Abelacymab a rywaroksaban u osób starszych z migotaniem przedsionków
Analiza zdefiniowana a priori badania fazy 2b AZALEA-TIMI 71.
Ta podanaliza badania AZALEA-TIMI 71 potwierdziła, że abelacymab powoduje mniej krwawień niż rywaroksaban u starszych pacjentów z AF, czyli w populacji o najwyższym ryzyku krwawienia podczas stosowania konwencjonalnych leków przeciwkrzepliwych.
Cele
Ocena bezpieczeństwa nowego inhibitora FXI abelacymabu w porównaniu z rywaroksabanem w zależności od wieku u pacjentów z migotaniem przedsionków (AF). PROJEKT, MIEJSCE I UCZESTNICY BADANIA: W randomizowanym badaniu klinicznym AZALEA-TIMI 71 pacjentów z AF randomizowano do otrzymywania jednej z 2 dawek abelacymabu podawanego podskórnie (90 mg lub 150 mg co miesiąc) albo rywaroksabanu doustnie (20 mg na dobę, ze zmniejszeniem dawki do 15 mg). W tej analizie zdefiniowanej a priori badania fazy 2b AZALEA-TIMI 71 oceniono ryzyko krwawienia w zależności od wieku, analizowanego jako zmienna ciągła i kategorialna (<75 vs ≥75 lat). Badanie prowadzono od marca 2021 roku do września 2023 roku; analizę danych przeprowadzono od lutego do maja 2025 roku.
Metody
Abelacymab podawany podskórnie co miesiąc (90 lub 150 mg) lub rywaroksaban doustnie codziennie (20/15 mg). GŁÓWNE WYNIKI I POMIARY: Pierwszorzędowym punktem końcowym był złożony punkt końcowy obejmujący duże lub klinicznie istotne małe (CRNM) krwawienie.
Wyniki
Spośród 1287 zrandomizowanych pacjentów 715 (55,6%) stanowili mężczyźni, a 572 (44,4%) kobiety; 625 pacjentów (49%) miało 75 lat lub więcej. W porównaniu z młodszymi pacjentami osoby w wieku 75 lat lub starsze miały niższy wskaźnik masy ciała (28 vs 32), rzadziej przyjmowały leczenie przeciwpłytkowe na początku badania (17% vs 32%) i częściej miały klirens kreatyniny 50 ml/min lub mniejszy (33% vs 8%). Obie dawki abelacymabu wiązały się z istotnie mniejszą częstością dużych lub CRNM krwawień w porównaniu z rywaroksabanem u osób w wieku 75 lat lub starszych (hazard ratio [HR], 0,32; 95% CI, 0,17-0,60; oraz HR, 0,40; 95% CI, 0,22-0,73; odpowiednio dla abelacymabu w dawce 90 i 150 mg vs rywaroksaban) oraz u osób w wieku poniżej 75 lat (HR, 0,28; 95% CI, 0,12-0,61; oraz HR, 0,35; 95% CI, 0,17-0,70; p dla interakcji, odpowiednio 0,85 i 0,84). U pacjentów w wieku 75 lat lub starszych występowała tendencja do większego bezwzględnego zmniejszenia ryzyka podczas stosowania abelacymabu (odpowiednio 7,1 i 6,2 na 100 pacjento-lat dla abelacymabu w dawce 90 i 150 mg vs rywaroksaban) niż u osób w wieku poniżej 75 lat (odpowiednio 4,7 i 4,2 na 100 pacjento-lat). W modelowaniu ciągłym ryzyko krwawienia miało tendencję do zwiększania się z wiekiem w grupie rywaroksabanu, ale pozostawało stabilne w grupie abelacymabu (p dla interakcji, 0,33).
Wnioski
W tym badaniu stwierdzono, że abelacymab konsekwentnie zmniejszał krwawienia w porównaniu z rywaroksabanem niezależnie od wieku, z możliwością większego bezwzględnego zmniejszenia krwawień w starszym wieku. Hamowanie FXI za pomocą abelacymabu może stać się szczególnie atrakcyjną opcją u starszych pacjentów z AF i wyższym ryzykiem krwawienia. Wyniki trwających badań fazy 3 są niezbędne do ustalenia skuteczności i stosunku korzyści do ryzyka abelacymabu.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




