PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Antykoagulacja w migotaniu przedsionków z wcześniejszym krwawieniem śródczaszkowym

Konkurujące zdarzenia niepożądane w ogólnokrajowej kohorcie.

W ogólnokrajowej fińskiej kohorcie 1502 pacjentów z migotaniem przedsionków i wcześniejszym krwawieniem śródczaszkowym roczne ryzyko udaru niedokrwiennego zmniejszyło się z 4,1% bez antykoagulacji do 0,7% przy stosowaniu NOAC (HR 0,17), bez zwiększenia ryzyka krwawienia. Warfaryna również zmniejszała częstość udarów i śmiertelność, ale wiązała się z większym ryzykiem krwawienia (HR 1,85), które ulegało złagodzeniu, gdy czas w zakresie terapeutycznym osiągał ≥70%. Wyniki te przemawiają za NOAC jako preferowanym lekiem przeciwkrzepliwym w tej populacji wysokiego ryzyka i podkreślają potrzebę indywidualnej oceny ryzyka i korzyści.

Wstęp

Pacjenci z migotaniem przedsionków (AF) i wcześniejszym krwawieniem śródczaszkowym są narażeni na duże ryzyko zdarzeń niedokrwiennych i krwotocznych, a korzyści i ryzyko doustnej antykoagulacji (OAC) pozostają niepewne. Zbadaliśmy konkurujące ryzyka nawrotu krwawienia śródczaszkowego, udaru niedokrwiennego (IS) i zgonu z innych przyczyn w zależności od strategii antykoagulacji.

Metody

W tym ogólnokrajowym fińskim badaniu kohortowym z wykorzystaniem powiązanych administracyjnych rejestrów uwzględniono pacjentów z pierwszym w życiu rozpoznaniem AF w latach 2010-2018 i krwawieniem śródczaszkowym co najmniej 120 dni wcześniej. Obserwacja rozpoczynała się 90 dni po rozpoznaniu AF. Pacjentów przypisano do grup otrzymujących doustne antykoagulanty niebędące antagonistami witaminy K (NOAC), warfarynę lub bez OAC na podstawie zakupów leków. Użytkowników warfaryny dodatkowo stratyfikowano według czasu w zakresie terapeutycznym (TTR). Ważenie odwrotnością prawdopodobieństwa leczenia zrównoważyło charakterystykę wyjściową. Konkurujące ryzyka analizowano za pomocą skorygowanych funkcji skumulowanej częstości i regresji Coxa swoistej dla przyczyny.

Wyniki

Spośród 1502 pacjentów (mediana wieku 78 lat [IQR 71-85], 44% kobiet, 41% wyłącznie z krwawieniem śródczaszkowym pourazowym) 15% otrzymywało NOAC, 29% warfarynę, a 56% nie otrzymywało OAC. Po 1 roku skorygowane ryzyka bezwzględne IS wynosiły odpowiednio 0,7%, 2,1% i 4,1%; krwawienia śródczaszkowego 1,2%, 2,7% i 1,9%; a zgonu z innych przyczyn 4,7%, 8,6% i 14,7%. W porównaniu z brakiem OAC stosowanie NOAC wiązało się z mniejszym ryzykiem IS (HR 0,17; 95% CI 0,04-0,71) i zgonu (HR 0,20; 95% CI 0,09-0,46) bez zwiększenia ryzyka krwawienia śródczaszkowego (HR 0,70; 95% CI 0,19-2,50). Stosowanie warfaryny wiązało się z mniejszym ryzykiem IS (HR 0,49; 95% CI 0,26-0,93) i zgonu (HR 0,60; 95% CI 0,44-0,80), ale ze zwiększonym ryzykiem krwawienia śródczaszkowego (HR 1,85; 95% CI 1,01-3,41). Wśród użytkowników warfaryny TTR ≥70% wiązał się z mniejszym ryzykiem IS (HR 0,24; 95% CI 0,08-0,79) i zgonu (HR 0,19; 95% CI 0,10-0,36); związki te ulegały osłabieniu przy gorszym lub brakującym TTR.

Wnioski

U pacjentów z AF i wcześniejszym krwawieniem śródczaszkowym OAC wiązała się z mniejszym ryzykiem IS i zgonu. Stosowanie NOAC nie wiązało się ze zwiększonym ryzykiem krwawienia śródczaszkowego, natomiast stosowanie warfaryny tak. Ograniczone informacje o wcześniejszym krwawieniu śródczaszkowym i potencjalne resztkowe zakłócenia uzasadniają ostrożną interpretację. Wyniki te przemawiają za indywidualnymi decyzjami dotyczącymi antykoagulacji w tej populacji wysokiego ryzyka.

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski