Wczesne a późniejsze rozpoczęcie antykoagulacji w udarze mózgu z migotaniem przedsionków.
Badanie ELAN wykazało, że wczesne rozpoczęcie stosowania NOAC (w ciągu 48 godzin w przypadku udaru o lekkim przebiegu, w ciągu 6-7 dni w przypadku udaru o umiarkowanym przebiegu) po udarze niedokrwiennym mózgu u pacjentów z migotaniem przedsionków było bezpieczne i wiązało się z mniejszą liczbą nawrotowych udarów w porównaniu z późniejszym rozpoczęciem. Wyniki przemawiają za przejściem do wcześniejszej antykoagulacji w tej populacji wysokiego ryzyka.
Tło
Nie jest jasne, jaki jest wpływ wczesnego w porównaniu z późniejszym rozpoczęciem stosowania doustnych antykoagulantów bezpośrednio działających (DOAC) u osób z migotaniem przedsionków, które przebyły ostry udar niedokrwienny mózgu.
Metody
Przeprowadzono otwarte badanie zainicjowane przez badaczy w 103 ośrodkach w 15 krajach. Uczestników losowo przydzielono w stosunku 1:1 do wczesnej antykoagulacji (w ciągu 48 godzin po udarze o lekkim lub umiarkowanym przebiegu albo w 6. lub 7. dniu po udarze ciężkim) lub późniejszej antykoagulacji (w 3. lub 4. dniu po udarze lekkim, w 6. lub 7. dniu po udarze umiarkowanym albo w 12., 13. lub 14. dniu po udarze ciężkim). Oceniający nie znali przydziału do grup badania. Pierwszorzędowym punktem końcowym był złożony punkt końcowy obejmujący nawrotowy udar niedokrwienny mózgu, zatorowość systemową, duże krwawienie pozaczaszkowe, objawowy krwotok śródczaszkowy lub zgon naczyniowy w ciągu 30 dni od randomizacji. Drugorzędowe punkty końcowe obejmowały składowe złożonego pierwszorzędowego punktu końcowego po 30 i 90 dniach.
Wyniki
Spośród 2013 uczestników (37% z udarem lekkim, 40% z udarem umiarkowanym i 23% z udarem ciężkim) 1006 przydzielono do wczesnej antykoagulacji, a 1007 do późniejszej antykoagulacji. Zdarzenie pierwszorzędowego punktu końcowego wystąpiło u 29 uczestników (2,9%) w grupie wczesnego leczenia i u 41 uczestników (4,1%) w grupie późniejszego leczenia (różnica ryzyka -1,18 punktu procentowego; 95% przedział ufności [CI] -2,84 do 0,47) po 30 dniach. Nawrotowy udar niedokrwienny mózgu wystąpił u 14 uczestników (1,4%) w grupie wczesnego leczenia i u 25 uczestników (2,5%) w grupie późniejszego leczenia (iloraz szans 0,57; 95% CI 0,29 do 1,07) po 30 dniach oraz odpowiednio u 18 uczestników (1,9%) i 30 uczestników (3,1%) po 90 dniach (iloraz szans 0,60; 95% CI 0,33 do 1,06). Objawowy krwotok śródczaszkowy wystąpił u 2 uczestników (0,2%) w obu grupach po 30 dniach.
Wnioski
W tym badaniu oszacowano, że częstość nawrotowego udaru niedokrwiennego mózgu, zatorowości systemowej, dużego krwawienia pozaczaszkowego, objawowego krwotoku śródczaszkowego lub zgonu naczyniowego po 30 dniach mieściła się w zakresie od 2,8 punktu procentowego niższej do 0,5 punktu procentowego wyższej (na podstawie 95% przedziału ufności) przy wczesnym niż przy późniejszym stosowaniu DOAC. (Sfinansowano przez Swiss National Science Foundation i inne instytucje; numer ELAN w ClinicalTrials.gov: NCT03148457.).
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




