PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Postępowanie w niewydolności serca z wykorzystaniem pomiarów hemodynamicznych (GUIDE-HF)

randomizowane badanie kontrolowane.

W badaniu GUIDE-HF dotyczącym postępowania w niewydolności serca z wykorzystaniem pomiarów hemodynamicznych za pomocą wszczepialnych czujników ciśnienia w tętnicy płucnej nie wykazano istotnej ogólnej korzyści, chociaż podanaliza z okresu przed COVID-19 sugerowała zmniejszenie liczby zdarzeń związanych z niewydolnością serca. Wyniki uwidoczniły zakłócający wpływ pandemii na badania w niewydolności serca.

Wstęp

Wcześniejsze badania sugerowały, że postępowanie z wykorzystaniem pomiarów hemodynamicznych za pomocą wszczepialnego monitora ciśnienia w tętnicy płucnej zmniejsza liczbę hospitalizacji z powodu niewydolności serca u pacjentów z umiarkowanie nasilonymi objawami (klasa czynnościowa III według New York Heart Association [NYHA]) przewlekłej niewydolności serca i hospitalizacją w ciągu ostatniego roku, niezależnie od frakcji wyrzutowej. Nie wiadomo, czy te korzyści dotyczą pacjentów z łagodnymi (klasa czynnościowa II według NYHA) lub ciężkimi (klasa czynnościowa IV według NYHA) objawami niewydolności serca ani pacjentów z podwyższonym stężeniem peptydów natriuretycznych bez niedawnej hospitalizacji z powodu niewydolności serca. To badanie zaplanowano w celu oceny, czy postępowanie z wykorzystaniem pomiarów hemodynamicznych i zdalnego monitorowania ciśnienia w tętnicy płucnej może zmniejszyć liczbę zdarzeń związanych z niewydolnością serca i śmiertelność u pacjentów z niewydolnością serca w całym zakresie nasilenia objawów (klasa czynnościowa II-IV według NYHA), w tym u osób z podwyższonym stężeniem peptydów natriuretycznych, ale bez niedawnej hospitalizacji z powodu niewydolności serca.

Metody

Randomizowane ramię badania dotyczącego postępowania w niewydolności serca z wykorzystaniem pomiarów hemodynamicznych (GUIDE-HF) było jednoślepym badaniem wieloośrodkowym prowadzonym w 118 ośrodkach w USA i Kanadzie. Po skutecznym wszczepieniu monitora ciśnienia w tętnicy płucnej pacjentów ze wszystkimi wartościami frakcji wyrzutowej, przewlekłą niewydolnością serca w klasie czynnościowej II-IV według NYHA oraz niedawną hospitalizacją z powodu niewydolności serca albo podwyższonym stężeniem peptydów natriuretycznych (na podstawie progów określonych a priori) losowo przydzielono (1:1) do postępowania w niewydolności serca z wykorzystaniem pomiarów hemodynamicznych opartego na ciśnieniu w tętnicy płucnej albo do grupy kontrolnej otrzymującej standardową opiekę. Pacjenci nie znali przydziału do grupy badania. Badacze znali przydział do leczenia, ale nie mieli dostępu do danych o ciśnieniu w tętnicy płucnej u pacjentów z grupy kontrolnej. Pierwszorzędowy punkt końcowy stanowił złożony punkt końcowy obejmujący śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny i łączną liczbę zdarzeń związanych z niewydolnością serca (hospitalizacje z powodu niewydolności serca i pilne wizyty szpitalne z powodu niewydolności serca) po 12 miesiącach, oceniany u wszystkich pacjentów przydzielonych losowo. Bezpieczeństwo oceniano u wszystkich pacjentów. Analizę wpływu COVID-19 dla pierwszorzędowych i drugorzędowych punktów końcowych zdefiniowano a priori jako analizę dotyczącą okresu przed COVID-19. To badanie jest zarejestrowane w ClinicalTrials.gov pod numerem NCT03387813.

Wyniki

W okresie od 15 marca 2018 r. do 20 grudnia 2019 r. włączono 1022 pacjentów, z których u 1000 skutecznie wszczepiono urządzenie, a obserwację zakończono 8 stycznia 2021 r. Wystąpiły 253 zdarzenia pierwszorzędowego punktu końcowego (0,563 na pacjentorok) wśród 497 pacjentów w grupie postępowania z wykorzystaniem pomiarów hemodynamicznych (grupa leczona) oraz 289 (0,640 na pacjentorok) wśród 503 pacjentów w grupie kontrolnej (hazard ratio [HR] 0,88; 95% CI 0,74-1,05; p=0,16). Zdefiniowana a priori analiza wrażliwości dotycząca COVID-19, w której użyto zmiennej zależnej od czasu do porównania zdarzeń przed COVID-19 i w czasie pandemii, sugerowała interakcję z leczeniem (pinterakcji=0,11) wynikającą ze zmiany częstości zdarzeń pierwszorzędowego punktu końcowego w fazie pandemii badania, co uzasadniało analizę dotyczącą okresu przed COVID-19. W analizie dotyczącej okresu przed COVID-19 wystąpiły 177 zdarzeń pierwszorzędowych (0,553 na pacjentorok) w grupie interwencji i 224 zdarzenia (0,682 na pacjentorok) w grupie kontrolnej (HR 0,81; 95% CI 0,66-1,00; p=0,049). Ta różnica w zdarzeniach pierwszorzędowych niemal zanikła w czasie COVID-19, przy 21% zmniejszeniu w grupie kontrolnej (0,536 na pacjentorok) w porównaniu z okresem przed COVID-19, praktycznie bez zmiany w grupie leczonej (0,597 na pacjentorok) i bez różnicy między grupami (HR 1,11; 95% CI 0,80-1,55; p=0,53). Skumulowana częstość zdarzeń związanych z niewydolnością serca nie zmniejszyła się dzięki postępowaniu z wykorzystaniem pomiarów hemodynamicznych (0,85; 0,70-1,03; p=0,096) w ogólnej analizie badania, ale istotnie zmniejszyła się w analizie dotyczącej okresu przed COVID-19 (0,76; 0,61-0,95; p=0,014). U 1014 (99%) z 1022 pacjentów nie wystąpiły powikłania związane z urządzeniem lub systemem.

Wnioski

Postępowanie w niewydolności serca z wykorzystaniem pomiarów hemodynamicznych nie spowodowało zmniejszenia częstości złożonego punktu końcowego obejmującego śmiertelność i łączną liczbę zdarzeń związanych z niewydolnością serca w porównaniu z grupą kontrolną w ogólnej analizie badania. Jednak analiza dotycząca okresu przed COVID-19 wskazała na możliwą korzyść z postępowania z wykorzystaniem pomiarów hemodynamicznych w odniesieniu do pierwszorzędowego punktu końcowego w okresie przed COVID-19, wynikającą głównie z mniejszej częstości hospitalizacji z powodu niewydolności serca w porównaniu z grupą kontrolną.

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski