PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Zdarzenia zatorowe w krążeniu systemowym w migotaniu przedsionków

Metaanaliza danych indywidualnych pacjentów obejmująca 71 683 uczestników randomizowanych do NOAC lub warfaryny.

Ta metaanaliza danych indywidualnych ponad 71 000 pacjentów z AF scharakteryzowała zdarzenia zatorowe w krążeniu systemowym, wykazując, że NOAC skutecznie zapobiegają zarówno udarowi mózgu, jak i zatorowości pozamózgowej w porównaniu z warfaryną.

Wstęp

Zdarzenia zatorowe w krążeniu systemowym (SEE) są poważnym, lecz niedocenianym powikłaniem migotania przedsionków. Chociaż doustne antykoagulanty niebędące antagonistami witaminy K zapobiegają udarowi niedokrwiennemu mózgu (IS), ich skuteczność w odniesieniu do SEE oraz cechy kliniczne pacjentów, u których występują SEE, pozostają słabo poznane.

Metody

Przeanalizowano dane indywidualne pacjentów z 4 kluczowych badań randomizowanych, do których włączano pacjentów w latach 2005-2010 i w których porównywano doustne antykoagulanty niebędące antagonistami witaminy K z warfaryną w migotaniu przedsionków. Scharakteryzowano częstość, cechy kliniczne, postępowanie i wyniki klinicznie jawnych SEE oraz porównano wyniki u tych pacjentów z wynikami pacjentów z IS.

Wyniki

Spośród 71 683 pacjentów u 188 wystąpiły SEE (u 26 jednocześnie IS), co dało roczną częstość zdarzeń wynoszącą 0,13% na pacjento-rok w porównaniu z 1,25% na pacjento-rok dla IS (n=1797). Wśród 171 pacjentów z SEE jako pierwszym zdarzeniem mediana wieku wynosiła 75 lat (rozstęp międzykwartylowy, 68-80), 49,7% stanowiły kobiety, a średni wynik w skali CHA2DS2-VASc±SD wynosił 4,7±1,5. W porównaniu z IS pacjenci z SEE mieli większą częstość choroby tętnic obwodowych (PAD, 16,5% vs 5,4%; p < 0,001), przebytego zawału mięśnia sercowego (24% vs 17%; p = 0,02), wcześniejszego stosowania antagonisty witaminy K (57% vs 46%; p = 0,007), gorszą czynność nerek (mediana klirensu kreatyniny 58 vs 62 ml/min; p = 0,02) oraz większą częstość niezależnego od napadów migotania przedsionków (86% vs 80%; p = 0,047). Interwencje (chirurgiczne lub przezskórne) wykonano u 62 pacjentów (31%) z SEE. Standardowe dawki doustnych antykoagulantów niebędących antagonistami witaminy K zmniejszały ryzyko SEE o 29% w porównaniu z warfaryną w trakcie mediany okresu obserwacji wynoszącej 25,2 miesiąca (rozstęp międzykwartylowy, 17,5-32,0; hazard ratio, 0,71 [95% CI, 0,51-0,99]; p = 0,04). Trzydziestodniowa śmiertelność po SEE była podobna do śmiertelności po IS (18% vs 17%), a SEE wiązały się z blisko 3-krotnie zwiększonym ryzykiem śmiertelności długoterminowej w porównaniu z pacjentami bez SEE lub IS (hazard ratio, 2,85 [95% CI, 2,11-3,85]). Niezależne czynniki predykcyjne SEE obejmowały chorobę tętnic obwodowych, palenie tytoniu, niezależne od napadów migotanie przedsionków, płeć żeńską, przebyty zawał mięśnia sercowego, przebyty udar mózgu lub przemijający napad niedokrwienny (TIA), wcześniejsze stosowanie antagonisty witaminy K oraz zaburzenia czynności nerek.

Wnioski

W tej dużej metaanalizie danych indywidualnych pacjentów doustne antykoagulanty niebędące antagonistami witaminy K istotnie zmniejszały ryzyko SEE w porównaniu z warfaryną. Chociaż SEE występowały około dziesięciokrotnie rzadziej niż IS, wiązały się z porównywalną śmiertelnością i znaczną zachorowalnością.

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski