Rywaroksaban w migotaniu przedsionków związanym z reumatyczną chorobą serca.
Badanie INVICTUS wykazało, że rywaroksaban był gorszy od warfaryny w zapobieganiu zdarzeniom sercowo-naczyniowym u pacjentów z migotaniem przedsionków związanym z reumatyczną chorobą serca, z wyższą częstością udaru mózgu, zatorowości systemowej i zgonu. Ten przełomowy wynik negatywny potwierdził, że NOAC nie mogą zastąpić warfaryny w zastawkowym AF spowodowanym reumatyczną chorobą serca.
Wstęp
Badania inhibitorów czynnika Xa w zapobieganiu zdarzeniom sercowo-naczyniowym u pacjentów z migotaniem przedsionków związanym z reumatyczną chorobą serca były ograniczone.
Metody
Włączyliśmy pacjentów z migotaniem przedsionków i udokumentowaną echokardiograficznie reumatyczną chorobą serca, u których występował którykolwiek z następujących czynników: wynik CHA2DS2VASc wynoszący co najmniej 2 (w skali od 0 do 9, przy czym wyższe wyniki oznaczają wyższe ryzyko udaru mózgu), pole powierzchni zastawki mitralnej nie większe niż 2 cm2, spontaniczne kontrastowanie echa w lewym przedsionku lub skrzeplina w lewym przedsionku. Pacjentów losowo przydzielono do otrzymywania standardowych dawek rywaroksabanu lub antagonisty witaminy K w dawce dostosowywanej. Pierwszorzędowym wynikiem dotyczącym skuteczności był złożony punkt końcowy obejmujący udar mózgu, zatorowość systemową, zawał mięśnia sercowego lub zgon z przyczyn naczyniowych (sercowych lub niesercowych) albo z nieznanych przyczyn. Postawiliśmy hipotezę, że leczenie rywaroksabanem nie będzie mniej skuteczne niż leczenie antagonistą witaminy K. Pierwszorzędowym wynikiem dotyczącym bezpieczeństwa było duże krwawienie według definicji International Society of Thrombosis and Hemostasis.
Wyniki
Spośród 4565 włączonych pacjentów do ostatecznej analizy włączono 4531. Średni wiek pacjentów wynosił 50,5 roku, a 72,3% stanowiły kobiety. Trwałe przerwanie przyjmowania badanego leku było częstsze w przypadku rywaroksabanu niż w przypadku leczenia antagonistą witaminy K podczas wszystkich wizyt. W analizie zgodnej z zamiarem leczenia zdarzenie stanowiące pierwszorzędowy wynik kliniczny wystąpiło u 560 pacjentów w grupie rywaroksabanu i u 446 w grupie antagonisty witaminy K. Krzywe przeżycia nie były proporcjonalne. Ograniczony średni czas przeżycia wynosił 1599 dni w grupie rywaroksabanu i 1675 dni w grupie antagonisty witaminy K (różnica, -76 dni; 95% przedział ufności [CI], -121 do -31; p<0,001). Wyższą częstość zgonów stwierdzono w grupie rywaroksabanu niż w grupie antagonisty witaminy K (ograniczony średni czas przeżycia, 1608 dni w porównaniu z 1680 dni; różnica, -72 dni; 95% CI, -117 do -28). Nie odnotowano istotnej różnicy między grupami w częstości dużych krwawień.
Wnioski
U pacjentów z migotaniem przedsionków związanym z reumatyczną chorobą serca leczenie antagonistą witaminy K prowadziło do niższej częstości złożonego punktu końcowego obejmującego zdarzenia sercowo-naczyniowe lub zgon niż leczenie rywaroksabanem, bez wyższej częstości krwawień. (Sfinansowano ze środków Bayer; numer INVICTUS w ClinicalTrials.gov, NCT02832544.).
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




