Semaglutyd u pacjentów z niewydolnością serca z zachowaną frakcją wyrzutową i otyłością.
Badanie STEP-HFpEF wykazało, że semaglutyd 2,4 mg raz w tygodniu u pacjentów z HFpEF i otyłością wyraźnie poprawił objawy niewydolności serca, ograniczenia fizyczne i jakość życia, przy średnim zmniejszeniu masy ciała o 13%. Ten przełomowy wynik wskazał agonistów receptora GLP-1 jako przełomową terapię w fenotypie otyłości z HFpEF.
Wstęp
Niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową występuje coraz częściej i wiąże się z dużym nasileniem objawów oraz upośledzeniem czynnościowym, zwłaszcza u osób z otyłością. Nie zatwierdzono żadnych terapii ukierunkowanych na niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową związaną z otyłością.
Metody
Losowo przydzieliliśmy 529 pacjentów z niewydolnością serca z zachowaną frakcją wyrzutową i wskaźnikiem masy ciała (masa w kilogramach podzielona przez kwadrat wzrostu w metrach) wynoszącym 30 lub więcej do otrzymywania semaglutydu raz w tygodniu (2,4 mg) lub placebo przez 52 tygodnie. Dwoma pierwszorzędowymi punktami końcowymi były zmiana wyniku w klinicznej skali podsumowującej Kansas City Cardiomyopathy Questionnaire (KCCQ-CSS; wyniki mieszczą się w zakresie od 0 do 100, przy czym wyższe wyniki oznaczają mniej objawów i ograniczeń fizycznych) w stosunku do wartości wyjściowej oraz zmiana masy ciała. Potwierdzające drugorzędowe punkty końcowe obejmowały zmianę dystansu 6-minutowego testu marszu; hierarchiczny złożony punkt końcowy obejmujący zgon, zdarzenia związane z niewydolnością serca oraz różnice w zmianie KCCQ-CSS i dystansu 6-minutowego testu marszu; a także zmianę stężenia białka C-reaktywnego (CRP).
Wyniki
Średnia zmiana KCCQ-CSS wynosiła 16,6 punktu w grupie semaglutydu i 8,7 punktu w grupie placebo (szacowana różnica, 7,8 punktu; 95% przedział ufności [CI], 4,8 do 10,9; p<0,001), a średnia procentowa zmiana masy ciała wynosiła -13,3% w grupie semaglutydu i -2,6% w grupie placebo (szacowana różnica, -10,7 punktu procentowego; 95% CI, -11,9 do -9,4; p<0,001). Średnia zmiana dystansu 6-minutowego testu marszu wynosiła 21,5 m w grupie semaglutydu i 1,2 m w grupie placebo (szacowana różnica, 20,3 m; 95% CI, 8,6 do 32,1; p<0,001). W analizie hierarchicznego złożonego punktu końcowego semaglutyd zapewnił więcej wygranych niż placebo (win ratio, 1,72; 95% CI, 1,37 do 2,15; p<0,001). Średnia procentowa zmiana stężenia CRP wynosiła -43,5% w grupie semaglutydu i -7,3% w grupie placebo (szacowany iloraz leczenia, 0,61; 95% CI, 0,51 do 0,72; p<0,001). Ciężkie zdarzenia niepożądane zgłoszono u 35 uczestników (13,3%) w grupie semaglutydu i u 71 (26,7%) w grupie placebo.
Wnioski
U pacjentów z niewydolnością serca z zachowaną frakcją wyrzutową i otyłością leczenie semaglutydem (2,4 mg) prowadziło do większego zmniejszenia objawów i ograniczeń fizycznych, większej poprawy wydolności wysiłkowej i większej utraty masy ciała niż placebo. (Finansowanie: Novo Nordisk; STEP-HFpEF, numer w ClinicalTrials.gov: NCT04788511).
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.





