Η μελέτη SMARTEX-HF έδειξε ότι η προπόνηση διαλειμματικής υψηλής έντασης δεν ήταν ανώτερη της μέτριας έντασης συνεχούς προπόνησης στη βελτίωση της κορυφαίας VO2 σε ασθενείς με HFrEF. Το αποτέλεσμα υποστήριξε τη μέτρια άσκηση ως ασφαλή και αποτελεσματική, χωρίς πρόσθετο όφελος από πιο έντονη προπόνηση στην καρδιακή ανεπάρκεια.
Να προσδιοριστεί εάν η προπόνηση διαλειμματικής υψηλής έντασης, η μέτριας έντασης συνεχής προπόνηση, και οι συμβουλές σωματικής δραστηριότητας με βάση κατευθυντήριες οδηγίες έχουν διαφορετικές επιδράσεις στη μεταβολή της κορυφαίας V̇O2 σε ασθενείς με HFpEF. ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ, ΠΛΑΙΣΙΟ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ: Τυχαιοποιημένη κλινική μελέτη σε 5 κέντρα (Βερολίνο, Λειψία και Μόναχο, Γερμανία· Αμβέρσα, Βέλγιο· και Τρόντχαϊμ, Νορβηγία) από τον Ιούλιο του 2014 έως τον Σεπτέμβριο του 2018. Από 532 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε έλεγχο, εντάχθηκαν 180 ασθενείς καθιστικού τρόπου ζωής με χρόνια, σταθερή HFpEF. Τα αποτελέσματα αναλύθηκαν από κεντρικά εργαστήρια τυφλά ως προς τις ομάδες θεραπείας· ωστόσο, οι ασθενείς και το προσωπικό που διεξήγαγε τις αξιολογήσεις δεν ήταν τυφλοί.
Οι ασθενείς κατανεμήθηκαν τυχαία (1:1:1· n = 60 ανά ομάδα) σε προπόνηση διαλειμματικής υψηλής έντασης (3 × 38 λεπτά/εβδομάδα), μέτριας έντασης συνεχή προπόνηση (5 × 40 λεπτά/εβδομάδα), ή ομάδα ελέγχου κατευθυντήριων οδηγιών (εφάπαξ συμβουλή σωματικής δραστηριότητας σύμφωνα με τις οδηγίες) για 12 μήνες (3 μήνες σε κλινική ακολουθούμενοι από 9 μήνες κατ' οίκον άσκησης υπό τηλεϊατρική επίβλεψη). ΚΥΡΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ: Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο ήταν η μεταβολή της κορυφαίας V̇O2 μετά από 3 μήνες, με την ελάχιστη κλινικά σημαντική διαφορά καθορισμένη στα 2,5 mL/kg/λεπτό. Τα δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία περιλάμβαναν μεταβολές σε μετρήσεις καρδιοαναπνευστικής φυσικής κατάστασης, διαστολικής λειτουργίας, και νατριουρητικών πεπτιδίων μετά από 3 και 12 μήνες.
Μεταξύ 180 ασθενών που τυχαιοποιήθηκαν (μέση ηλικία, 70 έτη· 120 γυναίκες [67%]), 166 (92%) και 154 (86%) ολοκλήρωσαν την αξιολόγηση στους 3 και 12 μήνες, αντίστοιχα. Η μεταβολή της κορυφαίας V̇O2 στους 3 μήνες για την προπόνηση διαλειμματικής υψηλής έντασης έναντι της ομάδας ελέγχου κατευθυντήριων οδηγιών ήταν 1,1 έναντι -0,6 mL/kg/λεπτό (διαφορά, 1,5 [ΔΕ 95%, 0,4 έως 2,7])· για τη μέτριας έντασης συνεχή προπόνηση έναντι της ομάδας ελέγχου κατευθυντήριων οδηγιών, 1,6 έναντι -0,6 mL/kg/λεπτό (διαφορά, 2,0 [ΔΕ 95%, 0,9 έως 3,1])· και για την προπόνηση διαλειμματικής υψηλής έντασης έναντι της μέτριας έντασης συνεχούς προπόνησης, 1,1 έναντι 1,6 mL/kg/λεπτό (διαφορά, -0,4 [ΔΕ 95%, -1,4 έως 0,6]). Καμία σύγκριση δεν ήταν στατιστικά σημαντική μετά τους 12 μήνες. Δεν υπήρξαν σημαντικές μεταβολές στη διαστολική λειτουργία ή τα νατριουρητικά πεπτίδια. Οξύ στεφανιαίο σύνδρομο καταγράφηκε σε 4 ασθενείς προπόνησης διαλειμματικής υψηλής έντασης (7%), 3 ασθενείς μέτριας έντασης συνεχούς προπόνησης (5%), και 5 ασθενείς της ομάδας ελέγχου κατευθυντήριων οδηγιών (8%).
Μεταξύ ασθενών με HFpEF, δεν υπήρξε στατιστικά σημαντική διαφορά στη μεταβολή της κορυφαίας V̇O2 στους 3 μήνες μεταξύ όσων κατανεμήθηκαν σε προπόνηση διαλειμματικής υψηλής έντασης έναντι μέτριας έντασης συνεχούς προπόνησης, και καμία από τις δύο ομάδες δεν πέτυχε την προκαθορισμένη ελάχιστη κλινικά σημαντική διαφορά σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου κατευθυντήριων οδηγιών. Αυτά τα ευρήματα δεν υποστηρίζουν ούτε την προπόνηση διαλειμματικής υψηλής έντασης ούτε τη μέτριας έντασης συνεχή προπόνηση σε σύγκριση με τη σωματική δραστηριότητα με βάση κατευθυντήριες οδηγίες για ασθενείς με HFpEF.
