PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Orforglipron, doustny niskocząsteczkowy agonista receptora GLP-1, we wczesnej cukrzycy typu 2.

W tym badaniu fazy 3 opublikowanym w NEJM wykazano, że orforglipron, doustny agonista receptora GLP-1, istotnie poprawił HbA1c i zmniejszył masę ciała u pacjentów z wczesną cukrzycą typu 2. Wyniki potwierdzają skuteczność doustnej niepeptydowej agonizacji GLP-1 jako praktycznego leczenia wczesnego etapu choroby metabolicznej.

Wstęp

Orforglipron jest niskocząsteczkowym, niepeptydowym agonistą receptora glukagonopodobnego peptydu-1 (GLP-1), będącym w rozwoju klinicznym w leczeniu cukrzycy typu 2 i kontroli masy ciała. Potrzebne są dodatkowe dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa orforglipronu.

Metody

W tym badaniu fazy 3, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo, uczestników losowo przydzielono w stosunku 1:1:1:1 do otrzymywania orforglipronu w jednej z trzech dawek (3 mg, 12 mg lub 36 mg) albo placebo raz na dobę przez 40 tygodni. Uczestnicy mieli cukrzycę typu 2 leczoną wyłącznie dietą i wysiłkiem fizycznym, stężenie hemoglobiny glikowanej wynoszące co najmniej 7,0%, ale nie więcej niż 9,5%, oraz wskaźnik masy ciała (masa ciała w kilogramach podzielona przez kwadrat wzrostu w metrach) wynoszący co najmniej 23,0. Pierwszorzędowym punktem końcowym była zmiana stężenia hemoglobiny glikowanej od wartości wyjściowej do 40. tygodnia. Kluczowym drugorzędowym punktem końcowym była procentowa zmiana masy ciała od wartości wyjściowej do 40. tygodnia.

Wyniki

Randomizacji poddano łącznie 559 uczestników. Średnie stężenie hemoglobiny glikowanej na początku badania wynosiło 8,0%. W 40. tygodniu szacowana średnia zmiana stężenia hemoglobiny glikowanej względem wartości wyjściowej wyniosła -1,24 punktu procentowego w przypadku dawki 3 mg, -1,47 punktu procentowego w przypadku dawki 12 mg, -1,48 punktu procentowego w przypadku dawki 36 mg i -0,41 punktu procentowego w przypadku placebo. Wszystkie trzy dawki orforglipronu były lepsze od placebo pod względem pierwszorzędowego punktu końcowego; szacowana średnia różnica w porównaniu z placebo wyniosła -0,83 punktu procentowego (95% przedział ufności [CI], od -1,10 do -0,56) w przypadku dawki 3 mg, -1,06 punktu procentowego (95% CI, od -1,33 do -0,79) w przypadku dawki 12 mg i -1,07 punktu procentowego (95% CI, od -1,33 do -0,81) w przypadku dawki 36 mg (p < 0,001 dla wszystkich porównań). Średnie stężenie hemoglobiny glikowanej w 40. tygodniu wynosiło od 6,5 do 6,7% w grupach orforglipronu. Procentowa zmiana masy ciała od wartości wyjściowej do 40. tygodnia wyniosła -4,5% w przypadku dawki 3 mg, -5,8% w przypadku dawki 12 mg, -7,6% w przypadku dawki 36 mg i -1,7% w przypadku placebo. Najczęstszymi zdarzeniami niepożądanymi były zdarzenia żołądkowo-jelitowe o nasileniu łagodnym do umiarkowanego, z których większość wystąpiła podczas zwiększania dawki. Nie zgłoszono żadnych epizodów ciężkiej hipoglikemii. Trwałe przerwanie stosowania orforglipronu lub placebo z powodu zdarzeń niepożądanych nastąpiło u 4,4 do 7,8% uczestników otrzymujących orforglipron i u 1,4% uczestników otrzymujących placebo.

Wnioski

U dorosłych z wczesną cukrzycą typu 2 orforglipron istotnie zmniejszył stężenie hemoglobiny glikowanej w okresie 40 tygodni. (Badanie wsparte przez Eli Lilly; ACHIEVE-1, numer w ClinicalTrials.gov: NCT05971940.).

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski