardiowersja w migotaniu przedsionków o niedawnym początku.

Badanie RACE 7 ACWAS wykazało, że postępowanie wyczekujące nie było gorsze od natychmiastowej kardiowersji pod względem uzyskania rytmu zatokowego po 4 tygodniach u pacjentów z objawowym migotaniem przedsionków o niedawnym początku. Wyniki przemawiają za postępowaniem wyczekującym jako realną strategią początkową u pacjentów stabilnych hemodynamicznie.

Wstęp

U pacjentów z migotaniem przedsionków o niedawnym początku powszechnie stosuje się natychmiastowe przywrócenie rytmu zatokowego za pomocą kardiowersji farmakologicznej lub elektrycznej. Nie wiadomo jednak, czy natychmiastowe przywrócenie rytmu zatokowego jest konieczne, ponieważ migotanie przedsionków często ustępuje samoistnie.

Metody

W wieloośrodkowym, randomizowanym, otwartym badaniu oceniającym nie gorszą skuteczność pacjentów z objawowym migotaniem przedsionków o niedawnym początku (<36 godzin), stabilnych hemodynamicznie, zgłaszających się na oddział ratunkowy, randomizowano do leczenia w ramach postępowania wyczekującego (grupa kardiowersji odroczonej) lub do wczesnej kardiowersji. Postępowanie wyczekujące obejmowało początkowe leczenie wyłącznie lekami kontrolującymi częstość rytmu serca oraz odroczoną kardiowersję, jeśli migotanie przedsionków nie ustąpiło w ciągu 48 godzin. Pierwszorzędowym punktem końcowym była obecność rytmu zatokowego po 4 tygodniach. Nie gorszą skuteczność wykazano by, gdyby dolna granica 95% przedziału ufności dla różnicy między grupami w pierwszorzędowym punkcie końcowym w punktach procentowych była większa niż -10.

Wyniki

Rytm zatokowy po 4 tygodniach występował u 193 z 212 pacjentów (91%) w grupie kardiowersji odroczonej i u 202 z 215 (94%) w grupie wczesnej kardiowersji (różnica między grupami, -2,9 punktu procentowego; 95% przedział ufności [CI], od -8,2 do 2,2; p = 0,005 dla nie gorszej skuteczności). W grupie kardiowersji odroczonej konwersja do rytmu zatokowego w ciągu 48 godzin nastąpiła samoistnie u 150 z 218 pacjentów (69%) i po odroczonej kardiowersji u 61 pacjentów (28%). W grupie wczesnej kardiowersji konwersja do rytmu zatokowego nastąpiła samoistnie przed rozpoczęciem kardiowersji u 36 z 219 pacjentów (16%) i po kardiowersji u 171 pacjentów (78%). Wśród pacjentów, którzy ukończyli zdalne monitorowanie w trakcie 4 tygodni obserwacji, nawrót migotania przedsionków wystąpił u 49 ze 164 pacjentów (30%) w grupie kardiowersji odroczonej i u 50 ze 171 (29%) w grupie wczesnej kardiowersji. W ciągu 4 tygodni po randomizacji powikłania sercowo-naczyniowe wystąpiły odpowiednio u 10 pacjentów i 8 pacjentów.

Wnioski

U pacjentów zgłaszających się na oddział ratunkowy z objawowym migotaniem przedsionków o niedawnym początku postępowanie wyczekujące nie było gorsze od wczesnej kardiowersji pod względem powrotu do rytmu zatokowego po 4 tygodniach. (Sfinansowano przez Netherlands Organization for Health Research and Development i inne podmioty; numer RACE 7 ACWAS w ClinicalTrials.gov, NCT02248753.).

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski