PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Przezcewnikowa lub chirurgiczna wymiana zastawki aortalnej u pacjentów niskiego ryzyka po 7 latach.

Siedmioletnie wyniki badania PARTNER 3 potwierdziły porównywalne wyniki TAVR i chirurgicznej wymiany zastawki aortalnej u pacjentów niskiego ryzyka, przy zachowanej trwałości zastawki i bez nadmiernej degeneracji strukturalnej. Są to najdłuższe dane długoterminowe przemawiające za TAVR w całym spektrum ryzyka chirurgicznego.

Wstęp

Pięcioletnie dane z badania PARTNER 3 wykazały, że wśród pacjentów niskiego ryzyka z ciężkim objawowym zwężeniem zastawki aortalnej wyniki były podobne u osób poddanych przezcewnikowej wymianie zastawki aortalnej (TAVR) i u osób poddanych chirurgicznej wymianie zastawki aortalnej. Potrzebne są dłuższe oceny wyników klinicznych i trwałości zastawki.

Metody

Pacjentów losowo przydzielono w stosunku 1:1 do TAVR z dostępu przez tętnicę udową lub do operacji. Pierwszy pierwszorzędowy punkt końcowy był niehierarchicznym złożonym punktem końcowym obejmującym zgon, udar mózgu lub ponowną hospitalizację związaną z zabiegiem, zastawką lub niewydolnością serca. Drugi pierwszorzędowy punkt końcowy był hierarchicznym złożonym punktem końcowym obejmującym zgon, udar mózgu powodujący niepełnosprawność, udar mózgu niepowodujący niepełnosprawności oraz liczbę dni ponownej hospitalizacji związanej z zabiegiem, zastawką lub niewydolnością serca, analizowanym za pomocą analizy win ratio. Kliniczne, echokardiograficzne, dotyczące trwałości zastawki i stanu zdrowia punkty końcowe oceniano przez 7 lat.

Wyniki

Randomizacji poddano łącznie 1000 pacjentów. W analizie pierwszego pierwszorzędowego punktu końcowego oszacowana metodą Kaplana-Meiera częstość zdarzenia punktu końcowego wynosiła 34,6% w TAVR i 37,2% w operacji (różnica -2,6 punktu procentowego; 95% przedział ufności [CI] od -9,0 do 3,7). Win ratio dla drugiego pierwszorzędowego punktu końcowego wynosiło 1,04 (95% CI 0,84 do 1,30). W grupach TAVR i operacji oszacowania metodą Kaplana-Meiera częstości składowych pierwszego pierwszorzędowego punktu końcowego wynosiły odpowiednio: zgon 19,5% i 16,8%; udar mózgu 8,5% i 8,1%; ponowna hospitalizacja 20,6% i 23,5%. Średnie (±SD) gradienty na zastawce aortalnej oceniane echokardiograficznie po 7 latach wynosiły 13,1±8,5 mm Hg po TAVR i 12,1±6,3 mm Hg po operacji. Odsetek uszkodzonych zastawek bioprotetycznych wynosił 6,9% w grupie TAVR i 7,5% w grupie operacji. Wyniki zgłaszane przez pacjentów były podobne w obu grupach.

Wnioski

U pacjentów niskiego ryzyka z ciężkim objawowym zwężeniem zastawki aortalnej nie zaobserwowano po 7 latach istotnych różnic w zakresie dwóch pierwszorzędowych złożonych punktów końcowych obejmujących zgon, udar mózgu i ponowną hospitalizację między osobami poddanymi TAVR a osobami poddanymi operacji. (Finansowanie: Edwards Lifesciences; numer PARTNER 3 w ClinicalTrials.gov, NCT02675114.).

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski