Addytywne korzyści sercowo-nerkowe skojarzonego leczenia finerenonem i inhibitorem SGLT2 w PChN w przebiegu cukrzycy
Badanie w warunkach rzeczywistej praktyki klinicznej z dopasowaniem na podstawie wskaźnika skłonności.
To badanie w warunkach rzeczywistej praktyki klinicznej z dopasowaniem na podstawie wskaźnika skłonności wykazało, że połączenie finerenonu z inhibitorami SGLT2 zapewnia addytywne korzyści sercowo-nerkowe w PChN w przebiegu cukrzycy w porównaniu z monoterapią inhibitorem SGLT2, co przemawia za podwójną ochroną neurohormonalną i metaboliczną.
Podsumowanie
Finerenon i inhibitory kotransportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT2i) niezależnie poprawiają wyniki sercowo-naczyniowe i nerkowe w przewlekłej chorobie nerek (PChN) w przebiegu cukrzycy, ale dane z rzeczywistej praktyki klinicznej dotyczące ich łącznego stosowania są słabo zbadane. Z wykorzystaniem TriNetX Global Collaborative Network zidentyfikowano dorosłych z PChN i cukrzycą typu 2, którzy rozpoczęli leczenie SGLT2i w okresie od lipca 2020 roku do grudnia 2024 roku. Pacjentów otrzymujących monoterapię SGLT2i porównano z tymi, którzy następnie dodali finerenon. Po wykluczeniu schyłkowej choroby nerek i wcześniejszego stosowania antagonisty receptora mineralokortykoidowego kohorty dopasowano na podstawie wskaźnika skłonności (1:1) pod względem 31 zmiennych towarzyszących. Wyniki obejmowały śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny, poważne niepożądane zdarzenia sercowo-naczyniowe (MACE), poważne niepożądane zdarzenia nerkowe (MAKE), hiperkaliemię oraz wynik kontroli ujemnej (choroba zwyrodnieniowa stawów). Zależności oszacowano za pomocą ilorazów ryzyka, hazard ratio i analiz przeżycia metodą Kaplana-Meiera. Po dopasowaniu w każdej kohorcie uwzględniono 2317 pacjentów. W ciągu 1 roku stosowanie finerenonu wiązało się z istotnie mniejszą śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny (HR 0,37; 95% CI 0,25-0,55). Częstość MACE (HR 0,89, 95% CI 0,74-1,09) i MAKE (HR 0,95; 95% CI 0,47-1,92) była podobna w obu grupach. Hiperkaliemia występowała częściej podczas stosowania finerenonu (HR 1,35; 95% CI 1,11-1,69), chociaż analizy oparte na ryzyku nie osiągnęły istotności statystycznej. Częstość choroby zwyrodnieniowej stawów nie różniła się. Podsumowując, dodanie finerenonu do leczenia SGLT2i wiązało się z mniejszą śmiertelnością i korzystnymi wynikami sercowo-naczyniowymi bez nadmiernego ryzyka dla nerek, co przemawia za komplementarnymi korzyściami sercowo-nerkowymi przy odpowiednim monitorowaniu stężenia potasu.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




