Stosowanie inhibitorów kotransportera sodowo-glukozowego 2 a stężenie hemoglobiny, markery metabolizmu żelaza i erytropoezy
Przegląd systematyczny i metaanaliza randomizowanych badań klinicznych.
Metaanaliza 85 badań randomizowanych (70 543 uczestników) wykazuje, że inhibitory SGLT2 powodują niewielki, ale istotny statystycznie wzrost stężenia hemoglobiny (+0,60 g/dl) i hematokrytu (+2,36%) w porównaniu z placebo. Analizy drugorzędowe ujawniają również podwyższone stężenia erytropoetyny i zmniejszone wysycenie transferryny, co sugeruje modulujący wpływ na erytropoezę i metabolizm żelaza. Chociaż implikacje kliniczne pozostają niepewne, wyniki te pomagają lekarzom interpretować spodziewane zmiany w badaniach laboratoryjnych u pacjentów z niewydolnością serca, przewlekłą chorobą nerek lub cukrzycą.
Cele
Ocena związków między stosowaniem inhibitorów SGLT2 a stężeniem hemoglobiny, hematokrytu oraz markerów metabolizmu żelaza i erytropoezy w porównaniu z placebo lub lekiem aktywnym. ŹRÓDŁA DANYCH: PubMed, Web of Science i Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL) przeszukano od początku istnienia do 22 lipca 2026 roku. WYBÓR BADAŃ: Randomizowane, podwójnie zaślepione badania kliniczne porównujące stosowanie inhibitorów SGLT2 z placebo lub lekami aktywnymi u pacjentów z co najmniej jednym z następujących stanów: choroba sercowo-naczyniowa, cukrzyca, niewydolność serca i przewlekła choroba nerek. EKSTRAKCJA I SYNTEZA DANYCH: Trzech recenzentów niezależnie wyodrębniło dane, a wyniki połączono za pomocą metaanalizy z efektami losowymi. GŁÓWNE WYNIKI I POMIARY: Pierwszorzędowymi wynikami były zmiany stężenia hemoglobiny i hematokrytu. Drugorzędowymi wynikami były zmiany stężenia krwinek czerwonych, erytropoetyny (EPO) i wskaźników gospodarki żelazem (żelazo w surowicy, ferrytyna, wysycenie transferryny i hepcydyna).
Wyniki
Łącznie przeanalizowano 85 randomizowanych badań klinicznych (mediana [IQR] czasu trwania 24 [12-32] tygodnie), obejmujących 70 543 uczestników (średni [SD] wiek 62,4 [9,4] roku; 25 334 kobiet [35,9%]). Średnie (SD) wyjściowe stężenie hemoglobiny wynosiło 13,6 (1,5) g/dl; wyjściowy hematokryt wynosił 41,5% (4,9). Siedemdziesiąt osiem badań klinicznych (67 208 uczestników) porównywało inhibitory SGLT2 z placebo, a 7 badań klinicznych (3335 uczestników) wykorzystywało leki aktywne, najczęściej sitagliptynę (2 badania [1158 uczestników]). Od wartości wyjściowej do końca obserwacji stężenie hemoglobiny zmieniło się o 0,55 g/dl (95% CI 0,49 do 0,61 g/dl; p < 0,001) w grupie inhibitora SGLT2 oraz o -0,08 g/dl (95% CI -0,13 do -0,03 g/dl; p = 0,003) w grupie kontrolnej (różnica 0,60 g/dl; 95% CI 0,55 do 0,66 g/dl; p < 0,001). Od wartości wyjściowej do końca obserwacji hematokryt zmienił się o 2,17% (95% CI 1,95% do 2,39%; p < 0,001) w grupie inhibitora SGLT2 oraz o -0,13% (95% CI -0,28% do 0,01%; p = 0,07) w grupie kontrolnej (różnica 2,36%; 95% CI 2,19% do 2,52%; p < 0,001). Spośród 6 wyników drugorzędowych 4 wykazywały istotne związki z inhibitorami SGLT2, w tym zwiększone stężenie EPO (2,35 mIU/ml w grupie inhibitora SGLT2 w porównaniu z 0,04 mIU/ml w grupie kontrolnej; różnica 2,11 mIU/ml [95% CI 0,5-3,71 mIU/ml]; p = 0,01) i zmniejszone wysycenie transferryny (-2,2% w grupie inhibitora SGLT2 w porównaniu z -0,10% w grupie kontrolnej; różnica -0,84% [95% CI -1,21% do -0,47%]; p < 0,001).
Wnioski
W metaanalizie randomizowanych badań klinicznych stosowanie inhibitorów SGLT2 w porównaniu z grupą kontrolną wiązało się z niewielkim, istotnym statystycznie wzrostem stężenia hemoglobiny i hematokrytu. Znaczenie kliniczne tych wyników jest niejasne.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




