Inhibitory kotransportera sodowo-glukozowego 2 i poważne niepożądane zdarzenia sercowo-naczyniowe
Metaanaliza współpracy SMART-C.
Ta metaanaliza współpracy SMART-C obejmująca wszystkie główne badania inhibitorów SGLT2 potwierdziła, że ta klasa leków zmniejsza liczbę hospitalizacji z powodu niewydolności serca i poprawia wyniki dotyczące nerek we wszystkich populacjach pacjentów, podczas gdy zmniejszenie MACE obserwowano głównie u pacjentów z cukrzycą typu 2 i chorobą miażdżycową. Analiza stanowi ostateczne podsumowanie dowodów sercowo-naczyniowych dla inhibitorów SGLT2.
Wstęp
Inhibitory kotransportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT2i) konsekwentnie poprawiają wyniki dotyczące niewydolności serca i nerek; jednak wpływ na poważne niepożądane zdarzenia sercowo-naczyniowe (MACE) w różnych populacjach pacjentów jest mniej jasny.
Metody
Była to metaanaliza współpracy na poziomie badań, przeprowadzona przez SGLT2i Meta-analysis Cardio-Renal Trialists Consortium, obejmująca wszystkie badania fazy 3 kontrolowane placebo, oceniające wyniki leczenia SGLT2i w 3 populacjach pacjentów (pacjenci z cukrzycą i dużym ryzykiem miażdżycowej choroby układu sercowo-naczyniowego, z niewydolnością serca [HF] lub z przewlekłą chorobą nerek). Interesującymi wynikami były MACE (złożony punkt końcowy obejmujący zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu), poszczególne składowe MACE (obejmujące zdarzenia zakończone zgonem i niezakończone zgonem), śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny oraz podtypy zgonów. Oszacowania efektu SGLT2i w porównaniu z placebo poddano metaanalizie w badaniach i zbadano w kluczowych podgrupach (rozpoznana miażdżycowa choroba układu sercowo-naczyniowego, przebyty zawał mięśnia sercowego, cukrzyca, wcześniejsza HF, albuminuria, stadia przewlekłej choroby nerek i grupy ryzyka).
Wyniki
Do analizy włączono łącznie 78 607 pacjentów z 11 badań: 42 568 (54,2%), 20 725 (26,4%) i 15 314 (19,5%) pochodziło z badań pacjentów odpowiednio z cukrzycą i dużym ryzykiem miażdżycowej choroby układu sercowo-naczyniowego, z HF lub z przewlekłą chorobą nerek. SGLT2i zmniejszyły częstość MACE o 9% (hazard ratio [HR] 0,91 [95% CI 0,87-0,96], p < 0,0001) ze spójnym efektem we wszystkich 3 populacjach pacjentów (I2 = 0%) i we wszystkich kluczowych podgrupach. Efekt ten wynikał głównie ze zmniejszenia liczby zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych (HR 0,86 [95% CI 0,81-0,92], p < 0,0001), bez istotnego wpływu na zawał mięśnia sercowego w całej populacji (HR 0,95 [95% CI 0,87-1,04], p = 0,29) i bez wpływu na udar mózgu (HR 0,99 [95% CI 0,91-1,07], p = 0,77). Korzyść w zakresie zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych wynikała głównie ze zmniejszenia liczby zgonów z powodu HF i nagłej śmierci sercowej (odpowiednio HR 0,68 [95% CI 0,46-1,02] i HR 0,86 [95% CI 0,78-0,95]) i była na ogół spójna w podgrupach, z możliwym wyjątkiem większej widoczności u osób z albuminurią (p dla interakcji = 0,02).
Wnioski
SGLT2i zmniejszają ryzyko MACE w szerokim zakresie pacjentów, niezależnie od miażdżycowej choroby układu sercowo-naczyniowego, cukrzycy, czynności nerek lub innych głównych cech klinicznych na początku badania. Efekt ten wynika głównie ze zmniejszenia liczby zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych, w szczególności zgonów z powodu HF i nagłej śmierci sercowej, bez istotnego wpływu na zawał mięśnia sercowego w całej populacji i bez wpływu na udar mózgu. Dane te mogą pomóc w doborze terapii SGLT2i w całym spektrum choroby sercowo-nerkowo-metabolicznej.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




