Beta-blokery po zawale mięśnia sercowego u pacjentów bez niewydolności serca.
To dodatkowe rozstrzygające badanie potwierdziło, że beta-blokery stosowane po zawale mięśnia sercowego u pacjentów bez niewydolności serca nie zmniejszają liczby zdarzeń sercowo-naczyniowych ani śmiertelności. Przytłaczająca zgodność dowodów jednoznacznie przemawia obecnie za zaprzestaniem rutynowego stosowania beta-blokerów po zawale, gdy frakcja wyrzutowa jest zachowana.
Wstęp
Dowody przemawiające za leczeniem beta-blokerami po zawale mięśnia sercowego zostały uzyskane przed wprowadzeniem nowoczesnej reperfuzji wieńcowej i strategii profilaktyki wtórnej.
Metody
W otwartym, randomizowanym badaniu ze ślepą oceną punktów końcowych, przeprowadzonym w Danii i Norwegii, pacjentów, którzy przebyli zawał mięśnia sercowego i u których frakcja wyrzutowa lewej komory wynosiła co najmniej 40%, losowo przydzielono w stosunku 1:1 do długoterminowego leczenia beta-blokerem rozpoczętego w ciągu 14 dni od zdarzenia albo do braku leczenia beta-blokerem. Pierwszorzędowym punktem końcowym był złożony punkt końcowy obejmujący zgon z jakiejkolwiek przyczyny lub poważne niepożądane zdarzenia sercowo-naczyniowe (nowy zawał mięśnia sercowego, nieplanowana rewaskularyzacja wieńcowa, udar niedokrwienny, niewydolność serca lub złośliwe arytmie komorowe).
Wyniki
Randomizacji poddano łącznie 5574 pacjentów, których włączono do głównych analiz: 2783 w grupie beta-blokera i 2791 w grupie bez beta-blokera. Po medianie okresu obserwacji wynoszącej 3,5 roku (rozstęp międzykwartylowy od 2,2 do 4,6) zdarzenie pierwszorzędowego punktu końcowego wystąpiło u 394 pacjentów (14,2%) w grupie beta-blokera i u 454 pacjentów (16,3%) w grupie bez beta-blokera (hazard ratio 0,85; 95% przedział ufności [CI] 0,75 do 0,98; p = 0,03). Zgon z jakiejkolwiek przyczyny wystąpił u 4,2% pacjentów w grupie beta-blokera i u 4,4% w grupie bez beta-blokera; zawał mięśnia sercowego wystąpił odpowiednio u 5,0% i 6,7% (hazard ratio 0,73; 95% CI 0,59 do 0,92), nieplanowana rewaskularyzacja wieńcowa u 3,9% i 3,9%, udar niedokrwienny u 1,6% i 1,3%, niewydolność serca u 1,5% i 1,9%, a złośliwe arytmie komorowe u 0,5% i 0,6%. Nie zaobserwowano wyraźnych różnic w wynikach dotyczących bezpieczeństwa między grupami.
Wnioski
U pacjentów z zawałem mięśnia sercowego i frakcją wyrzutową lewej komory wynoszącą co najmniej 40% leczenie beta-blokerem prowadziło do mniejszego ryzyka zgonu lub poważnych niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych niż brak leczenia beta-blokerem. (Badanie finansowane przez program badawczy Health South-East w Norwegii i inne podmioty; BETAMI-DANBLOCK, numery w ClinicalTrials.gov: NCT03646357 i NCT03778554.).
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.





