PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Samorozprężalna lub rozprężana balonem zastawka w TAVR u pacjentów z małym pierścieniem aortalnym.

Badanie SMART wykazało, że TAVR z zastawką rozprężaną balonem zapewniła istotnie lepsze parametry hemodynamiczne niż TAVR z zastawką samorozprężalną u pacjentów z małym pierścieniem aortalnym. Wyniki dostarczyły wskazówek dotyczących wyboru urządzenia w tej trudnej anatomicznie podgrupie.

Wstęp

Pacjenci z ciężką stenozą aortalną i małym pierścieniem aortalnym są narażeni na pogorszenie parametrów hemodynamicznych zastawki i związane z tym niekorzystne kliniczne wyniki sercowo-naczyniowe po przezcewnikowej wymianie zastawki aortalnej (TAVR).

Metody

Losowo przydzielaliśmy w stosunku 1:1 pacjentów z objawową ciężką stenozą aortalną i polem powierzchni pierścienia zastawki aortalnej wynoszącym 430 mm2 lub mniej do TAVR z użyciem samorozprężalnej zastawki nadpierścieniowej albo zastawki rozprężanej balonem. Współpierwszorzędowe punkty końcowe, oceniane każdy do 12 miesięcy, stanowiły złożony punkt końcowy obejmujący zgon, udar mózgu powodujący niepełnosprawność lub ponowną hospitalizację z powodu niewydolności serca (testowany pod kątem nie mniejszej skuteczności) oraz złożony punkt końcowy mierzący dysfunkcję zastawki bioprotezy (testowany pod kątem wyższości).

Wyniki

Leczono łącznie 716 pacjentów w 83 ośrodkach w 13 krajach (średni wiek 80 lat; 87% kobiet; średnie przewidywane ryzyko zgonu według Society of Thoracic Surgeons 3,3%). Oszacowanie metodą Kaplana-Meiera odsetka pacjentów, którzy zmarli, mieli udar mózgu powodujący niepełnosprawność lub zostali ponownie hospitalizowani z powodu niewydolności serca w ciągu 12 miesięcy, wyniosło 9,4% w przypadku zastawki samorozprężalnej i 10,6% w przypadku zastawki rozprężanej balonem (różnica -1,2 punktu procentowego; 90% przedział ufności [CI] od -4,9 do 2,5; p < 0,001 dla nie mniejszej skuteczności). Oszacowanie metodą Kaplana-Meiera odsetka pacjentów z dysfunkcją zastawki bioprotezy w ciągu 12 miesięcy wyniosło 9,4% w przypadku zastawki samorozprężalnej i 41,6% w przypadku zastawki rozprężanej balonem (różnica -32,2 punktu procentowego; 95% CI od -38,7 do -25,6; p < 0,001 dla wyższości). Średni gradient na zastawce aortalnej po 12 miesiącach wynosił 7,7 mm Hg w przypadku zastawki samorozprężalnej i 15,7 mm Hg w przypadku zastawki rozprężanej balonem, a odpowiednie wartości dodatkowych drugorzędowych punktów końcowych w ciągu 12 miesięcy były następujące: średnie efektywne pole ujścia 1,99 cm2 i 1,50 cm2; odsetek pacjentów z hemodynamiczną strukturalną dysfunkcją zastawki 3,5% i 32,8%; oraz odsetek kobiet z dysfunkcją zastawki bioprotezy 10,2% i 43,3% (wszystkie p < 0,001). Umiarkowane lub ciężkie niedopasowanie protezy do pacjenta po 30 dniach stwierdzono u 11,2% pacjentów w grupie zastawki samorozprężalnej i u 35,3% w grupie zastawki rozprężanej balonem (p < 0,001). Główne punkty końcowe dotyczące bezpieczeństwa wydawały się podobne w obu grupach.

Wnioski

U pacjentów z ciężką stenozą aortalną i małym pierścieniem aortalnym poddanych TAVR samorozprężalna zastawka nadpierścieniowa nie ustępowała zastawce rozprężanej balonem pod względem wyników klinicznych i była lepsza pod względem dysfunkcji zastawki bioprotezy w ciągu 12 miesięcy. (Finansowanie: Medtronic; SMART, numer w ClinicalTrials.gov NCT04722250.).

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski