Patiromer w leczeniu hiperkaliemii w niewydolności serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową
badanie DIAMOND.
Badanie DIAMOND wykazało, że patiromer skutecznie obniżał stężenie potasu w surowicy u pacjentów z HFrEF, umożliwiając większej liczbie pacjentów osiągnięcie docelowych dawek inhibitorów RAA bez zmniejszania dawek z powodu hiperkaliemii. Wyniki odniosły się do kluczowej bariery w optymalnej farmakoterapii niewydolności serca.
Cele
Zbadanie wpływu patiromeru na stężenie potasu w surowicy i jego zdolności do umożliwienia stosowania określonych docelowych dawek inhibitorów układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAASi) u pacjentów z niewydolnością serca i zmniejszoną frakcją wyrzutową (HFrEF).
Metody
Łącznie 1642 pacjentów z HFrEF i obecną lub przebytą hiperkaliemią związaną z RAASi poddano badaniu przesiewowemu, a 1195 włączono do fazy wstępnej z patiromerem i optymalizacją leczenia RAASi [≥50% zalecanej dawki inhibitora konwertazy angiotensyny/antagonisty receptora angiotensyny/inhibitora receptora angiotensyny i neprylizyny oraz 50 mg antagonisty receptora mineralokortykoidowego (MRA) spironolaktonu lub eplerenonu]. Określone docelowe dawki leczenia RAASi osiągnięto u 878 (84,6%) pacjentów; 439 zrandomizowano do patiromeru i 439 do placebo. Wszyscy pacjenci, lekarze i oceniający wyniki byli zaślepieni co do przydziału do leczenia. Pierwszorzędowym punktem końcowym była różnica między grupami w skorygowanej średniej zmianie stężenia potasu w surowicy. Oceniono pięć hierarchicznych drugorzędowych punktów końcowych. Pod koniec leczenia mediana (rozstęp międzykwartylowy) czasu obserwacji wynosiła 27 (13-43) tygodni, skorygowana średnia zmiana stężenia potasu wynosiła +0,03 mmol/l w grupie patiromeru i +0,13 mmol/l w grupie placebo [różnica skorygowanej średniej zmiany między patiromerem a placebo: -0,10 mmol/l (95% przedział ufności, CI -0,13, 0,07); p < 0,001]. Ryzyko hiperkaliemii >5,5 mmol/l [hazard ratio (HR) 0,63; 95% CI 0,45, 0,87; p = 0,006), zmniejszenia dawki MRA (HR 0,62; 95% CI 0,45, 0,87; p = 0,006) oraz całkowita skorygowana liczba zdarzeń hiperkaliemii/100 osobolat (77,7 vs 118,2; HR 0,66; 95% CI 0,53, 0,81; p < 0,001) były mniejsze w grupie patiromeru. Skorygowane o zachorowalność zdarzenia związane z hiperkaliemią (win ratio 1,53, p < 0,001) i całkowity wskaźnik stosowania RAASi (win ratio 1,25, p = 0,048) przemawiały na korzyść ramienia patiromeru. Częstość zdarzeń niepożądanych była podobna między grupami.
Wnioski
Równoczesne stosowanie patiromeru i dużych dawek MRA zmniejsza ryzyko nawrotowej hiperkaliemii (ClinicalTrials.gov: NCT03888066).
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.





