Amycretyna, nowy, jednocząsteczkowy agonista receptorów GLP-1 i amyliny podawany podskórnie
wyniki randomizowanego badania kontrolowanego fazy 1b/2a.
Wyniki fazy 2 dotyczące podskórnej amycretyny potwierdziły zależną od dawki utratę masy ciała i poprawę metaboliczną. Mechanizm podwójnego agonisty receptorów GLP-1/amyliny stanowi nowe podejście do leczenia otyłości z silnym hamowaniem apetytu.
Wprowadzenie
Amycretyna jest nowym, jednocząsteczkowym agonistą receptorów GLP-1 i amyliny. Celem tego badania była ocena bezpieczeństwa, tolerancji, farmakokinetyki i wpływu na masę ciała podskórnie podawanej amycretyny w okresie leczenia trwającym do 36 tygodni u uczestników z nadwagą lub otyłością.
Metody
W tym randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu fazy 1b/2a oceniliśmy bezpieczeństwo, tolerancję, farmakokinetykę i wpływ na masę ciała podskórnego wstrzykiwania amycretyny u uczestników w wieku 18-55 lat z nadwagą lub otyłością (BMI 27,0-39,9 kg/m2). Badanie przeprowadzono w jednym klinicznym ośrodku badawczym w San Antonio w Teksasie w USA. Uczestników losowo przydzielono do otrzymywania amycretyny lub placebo, przy czym uczestnicy i badacze nie znali przydziału do produktu badanego. Badanie składało się z pięciu części: część A (pojedyncza dawka rosnąca); część B (wielokrotne dawki rosnące [MAD], zwiększanie dawki), amycretyna raz w tygodniu, zwiększana od 0,3 mg do 60 mg, przez łączny czas leczenia 36 tygodni; oraz części C, D i E (MAD, zależność dawka-odpowiedź), amycretyna raz w tygodniu, zwiększana od 0,3 mg do dawek podtrzymujących wynoszących 20 mg przez łączny czas leczenia 36 tygodni, 5 mg przez łącznie 28 tygodni lub 1,25 mg przez łącznie 20 tygodni (dawkę podtrzymującą stosowano przez ostatnie 12 tygodni). Pierwszorzędowym punktem końcowym była liczba zdarzeń niepożądanych występujących w trakcie leczenia, mierzona od wartości wyjściowej do końca badania (części A-E). Drugorzędowymi punktami końcowymi były pole pod krzywą stężenia w osoczu w czasie, maksymalne stężenie w osoczu oraz względna zmiana masy ciała w stosunku do wartości wyjściowej. Zbiór do analizy bezpieczeństwa obejmował wszystkich uczestników poddanych leczeniu, a pełny zbiór do analizy obejmował wszystkich losowo przydzielonych uczestników. Badanie jest zarejestrowane w ClinicalTrials.gov, NCT06064006.
Wyniki
Między 15 września 2023 roku a 24 kwietnia 2024 roku 125 uczestników losowo przydzielono do amycretyny (n=101) lub placebo (n=24). Średnia wyjściowa masa ciała wynosiła 88,3-99,1 kg w częściach B-E. Najczęstszymi zdarzeniami niepożądanymi występującymi w trakcie leczenia były zaburzenia żołądkowo-jelitowe, a większość miała nasilenie łagodne do umiarkowanego i ustąpiła do końca badania. Duża liczba uczestników wycofała się z badania, przy czym wysoki odsetek przerwań wynikał z przyczyn niezwiązanych ze zdarzeniami niepożądanymi występującymi w trakcie leczenia. Szacunkowa średnia zmiana masy ciała od wartości wyjściowej była istotnie (części A-D: p<0,0001; część E: p=0,0003) większa po amycretynie niż po placebo w części B (60 mg, -24,3% vs -1,1%; 36. tydzień), części C (20 mg, -22,0% vs 1,9%; 36. tydzień), części D (5 mg, -16,2% vs 2,3%; 28. tydzień) i części E (1,25 mg, -9,7% vs 2,0%; 20. tydzień).
Wnioski
U osób z nadwagą lub otyłością podawana podskórnie raz w tygodniu amycretyna w dawce do 60 mg miała profil bezpieczeństwa i tolerancji zgodny z profilem agonistów GLP-1 i amyliny. Chociaż zgłaszano dużą częstość zdarzeń żołądkowo-jelitowych, była ona podobna do obserwowanej w badaniach wczesnej fazy tych cząsteczek. Wyniki te przemawiają za dalszym badaniem właściwości amycretyny w zakresie zmniejszania masy ciała.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




