Semaglutyd a wyniki sercowo-naczyniowe u pacjentów z otyłością i współistniejącą niewydolnością serca
zdefiniowana a priori analiza badania SELECT.
Ta analiza podrzędna badania SELECT wykazała, że semaglutyd zmniejsza liczbę zdarzeń sercowo-naczyniowych u pacjentów z otyłością i współistniejącą niewydolnością serca, a korzyść jest spójna we wszystkich podtypach niewydolności serca. Wynik ten przemawia za stosowaniem agonistów receptora GLP-1 w profilaktyce sercowo-naczyniowej w populacji, w której współistnieją otyłość i niewydolność serca.
Wstęp
Semaglutyd, agonista receptora GLP-1, zmniejsza ryzyko poważnych niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych (MACE) u osób z nadwagą lub otyłością, ale wpływ tego leku na wyniki kliniczne u pacjentów z miażdżycową chorobą układu sercowo-naczyniowego i niewydolnością serca nie jest znany. Przedstawiamy zdefiniowaną a priori analizę wpływu semaglutydu podawanego podskórnie raz w tygodniu w dawce 2,4 mg na niedokrwienne i związane z niewydolnością serca wyniki sercowo-naczyniowe. Naszym celem było zbadanie, czy semaglutyd przynosił korzyść w porównaniu z placebo u pacjentów z miażdżycową chorobą układu sercowo-naczyniowego i niewydolnością serca w wywiadzie; czy występowała różnica w wynikach u pacjentów określonych jako chorzy na niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową w porównaniu z niewydolnością serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową; oraz czy skuteczność i bezpieczeństwo semaglutydu u pacjentów z niewydolnością serca były związane z charakterystyką wyjściową lub podtypem niewydolności serca.
Metody
Badanie SELECT było randomizowanym, podwójnie zaślepionym, wieloośrodkowym, kontrolowanym placebo badaniem fazy 3 opartym na liczbie zdarzeń, przeprowadzonym w 41 krajach. Do badania kwalifikowali się dorośli w wieku 45 lat i starsi, z BMI wynoszącym 27 kg/m2 lub więcej i rozpoznaną chorobą sercowo-naczyniową. Pacjentów losowo przydzielano (1:1) w blokach po cztery z użyciem interaktywnego internetowego systemu odpowiedzi w sposób podwójnie zaślepiony do stopniowo zwiększanych dawek semaglutydu podawanego podskórnie raz w tygodniu przez 16 tygodni do dawki docelowej 2,4 mg albo do placebo. W zdefiniowanej a priori analizie oceniliśmy wpływ semaglutydu w porównaniu z placebo u pacjentów z niewydolnością serca w wywiadzie w momencie włączenia do badania i bez niej, z podziałem na niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową, niewydolność serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową lub niesklasyfikowaną niewydolność serca. Punkty końcowe obejmowały MACE (złożony punkt końcowy obejmujący niezakończony zgonem zawał mięśnia sercowego, niezakończony zgonem udar mózgu i zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych); złożony punkt końcowy dotyczący niewydolności serca (zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych lub hospitalizacja albo pilna wizyta w szpitalu z powodu niewydolności serca); zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych; oraz zgon z jakiejkolwiek przyczyny. Badanie zarejestrowano w ClinicalTrials.gov, NCT03574597.
Wyniki
W okresie od 31 października 2018 r. do 31 marca 2021 r. 17 604 pacjentów w średnim wieku 61,6 roku (SD 8,9) i ze średnim BMI 33,4 kg/m2 (5,0) losowo przydzielono do otrzymywania semaglutydu (8803 [50,0%] pacjentów) lub placebo (8801 [50,0%] pacjentów). U 4286 (24,3%) z 17 604 pacjentów występowała w momencie włączenia do badania niewydolność serca w wywiadzie rozpoznana przez badacza: u 2273 (53,0%) z 4286 pacjentów stwierdzono niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową, u 1347 (31,4%) niewydolność serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową, a u 666 (15,5%) niesklasyfikowaną niewydolność serca. Charakterystyka wyjściowa była podobna u pacjentów z niewydolnością serca i bez niej. U pacjentów z niewydolnością serca częściej występowały zdarzenia kliniczne. Semaglutyd poprawiał wszystkie miary wyników u pacjentów z niewydolnością serca w momencie losowego przydziału w porównaniu z pacjentami bez niewydolności serca (hazard ratio [HR] 0,72, 95% CI 0,60-0,87 dla MACE; 0,79, 0,64-0,98 dla złożonego punktu końcowego dotyczącego niewydolności serca; 0,76, 0,59-0,97 dla zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych; oraz 0,81, 0,66-1,00 dla zgonu z jakiejkolwiek przyczyny; wszystkie pinteraction>0,19). Leczenie semaglutydem prowadziło do poprawy wyników zarówno w grupie niewydolności serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową (HR 0,65, 95% CI 0,49-0,87 dla MACE; 0,79, 0,58-1,08 dla złożonego punktu końcowego dotyczącego niewydolności serca), jak i niewydolności serca z zachowaną frakcją wyrzutową (0,69, 0,51-0,91 dla MACE; 0,75, 0,52-1,07 dla złożonego punktu końcowego dotyczącego niewydolności serca), chociaż u pacjentów z niewydolnością serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową bezwzględna częstość zdarzeń była większa niż u pacjentów z niewydolnością serca z zachowaną frakcją wyrzutową. W odniesieniu do MACE i złożonego punktu końcowego dotyczącego niewydolności serca nie stwierdzono istotnych różnic w korzyściach w zależności od wyjściowego wieku, płci, BMI, klasy według New York Heart Association (NYHA) ani stosowania leków moczopędnych. Ciężkie zdarzenia niepożądane występowały rzadziej w grupie semaglutydu niż w grupie placebo, niezależnie od podtypu niewydolności serca.
Wnioski
U pacjentów z miażdżycową chorobą układu sercowo-naczyniowego i nadwagą lub otyłością leczenie semaglutydem w dawce 2,4 mg zmniejszało MACE i złożone punkty końcowe dotyczące niewydolności serca w porównaniu z placebo zarówno u osób z klinicznie jawną niewydolnością serca, jak i bez niej, niezależnie od podtypu niewydolności serca. Nasze wyniki mogą ułatwić przepisywanie leku i prowadzić do poprawy wyników klinicznych w tej grupie pacjentów.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.





