Wpływ treningu interwałowego o wysokiej intensywności, umiarkowanego treningu ciągłego lub porad dotyczących aktywności fizycznej zgodnych z wytycznymi na szczytowe zużycie tlenu u pacjentów z niewydolnością serca z zachowaną frakcją wyrzutową
Randomizowane badanie kliniczne.
Badanie SMARTEX-HF wykazało, że trening interwałowy o wysokiej intensywności nie był lepszy od umiarkowanego treningu ciągłego w poprawie szczytowego VO2 u pacjentów z HFrEF. Wynik ten potwierdził, że umiarkowany wysiłek jest bezpieczny i skuteczny, bez dodatkowej korzyści z intensywniejszego treningu w niewydolności serca.
Cele
Określenie, czy trening interwałowy o wysokiej intensywności, umiarkowany trening ciągły oraz porady dotyczące aktywności fizycznej zgodne z wytycznymi mają różny wpływ na zmianę szczytowego V̇o2 u pacjentów z HFpEF. PROJEKT, MIEJSCE I UCZESTNICY: Randomizowane badanie kliniczne w 5 ośrodkach (Berlin, Lipsk i Monachium w Niemczech; Antwerpia w Belgii; Trondheim w Norwegii) od lipca 2014 do września 2018. Spośród 532 pacjentów poddanych badaniu przesiewowemu włączono 180 pacjentów prowadzących siedzący tryb życia, z przewlekłą, stabilną HFpEF. Wyniki analizowały laboratoria referencyjne zaślepione co do grup leczenia; pacjenci i personel przeprowadzający oceny nie byli jednak zaślepieni.
Metody
Pacjentów losowo przydzielono (1:1:1; n = 60 w każdej grupie) do treningu interwałowego o wysokiej intensywności (3 × 38 minut tygodniowo), umiarkowanego treningu ciągłego (5 × 40 minut tygodniowo) lub grupy kontrolnej z poradami zgodnymi z wytycznymi (jednorazowa porada dotycząca aktywności fizycznej zgodna z wytycznymi) na 12 miesięcy (3 miesiące w ośrodku, a następnie 9 miesięcy ćwiczeń domowych nadzorowanych telemedycznie). GŁÓWNE WYNIKI I POMIARY: Pierwszorzędowym punktem końcowym była zmiana szczytowego V̇o2 po 3 miesiącach, przy minimalnej klinicznie istotnej różnicy ustalonej na 2,5 ml/kg/min. Drugorzędowe punkty końcowe obejmowały zmiany wskaźników wydolności sercowo-oddechowej, funkcji rozkurczowej i peptydów natriuretycznych po 3 i 12 miesiącach.
Wyniki
Spośród 180 pacjentów poddanych randomizacji (średni wiek, 70 lat; 120 kobiet [67%]) 166 (92%) i 154 (86%) ukończyło ocenę odpowiednio po 3 i 12 miesiącach. Zmiana szczytowego V̇o2 w ciągu 3 miesięcy dla treningu interwałowego o wysokiej intensywności w porównaniu z grupą kontrolną z poradami zgodnymi z wytycznymi wyniosła 1,1 vs -0,6 ml/kg/min (różnica, 1,5 [95% CI, 0,4 do 2,7]); dla umiarkowanego treningu ciągłego w porównaniu z grupą kontrolną 1,6 vs -0,6 ml/kg/min (różnica, 2,0 [95% CI, 0,9 do 3,1]); a dla treningu interwałowego o wysokiej intensywności w porównaniu z umiarkowanym treningiem ciągłym 1,1 vs 1,6 ml/kg/min (różnica, -0,4 [95% CI, -1,4 do 0,6]). Po 12 miesiącach żadne porównania nie były istotne statystycznie. Nie stwierdzono istotnych zmian funkcji rozkurczowej ani peptydów natriuretycznych. Ostry zespół wieńcowy odnotowano u 4 pacjentów w grupie treningu interwałowego o wysokiej intensywności (7%), 3 pacjentów w grupie umiarkowanego treningu ciągłego (5%) i 5 pacjentów w grupie kontrolnej z poradami zgodnymi z wytycznymi (8%).
Wnioski
U pacjentów z HFpEF nie stwierdzono statystycznie istotnej różnicy w zmianie szczytowego V̇o2 po 3 miesiącach między osobami przydzielonymi do treningu interwałowego o wysokiej intensywności a osobami przydzielonymi do umiarkowanego treningu ciągłego, a żadna z grup nie osiągnęła z góry określonej minimalnej klinicznie istotnej różnicy w porównaniu z grupą kontrolną z poradami zgodnymi z wytycznymi. Wyniki te nie przemawiają za stosowaniem treningu interwałowego o wysokiej intensywności ani umiarkowanego treningu ciągłego w porównaniu z aktywnością fizyczną zgodną z wytycznymi u pacjentów z HFpEF.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.





