Leczenie przeciwkrzepliwe edoksabanem u pacjentów z napadami przedsionkowymi o wysokiej częstości.
Badanie NOAH-AFNET 6 wykazało, że edoksaban nie zmniejszył istotnie liczby zdarzeń sercowo-naczyniowych w porównaniu z placebo u pacjentów z wykrytymi przez urządzenia napadami przedsionkowymi o wysokiej częstości (AHRE), ale bez klinicznego migotania przedsionków, a jednocześnie zwiększał ryzyko dużych krwawień. Wyniki nie przemawiają za rutynowym stosowaniem leczenia przeciwkrzepliwego w subklinicznych arytmiach przedsionkowych wykrywanych przez urządzenia sercowe.
Wstęp
Wykryte przez urządzenia napady przedsionkowe o wysokiej częstości (AHRE) to arytmie przedsionkowe wykrywane przez wszczepione urządzenia sercowe. AHRE przypominają migotanie przedsionków, ale są rzadkie i krótkotrwałe. Nie wiadomo, czy występowanie AHRE u pacjentów bez migotania przedsionków (udokumentowanego w konwencjonalnym elektrokardiogramie [EKG]) uzasadnia rozpoczęcie stosowania leków przeciwkrzepliwych.
Metody
Przeprowadziliśmy randomizowane badanie ukierunkowane na zdarzenia, podwójnie zaślepione, z podwójnym maskowaniem (double-dummy), z udziałem pacjentów w wieku 65 lat lub starszych, u których występowały AHRE trwające co najmniej 6 minut i którzy mieli co najmniej jeden dodatkowy czynnik ryzyka udaru mózgu. Pacjentów losowo przydzielono w stosunku 1:1 do otrzymywania edoksabanu lub placebo. Pierwszorzędowym punktem końcowym dotyczącym skuteczności był złożony punkt końcowy obejmujący zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, udar mózgu lub zatorowość systemową, oceniany w analizie czasu do wystąpienia zdarzenia. Punktem końcowym dotyczącym bezpieczeństwa był złożony punkt końcowy obejmujący zgon z jakiejkolwiek przyczyny lub duże krwawienie.
Wyniki
Populację analizowaną stanowiło 2536 pacjentów (1270 w grupie edoksabanu i 1266 w grupie placebo). Średni wiek wynosił 78 lat, 37,4% stanowiły kobiety, a mediana czasu trwania AHRE wynosiła 2,8 godziny. Badanie przerwano wcześniej, po medianie okresu obserwacji wynoszącej 21 miesięcy, ze względu na obawy dotyczące bezpieczeństwa oraz wyniki niezależnej, nieformalnej oceny daremności w odniesieniu do skuteczności edoksabanu; w chwili przerwania planowane włączanie pacjentów zostało zakończone. Zdarzenie będące pierwszorzędowym punktem końcowym dotyczącym skuteczności wystąpiło u 83 pacjentów (3,2% na pacjentorok) w grupie edoksabanu i u 101 pacjentów (4,0% na pacjentorok) w grupie placebo (hazard ratio, 0,81; 95% przedział ufności [CI], 0,60 do 1,08; p = 0,15). Częstość udarów mózgu wynosiła około 1% na pacjentorok w obu grupach. Zdarzenie będące punktem końcowym dotyczącym bezpieczeństwa wystąpiło u 149 pacjentów (5,9% na pacjentorok) w grupie edoksabanu i u 114 pacjentów (4,5% na pacjentorok) w grupie placebo (hazard ratio, 1,31; 95% CI, 1,02 do 1,67; p = 0,03). Migotanie przedsionków rozpoznane w EKG rozwinęło się u 462 z 2536 pacjentów (łącznie 18,2%, 8,7% na pacjentorok).
Wnioski
U pacjentów z AHRE wykrytymi przez wszczepialne urządzenia leczenie przeciwkrzepliwe edoksabanem nie zmniejszyło istotnie częstości złożonego punktu końcowego obejmującego zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, udar mózgu lub zatorowość systemową w porównaniu z placebo, ale prowadziło do większej częstości złożonego punktu końcowego obejmującego zgon lub duże krwawienie. Częstość udarów mózgu była mała w obu grupach. (Finansowanie: German Center for Cardiovascular Research i inni; NOAH-AFNET 6, numer w ClinicalTrials.gov: NCT02618577; numer ISRCTN: ISRCTN17309850).
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




